Twice a week,
I drive from my home near Tijuana, Mexico,
over the US border, to my office in San Diego.
The stark contrast between the poverty and desperation on one side of the border
and the conspicuous wealth on the other
always feels jarring.
But what makes this contrast feel even starker
is when I pass by the building that those of us who work on the border
unaffectionately refer to as the black hole.
The black hole is the Customs and Border Protection,
or CBP facility,
at the San Ysidro port of entry,
right next to a luxury outlet mall.
It's also where, at any one time,
there's likely 800 immigrants
locked in freezing, filthy, concrete cells below the building.
Up top: shopping bags and frappuccinos.
Downstairs: the reality of the US immigration system.
And it's where, one day in September of 2018,
I found myself trying to reach Anna,
a woman who CBP had recently separated from her seven-year-old son.
I'm an immigration attorney
and the policy and litigation director of Al Otro Lado,
a binational nonprofit helping immigrants on both sides of the US-Mexico border.
We'd met Anna several weeks earlier at our Tijuana office,
where she explained that she feared she and her son would be killed in Mexico.
So we prepared her for the process of turning herself over to CBP
to ask for asylum.
A few days after she'd gone to the port of entry to ask for help,
we received a frantic phone call
from her family members in the United States,
telling us that CBP officials had taken Anna's son from her.
Now, not that this should matter,
but I knew that Anna's son had special needs.
And once again,
this news filled me with the sense of panic and foreboding
that has unfortunately become a hallmark of my daily work.
I had a signed authorization to act as Anna's attorney,
so I rushed over to the port of entry
to see if I could speak with my client.
Not only would CBP officials not let me speak to Anna,
but they wouldn't even tell me if she was there.
I went from supervisor to supervisor,
begging to submit evidence of Anna's son's special needs,
but no one would even talk to me about the case.
It felt surreal to watch the shoppers strolling idly by
what felt like a life-and-death situation.
After several hours of being stonewalled by CBP,
I left.
Several days later,
I found Anna's son in the foster-care system.
But I didn't know what happened to Anna
until over a week later,
when she turned up at a detention camp a few miles east.
Now, Anna didn't have a criminal record,
and she followed the law when asking for asylum.
Still, immigration officials held her for three more months,
until we could win her release
and help her reunify with her son.
Anna's story is not the only story I could tell you.
There's Mateo, an 18-month-old boy,
who was ripped from his father's arms
and sent to a government shelter thousands of miles away,
where they failed to properly bathe him for months.
There's Amadou,
an unaccompanied African child,
who was held with adults for 28 days in CBP's horrific facilities.
Most disturbingly, there's Maria,
a pregnant refugee who begged for medical attention for eight hours
before she miscarried in CBP custody.
CBP officials held her for three more weeks
before they sent her back to Mexico,
where she is being forced to wait months
for an asylum hearing in the United States.
Seeing these horrors day in and day out has changed me.
I used to be fun at parties,
but now, I inevitably find myself telling people
about how our government tortures refugees at the border
and in the detention camps.
Now, people try to change the subject
and congratulate me for the great work I'm doing in helping people like Anna.
But I don't know how to make them understand
that unless they start fighting, harder than they ever thought possible,
we don't know which of us will be the next to suffer Anna's fate.
Trump's mass separations of refugee families
at the southern border
shocked the conscience of the world
and woke many to the cruelties of the US immigration system.
It seems like today,
more people than ever are involved in the fight for immigrant rights.
But unfortunately, the situation is just not getting better.
Thousands protested to end family separations,
but the government is still separating families.
More than 900 children have been taken from their parents
since June of 2018.
Thousands more refugee children have been taken from their grandparents,
siblings and other family members at the border.
Since 2017,
at least two dozen people have died in immigration custody.
And more will die, including children.
Now, we lawyers can and will keep filing lawsuits
to stop the government from brutalizing our clients,
but we can't keep tinkering around the edges of the law
if we want migrants to be treated humanely.
This administration would have you believe that we have to separate families
and we have to detain children,
because it will stop more refugees from coming to our borders.
But we know that this isn't true.
In fact, in 2019,
the number of apprehensions at our southern border
has actually gone up.
And we tell people every day at the border,
"If you seek asylum in the United States,
you risk family separation,
and you risk being detained indefinitely."
But for many of them, the alternative is even worse.
People seek refuge in the United States for a lot of different reasons.
In Tijuana, we've met refugees from over 50 countries,
speaking 14 different languages.
We meet LGBT migrants from all over the world
who have never been in a country in which they feel safe.
We meet women from all over the world
whose own governments refuse to protect them
from brutal domestic violence or repressive social norms.
Of course, we meet Central American families
who are fleeing gang violence.
But we also meet Russian dissidents,
Venezuelan activists,
Christians from China, Muslims from China,
and thousands and thousands of other refugees
fleeing all types of persecution and torture.
Now, a lot of these people would qualify as refugees
under the international legal definition.
The Refugee Convention was created after World War II
to give protection to people fleeing persecution
based on their race, religion, nationality, political opinion
or membership in a particular social group.
But even those who would be refugees under the international definition
are not going to win asylum in the United States.
And that's because since 2017,
the US Attorneys General have made sweeping changes to asylum law,
to make sure that less people qualify for protection in the United States.
Now these laws are mostly aimed at Central Americans
and keeping them out of the country,
but they affect other types of refugees as well.
The result is that the US frequently deports refugees
to their persecution and death.
The US is also using detention to try to deter refugees
and make it harder for them to win their cases.
Today, there are over 55,000 immigrants detained in the United States,
many in remote detention facilities,
far from any type of legal help.
And this is very important.
Because it's civil and not criminal detention,
there is no public defender system,
so most detained immigrants are not going to have an attorney
to help them with their cases.
An immigrant who has an attorney
is up to 10 times more likely to win their case
than one who doesn't.
And as you've seen, I hate to be the bearer of bad news,
but the situation is even worse for refugee families today
than it was during family separation.
Since January of 2019,
the US has implemented a policy
that's forced over 40,000 refugees to wait in Mexico
for asylum hearings in the United States.
These refugees, many of whom are families,
are trapped in some of the most dangerous cities in the world,
where they're being raped, kidnapped
and extorted by criminal groups.
And if they survive for long enough to make it to their asylum hearing,
less than one percent of them are able to find an attorney
to help them with their cases.
The US government will point to the lowest asylum approval rates
to argue that these people are not really refugees,
when in fact, US asylum law is an obstacle course
designed to make them fail.
Now not every migrant at the border is a refugee.
I meet plenty of economic migrants.
For example, people who want to go to the United States to work,
to pay medical bills for a parent
or school fees for a child back home.
Increasingly, I'm also meeting climate refugees.
In particular, I'm meeting a lot of indigenous Central Americans
who can no longer sustain themselves by farming,
due to catastrophic drought in the region.
We know that today,
people are migrating because of climate change,
and that more will do so in the future,
but we simply don't have a legal system to deal with this type of migration.
So, it would make sense, as a start,
to expand the refugee definition
to include climate refugees, for example.
But those of us in a position to advocate for those changes
are too busy suing our government
to keep the meager legal protections that refugees enjoy under the current law.
And we are exhausted,
and it's almost too late to help.
And we know now
that this isn't America's problem alone.
From Australia's brutal offshore detention camps
to Italy's criminalization of aid to migrants drowning in the Mediterranean,
first-world countries have gone to deadly lengths
to keep refugees from reaching our shores.
But they've done more than restrict the refugee definition.
They've created parallel, fascist-style legal systems
in which migrants have none of the rights that form the basis of a democracy,
the alleged foundation of the countries in which they're seeking refuge.
History shows us that the first group
to be vilified and stripped of their rights is rarely the last,
and many Americans and Europeans
seem to accept an opaque and unjust legal system for noncitizens,
because they think they are immune.
But eventually,
these authoritarian ideals bleed over and affect citizens as well.
I learned this firsthand
when the US government placed me on an illegal watch list
for my work helping immigrants at the border.
One day, in January of 2019,
I was leaving my office in San Diego
and crossing the border to go back to my home in Mexico.
Mexican officials, although they had given me a valid visa,
stopped me and told me that I couldn't enter the country
because a foreign government had placed a travel alert on my passport,
designating me as a national security risk.
I was detained and interrogated in a filthy room for hours.
I begged the Mexican officials
to let me go back to Mexico and pick up my son,
who was only 10 months old at the time.
But they refused,
and instead, they turned me over to CBP officials,
where I was forced back into the United States.
It took me weeks to get another visa so that I could go back to Mexico,
and I went to the border, visa in hand.
But again, I was detained and interrogated
because there was still a travel alert on my passport.
Shortly after,
leaked internal CBP documents
confirmed that my own government
had been complicit in issuing this travel alert against me.
And since then, I haven't traveled to any other countries,
because I'm afraid I'll be detained
and deported from those countries as well.
These travel restrictions, detentions
and separation from my infant son
are things I never thought I would experience as a US citizen,
but I'm far from the only person being criminalized for helping immigrants.
The US and other countries have made it a crime to save lives,
and those of us who are simply trying to do our jobs
are being forced to choose between our humanity and our freedom.
And the thing that makes me so desperate
is that all of you are facing the same choice,
but you don't understand it yet.
And I know there are good people out there.
I saw thousands of you in the streets,
protesting family separation.
And that largely helped bring about an end to the official policy.
But we know that the government is still separating children.
And things are actually getting worse.
Today, the US government is fighting for the right
to detain refugee children indefinitely in prison camps.
This isn't over.
We cannot allow ourselves to become numb or look away.
Those of us who are citizens of countries
whose policies cause detention, separation and death,
need to very quickly decide which side we're on.
We need to demand that our laws respect the inherent dignity of all human beings,
especially refugees seeking help at our borders,
but including economic migrants and climate refugees.
We need to demand that refugees get a fair shot
at seeking protection in our countries
by ensuring that they have access to council
and by creating independent courts
that are not subject to the political whims of the president.
I know it's overwhelming,
and I know this sounds cliché, but ...
we need to call our elected representatives
and demand these changes.
I know you've heard this before,
but have you made the call?
We know these calls make a difference.
The dystopian immigration systems being built up in first-world countries
are a test of citizens
to see how far you're willing to let the government go
in taking away other people's rights when you think it won't happen to you.
But when you let the government take people's children
without due process
and detain people indefinitely without access to council,
you are failing the test.
What's happening to immigrants now
is a preview of where we're all headed if we fail to act.
Thank you.
(Applause)
مرتان في الأسبوع،
أقود من منزلي القريب من تيخوانا، المكسيك
عبوراً بالحدود الأمريكية، وصولاً لمكتبي في سان دييجو.
التباين القاسي بين الفقر واليأس على أحد جوانب الحدود
والثروة الملفتة على الجانب الآخر
يبعث الشعور بالصدمة.
وما يجعل هذا التباين قاسياً أكثر
هو مروري من ذاك المبنى الذي ندعوه نحن الذين نعمل في منطقة الحدود
بالثقب الأسود.
الثقب الأسود هو دائرة الجمارك وحماية الحدود،
أو مؤسسة CBP،
عند منفذ دخول سان سيدرو،
بجانب مجمع تسوق راقي.
وهي أيضاً في مكان،
يوجد فيه حوالي ثمانمئة مهاجر
محبوسين في زنزانات باردة وقذرة، تحت المبنى نفسه.
في الأعلى: حقائب تسوق وفرابتشينو، (نوع من القهوة المثلجة)
في الأسفل: حقيقة نظام الهجرة الأميريكي.
وهو المكان الذي في أحد أيام سبتمبر عام 2018،
وجدت نفسي أحاول التواصل مع آنا،
وهي امرأة قامت مؤسسة CBP مؤخرًا بتفريقها عن ابنها الذي يبلغ 7 سنوات.
أنا محامي هجرة
ومديرة العلاقات والدعوات في آل اوترو لادو،
جمعية خيرية ثنائية القومية تساعد المهاجرين على جانبي الحدود المريكية-المكسيكية.
كنا قد التقينا آنا قبل أسابيع في مكتبنا في تيوانا،
حيث عبرت عن خوفها من أنها وابنها سيقتلون في المكسيك.
لذا أعددناها لعملية الرجوع ل مؤسسة CBP
لطلب اللجوء
بعد مرور عدة أيام على ذهابها لمنفذ الدخول للطلب المساعدة،
تلقينا اتصالاً هاتفياً جنونياً
من أفراد عائلتها المتواجدين في الولايات المتحدة،
يخبروننا أن مؤسسة CBP سلبوا ابن آنا منها.
وغير ذلك،
لقد علمت أن ابن آنا من ذوي الاحتياجات الخاصة.
وللمرة الثانية،
ملأني هذا الخبر بالرعبة والشؤم
وأصبح هذا لسوء الحظ سمة عملي اليومي.
كنت أمتلك تصريح موقع لأُمثل محامي آنا،
لذا ذهبت بسرعة لمنفذ الدخول
لأرى إن كان بإمكاني التكلم مع موكلتي.
لم يقم موظفو CBP بمنعي من التكلم مع آنا فقط،
بل ولم يخبروني إذا كانت هناك اصلاً.
ذهبت من مراقب لآخر،
متوسلةً لتقديم أدلة بشأن ابن آنا وظروفه،
ولكن لم بتكلم أحد معي بخصوص القضية.
لقد كان مشهد المتسوقين وهم يتسكعون بجانب
ما يشابه مسألة حياة أو موت لا يُصدق.
بعد عدة ساعات من عرقلة عملي من قبل CBP،
غادرت.
وبعد عدة أيام،
وجدت ابنَ آنا في نظام الرعاية البديلة.
ولكنني لم أكن أعرف ماذا حدث لآنا
إلا بعد أسبوع،
عندما أتت لمخيم احتجاز على بعد عدة أميال شرقاً.
الآن، آنا لا تمتلك سجلاً إجرامياً،
ولقد اتبعت القانون عند طلبها اللجوء.
ولكن بالرغم من ذلك قام المسؤولون بحجزها لثلاثة شهور إضافية،
حتى استطعنا كسب الإفراج عنها
ولَم شملها بابنها.
قصة آنا ليست الوحيدة التي يمكنني إخباركم بها.
هذا ماتيو ذي الثماني عشر شهراً،
الذي تم انتزاعه من يدي والده
ليتم إرساله إلى ملجأ حكومي على بعد آلاف الأميال،
حيثُ فشلوا بتحميمه بشكل صحيح لأشهر.
وهنالك امادو،
طفل إفريقي بدون مرافق،
الذي تم حجزه مع بالغين لمدة ثماني وعشرين يوماً في مرافق CBP المريعة.
والأكثر إزعاجاً ماريا،
اللاجئة الحامل التي طلبت بتوسل انتباهاً طبياً لمدة ثماني ساعات
قبل أن تُجهض وهي في حجز CBP.
مسؤولو CBP قاموا بحجزها لثلاثة أسابيع إضافية
قبل أن يعيدوها إلى المكسيك،
حيث هي مجبرة لأن تنتظر لشهور
للنظر في دعوة طلب لجوء في الولايات المتحدة
رؤية هذه المواقف المرعبة يومياً غيرني.
اعتدتُ أن أكون مرحة في الحفلات،
ولكن الآن أجدُ نفسي أُخبر الناس
عن كيفية تعذيب حكومتنا اللاجئين على الحدود
وفي مخيمات الحجز.
يحاول الناس تغيير موضوع الحديث
ويهنئونني على جهودي لمساعدة من مثل آنا.
ولكنني لا أعرف كيف أجعلهم يفهمون
أنه مالم يبدؤوا بالمحاربة، أقوى مما يتخيلون أنه ممكن،
لا نعلم من منا سيكون التالي ليعاني مثل آنا
تفريقات ترمب الجماعية للعائلات اللاجئة
على الحدود الجنوبية
صدمت الضمير العالمي
وأيقظت العديد لتجاوزات نظام الهجرة الأمريكي.
يبدو اليوم أن،
المزيد من الناس يشاركون بالمحاربة لحقوق المهاجرين.
ولكن لسوء الحظ، الحال لا يتحسن.
الآلاف يحتشدون لإنهاء تفريق العائلات،
ولكن الحكومة لا تزال تُفرق العائلات.
تم أخذ أكثر من تسعمئة طفل من والديهم
منذ حزيران عام 2018.
وأخذ آلاف الآخرين من أجدادهم،
إخوانهم أو أياً من أفراد عائلاتهم عند الحدود.
منذ 2017،
مات على الأقل اثنا وعشرون شخصاً في الحجز المتعلق بالهجرة.
وسيموت أكثر، بما في ذلك أطفال.
الآن، يستطيع المحامون وسيستمرون برفع قضايا
لوقف توحش الحكومة على موكلينا،
ولكننا لا نستطيع الاستمرار في ترقيع القانون
إذا أردنا أن يُعامل اللاجئين بإنسانية.
هذه السياسة تجعلك تعتقد بأنه يجب علينا تفريق العائلات
وحجز الاطفال،
لأن هذا سيوقف قدوم اللاجئين لحدودنا.
ولكننا نعرف أن هذا ليس صحيحاً.
فالحقيقة، في عام 2019،
نسب الإعتقالات على الحدود الجنوبية
قد ارتفعت.
ونقوم دائماً بإخبار الناس عند الحدود،
"إذا طلبت اللجوء في الولايات المتحدة،
فأنت تخاطر بتفريق عائلتك،
وتخاطر بأن يتم حجزك لأجل غير مسمى".
ولكن للكثير منهم الخيار البديل أسوأ بكثير،
يسعى العديد لطلب اللجوء إلى الولايات المتحدة لعدة أسباب.
ففي تياوانا قابلنا لاجئين من أكثر من خمسين دولة،
يتكلمون أربع عشرة لغةً مختلفة.
قابلنا لاجئين ممن هم مثليين ومن حول العالم
الذين لم يسبق لهم أن عاشوا في دولة يشعرون بها بالأمان.
نقابل نساء من حول العالم
ترفض حكوماتهن حمايتهن
من التعنيف الوحشي أو العادات المجتعية القمعية.
وبالتأكيد نقابل عائلات أمريكية
تهرب من عنف العصابات.
ولكن نقابل أيضاً منشقين روسيين،
نشطاء فينزويليين،
مسيحيين من الصين، مسلمين من الصين،
وآلاف الآلاف من اللاجئين
الهاربين من كل أشكال القضايا والتعذيب.
والعديد من هؤلاء الناس ينطبق عليهم مفهوم لاجئ
حسب المفهوم العالمي القانوني.
تم إنشاء اتفاقية اللاجئين بعد الحرب العالمية الثانية
لإعطاء الحماية للاشخاص الهاربين من الملاحقات القضائية
استناداً لعرقهم، دينهم، جنسيتهم، آرائهم السياسية
أو عضويتهم في مجموعة مجتمعية ما.
ولكن حتى من يُعرَّفون كلاجئين تحت المفهوم العالمي
لن يحصلوا على ملجأ في الولايات المتحدة.
وهذا لأنه منذ 2017،
قام مدعي عام الولايات المتحدة بتغييرات لقانون اللجوء،
للتأكد من استفادة عدد أقل من الأشخاص
من حماية الولايات المتحدة. هذه القوانين تستهدف مواطني أمريكا الوسطى
وإبقاءهم خارج البلاد،
ولكنهم يُؤثرون على أنواع أُخرى من اللاجئين
والناتج هو ترحيل الولايات المتحدة المتكرر للاجئين
إلى أماكن ملاحقاتهم القضائية وموتهم.
وتستخدم الولايات المتحدة أيضاً الحجز لمحاولة إبعاد اللاجئين
وجعل فرصة كسب دعواتهم أصعب.
اليوم يتم حجز ما يزيد عن خمس وخمسين لاجئ في الولايات المتحدة،
والعديد منهم في مؤسسات حجز نائية،
بعيدة عن أي نوع من المساعدات القاونية
وهذا مهم جداً.
لا هذا حجز مدني وليس إجرامي،
وليس هناك نظام مدافع عام
لهذا لن يحضى اللاجئون المحتجزون بفرصة توكيل محامي
لمساعدتهم بكسب دعواتهم.
اللاجئ الذي يملك محامي
هو قادر بأن يكسب قضيته أكثر عشر مرات
ممن لا يملك واحداً.
وكما ترون أنا أكره أن أكون من يذيع الخبر السيىء،
لكن حال العائلات اللاجئة هو أسوأ اليوم
مما كان عليه في فترة تفريق العائلات.
منذ يناير عام 2019،
قامت الولايات المتحدة ببدء سياسة
أجبرت مايزيد عن اربعين ألف لاجئ أن ينتظر في المكسيك
لأجل قرار الحصول على لجوء في الولايات المتحدة.
هؤلاء اللاجئين، العديد منهم عائلات،
محاصرون في أحد أكثر المدن خطورة في العالم،
حيث يتم إغتصابهم، إختطافهم
استدراجهم من قبل جماعات إجرامية.
وإذا حصل وأن نجوا لفترة إصدار قرار حصولهم على لجوء،
أقل من 1% منهم قادر على توكيل محامي
لمساعدتهم في قضاياهم.
ستركز الولايات المتحدة على نسب الحصول على اللجوء الأكثر انخفاضاً
لتثبت أن هؤلاء الاشخاص ليسو لاجئين،
في حين أن قانون الحصول على اللجوء هو العائق
مصمم لجعلهم يفشلوا.
ليس كل مهاجر على الحدود لاجئ.
أقابل العديد من المهاجرين الاقتصاديين.
كمثال، الأشخاص الذين يرغبون بالذهاب للولايات المتحدة للعمل،
ليستطيعوا دفع الفواتير الطبية لوالد
أو لدفع رسوم التعليم لطفله في بلده.
وأُقابل العديد من لاجئي المناخ.
أقابل سكان امريكا الوسطى الأصليين بالتحديد
الذين لم يعودوا قادرين على تغذية أنفسهم عن طريق الزراعة،
بسبب الجفاف الكارثي في المنطقة.
ونعلم أنه في هذه الأيام،
يهاجر الناس بسبب تغير المناخ،
كما سيقوم الكثير بفعله بالمستقبل،
ولكننا ببساطة لا نملك نظام قانوني للتعامل مع هذا النوع من الهجرة.
لذا، من المنطقي، كبداية،
أن نوسع مفهوم اللاجئ
لنشمل لاجئ المناخ، كمثال.
ولكن من هم منا في وضعية المناضلة لأجل هذه التغيرات
مشغولون برفع قضايا ضد حكومتنا
لإبقاء الحمايات القانونية الهزيلة التي يتمتع بها اللاجئ سارية ضمن القاون الحالي.
ونحن منهكون،
وتقريباً متأخرون جداً لمد يد المساعدة.
ونحن نعلم الآن
أن هذه ليست مشكلة أمريكا وحدها.
من معسكرات الحجزالوحشية على الشواطئ في أُستراليا
إلى تجريم إيطاليا للمساعدات المقدمة لللاجئين الذين يغرقون في البحر المتوسط،
دول العالم الأول وصلت لحدود مميتة
لإبقاء اللاجئين من الوصول لشواطئنا.
ولكنهم قد قاموا بأكثر من تحجيم لمفهوم اللاجئ.
قد صنعوا نظام قانوني متوازي، وفاشي
حيث لا يحظى فيه اللاجئ على الحقوق التي تشكل أساسيات الديمقراطية،
المؤسسة المزعومة من البلدان الذين يطلبون اللجوء إليها.
يظهر لنا التاريخ أن أول مجموعة
يتم تجريدها من حقوقها هي نادراً الأخيرة،
وكثير من الأمريكيين والأوروبيين
يبدو وكأنهم يقبلون بنظام قانوني غامض وغير عادل لمن هم من غبر المواطنين،
لأنهم يظنون بأنهم محصنون.
ولكن بالنهاية،
هذا النظام الإستبدادي سيتفاقم و يؤثر على المواطنين أيضاً.
علمت هذا بالبداية،
عندما أدرجتني الحكومة الأمريكية على لائحة المساعدات الغير قانونة
لعملي في مساعدة اللاجئين عند الحدود.
في أحد أيام يناير عام 2019،
كنت أُغادر مكتب عملي في سان دييجو
لأعبر الحدود وأعود لمنزلي في المكسيك.
قام المسؤولون المكسيكيون وبالرغم من إعطائي فيزا قانونية،
بإيقافي وإخباري بأنني لا أستطيع الدخول للبلاد
لأن أحد الحكومات الخارجية وضعت إنذار سفر على جواز سفري،
وصنفت كتهديد للأمن القومي.
تم اعتقالي واستجوابي في غرفة قذرة لساعات.
توسلت للمسؤولين المكسيكيين
بأن يتركوني أعود للمكسيك من أجل إقلال طفلي،
الذي كان بعمر عشر أشهر ذاك الوقت.
ولكنهم رفضوا،
وأصروا على أن يتم تسليمي للمسؤولين فيCBP،
حيث تم إجباري للعودة للولايات المتحدة.
انتظرت أسابيع لأحصل على فيزا أخرى للعودة للمكسيك،
وذهبت للحدود مرة أخرى، والفيزا في يدي.
ولكن تم اعتقالي واستجوابي مرةً أخرى
لأن إنذار السفر كان لايزال على جواز سفري.
وبعد مدة قصيرة،
بعض وثائق CBP الداخلية المسربة
أكدت أن حكومتي
قد تواطئت في مشكلة إنذار السفر المصدر ضدي.
ومنذ ذلك الحين لم أسافر لأي بلدان أُخرى،
لانني أخشى أن يتم إعتقالي
وترحيلي من هذه البلدان أيضاً.
حجوزات السفر، الإعتقالات
وتفريقي عن طفلي الرضيع
هي مواقف لم أتوقع أنني سأواجهها كمواطنة أمريكية،
ولكنني لست الوحيدة التي يتم تجريمها من أجل مساعدة اللاجئين.
الولايات المتحدة وبعض البلدان الأخرى جعلت إنقاذ الأرواح جريمة،
ونحن الذين نحاول ببساطة القيام بعملنا
يتم إجبارنا على الاختيار بين إنسانيتنا وحريتنا.
وما يجعلني يائسة جداً
هو أن جميعكم يواجه نفس الخيار،
ولكن لا تفهمونه بعد.
وأنا أعلم أن هناك اُناس جيدون في العالم.
رأيت العديد منكم في الشوارع،
تحتجون ضد تفريق العائلات.
وقد ساعد ذلك بإيجاد نهاية لتلك السياسة.
ولكننا نعلم أن الحكومة لازالت تفرق الأطفال
والأمور تزداد سوءاً في الحقيقة.
الحكومة الأمريكية تناضل للحصول على حق
لاعتقال الأطفال اللاجئين لأجل غير مسمى في مخيمات سجن.
هذا لم ينتهي.
لا نستطيع ان نسمح لانفسنا بأن نصبح مُخدرين أو نتجاهل.
من هم منا مواطنون في بلدان
سياساتها تسبب التفريق، الإعتقال والموت،
يجب عليهم أن يقرروا وبسرعة على أي جانب هم .
يجب أن نطالب بأن تحترم حكوماتنا الكرامة المتوارثة لكل بني البشر،
بالأخص المهاجرين الباحثين عن المساعدة على حدودنا،
ولكن بشمل المهاجرين الاقتصاديين ومهاجري المناخ.
ويجب ان نطالب بأن يحصل اللاجئون على فرصة عادلة
بالبحث عن الحماية في بلداننا
عن طريق التأكد من أنهم قادرون على الوصول للإستشارة
وعن طريق إنشاء محاكم مستقلة
لا تخضع لنزوات الرئيس السياسية.
أعلم أنها متعبة،
وأعلم أن هذا يبدو مبتذل ولكن...
يجب علينا أن نتكلم مع ممثلينا المُنتخبين
وأن نطالب بالتغيير.
أعلم أنكم قد سمعتم هذا من قبل،
ولكن هل تكلمتم؟
نعلم أن هذا الحديث يحدث فرق.
نظم الهجرة البائسة الذي يتم بناءها في العالم الأول
هي إختبار للمواطنين
لإختبار مدى سماحنا لحكوماتنا بالتمادي
في أخذ حقوق الآخرين عندما تظن بأنها لن تحدث لك.
ولكن عندما تسمح للحكومة بسلب الأطفال
بدون حق
واعتقال الناس لأجل غير مسمى بدون السماح بالإستشارات،
أنت تفشل بالإختيار.
الذي يحصل للمهاجرين اليوم
هو تمهيد لما سيحصل لنا جميعاً إذا فشلنا بإحداث تغيير.
شكراً لكم.
(تصفيق)
Dos veces a la semana,
conduzco desde mi casa cerca de Tijuana, México,
atravesando la frontera de EE. UU., hasta mi oficina en San Diego.
El marcado contraste entre la pobreza y desesperación en un lado de la frontera.
y la riqueza conspicua del otro
siempre se siente perversa.
Pero lo qué hace que este contraste se sienta aún más es
al pasar por el edificio al que los que trabajamos en la frontera
no referimos sin cariño como el agujero negro.
El agujero negro es la Aduana y Protección Fronteriza,
o instalación de CBP,
en el puerto de entrada de San Ysidro,
justo al lado de un centro comercial de lujo.
También es donde, en cualquier momento,
probablemente haya 800 inmigrantes
encerrados en celdas de hormigón, congeladas, sucias, debajo del edificio.
Arriba: bolsas de compras y frappuccinos.
Abajo: la realidad del sistema de inmigración de EE. UU.
Y es donde, un día de septiembre de 2018,
me encontré tratando de contactar a Anna,
una mujer que CBP se había separado recientemente de su hijo de siete años.
Soy abogada de inmigración
y el director de políticas y litigios de 'Al Otro Lado',
Una organización binacional sin fines de lucro
que ayuda a inmigrantes en ambos lados de la frontera
Conocimos a Anna varias semanas antes en nuestra oficina de Tijuana,
donde explicó que temía que ella y su hijo fueran asesinados en México.
Entonces la preparamos para el proceso de entregarse a CBP
para pedir asilo.
Unos días después de que ella había ido al puerto de entrada para pedir ayuda,
recibimos una llamada frenética
de los miembros de su familia en EE. UU.
diciéndonos que los funcionarios de CBP le habían quitado el hijo a Anna.
No es que esto deba importar,
pero sabía que el hijo de Anna tenía necesidades especiales.
Una vez mas,
esta noticia me llenó de pánico y amenaza
que desafortunadamente se ha convertido
en un sello distintivo de mi trabajo diario.
Tenía una autorización firmada para actuar como abogado de Anna,
así que corrí al puerto de entrada
para ver si podía hablar con mi cliente.
Los funcionarios de CBP no solo no me dejaron hablar con Anna,
sino que ni siquiera me dijeron, si ella estaba allí.
Fui de supervisor en supervisor,
rogando presentar evidencia de las necesidades especiales del hijo de Anna,
pero nadie me habló sobre el caso.
Se sentía surrealista ver a los compradores pasear sin hacer nada
lo que se sentía como una situación de vida o muerte.
Después de varias horas de estar bloqueada por la CBP,
me marché.
Varios días después,
encontré al hijo de Anna en el sistema de acogida.
Pero no supe lo que le había pasado a Anna
hasta más de una semana después
cuando apareció en un campo de detención a pocas millas al este.
Anna no tenía antecedentes penales,
y siguió la ley cuando solicitó asilo.
Aún así, los funcionarios de inmigración la retuvieron por tres meses más,
hasta que pudimos lograr su liberación
y ayudarla a reunirse con su hijo.
La historia de Anna no es la única historia que podría contarles.
Está Mateo, un niño de 18 meses.
que fue arrancado de los brazos de su padre
y enviado a un refugio del gobierno a miles de km de distancia,
donde no pudieron bañarlo adecuadamente durante meses.
Ahí está Amadou
un niño africano no acompañado,
que estuvo recluido con adultos 28 días en las horribles instalaciones de CBP.
La más inquietante es María,
una refugiada embarazada que pidió atención médica durante ocho horas.
antes de que abortara bajo la custodia de CBP.
Los funcionarios de CBP la retuvieron tres semanas más.
antes de enviarla de regreso a México,
donde la obligaron a esperar meses
para una audiencia de asilo en EE. UU.
Ver estos horrores día tras día me ha cambiado.
Solía ser divertida en las fiestas,
pero ahora, inevitablemente, me encuentro diciéndole a la gente
sobre cómo nuestro gobierno tortura a los refugiados en la frontera
y en los campos de detención.
La gente trata de cambiar de tema.
y felicitarme por el gran trabajo que hago para ayudar a personas como Anna.
Pero no sé cómo hacer que entiendan
que a menos que comiencen a pelear, más duro de lo que nunca creyeron posible,
no sabemos cuál de nosotros será el próximo en sufrir el destino de Anna.
Las separaciones masivas de Trump de familias de refugiados
en la frontera sur
sorprendió la conciencia del mundo
y despertó a muchos a las crueldades del sistema de inmigración de EE. UU.
Parece que hoy más involucrados que nunca
en la lucha de los derechos de los inmigrantes.
Pero desafortunadamente, la situación no está mejorando.
Miles protestaron para terminar con las separaciones familiares,
pero el gobierno todavía está separando familias.
Se han tomado más de 900 niños de sus padres.
desde junio de 2018.
Miles de niños refugiados más han sido tomados de sus abuelos,
hermanos y otros miembros de la familia en la frontera.
Desde 2017
al menos dos docenas de personas han muerto bajo custodia de inmigración.
Y morirán más, incluidos niños.
Los abogados podemos y seguiremos presentando demandas
para evitar que el gobierno brutalice a nuestros clientes,
pero no podemos seguir jugando en los límites de la ley
si queremos que los migrantes reciban un trato humano.
Esta administración les haría creer que tenemos que separar familias
y tenemos que detener a niños,
porque evitará que más refugiados lleguen a nuestras fronteras.
Pero sabemos que esto no es cierto.
De hecho, en 2019,
la cantidad de detenciones en nuestra frontera sur
en realidad ha subido
Les decimos todos los días en la frontera,
"Si buscan asilo en EE. UU.
corren el riesgo de separación familiar,
y corren el riesgo de ser detenidos indefinidamente".
Pero para muchos de ellos, la alternativa es aún peor.
Las personas buscan refugio en EE. UU. por muchas razones diferentes.
En Tijuana, nos hemos encontrado con refugiados de más de 50 países,
que hablan 14 idiomas diferentes.
Nos encontramos con migrantes LGBT de todo el mundo
que nunca han estado en un país en el que se sienten seguros.
Nos encontramos con mujeres de todo el mundo.
cuyos propios gobiernos se niegan a protegerlas
de violencia doméstica brutal o normas sociales represivas.
Por supuesto, con familias centroamericanas
que huyen de la violencia de pandillas.
Pero también con disidentes rusos,
activistas venezolanos,
cristianos de China, musulmanes de China,
y miles y miles de otros refugiados
que huyen de todo tipo de persecución y tortura.
Muchas de estas personas calificarían como refugiados
bajo la definición legal internacional.
La Convención de Refugiados fue creada después de la Segunda Guerra Mundial.
para proteger a las personas que huyen de la persecución
basado en su raza, religión, nacionalidad, opinión política
o membresía en un grupo social particular.
Pero incluso los que serían refugiados bajo la definición internacional
no van a ganar asilo en EE. UU.
Y eso es porque desde 2017,
los Procuradores Generales de EE. UU.
han hecho cambios radicales en la ley de asilo,
para asegurarse de que menos personas califiquen para protección en EE. UU..
Estas leyes están dirigidas principalmente a centroamericanos
y mantenerlos fuera del país,
pero también afectan a otros tipos de refugiados.
El resultado es que EE. UU. frecuentemente deporta a refugiados.
a su persecución y muerte.
EE. UU. también está usando la detención para tratar de disuadir a los refugiados.
y dificultarles ganar sus casos.
Hoy, hay más de 55 000 inmigrantes detenidos en EE. UU.
muchos en centros de detención remota,
lejos de cualquier tipo de ayuda legal.
Y esto es muy importante,
porque es una detención civil y no criminal,
no hay un sistema de defensa pública,
así que la mayoría de los inmigrantes detenidos no van a tener un abogado
que lo ayude con sus casos.
Un inmigrante que tiene un abogado.
tiene hasta 10 veces más probabilidades de ganar su caso
que uno que no lo tiene.
Y como han visto, odio ser portadora de malas noticias,
pero la situación es aún peor para las familias de refugiados hoy
de lo que fue durante la separación familiar.
Desde enero de 2019
EE. UU. ha implementado una política
que obligó a más de 40 000 refugiados a esperar en México
para audiencias de asilo en EE. UU.
Estos refugiados, muchos de los cuales son familias,
están atrapados en algunas de las ciudades más peligrosas del mundo,
donde están siendo violados, secuestrados
y extorsionados por grupos criminales.
Y si sobreviven el tiempo suficiente para llegar a su audiencia de asilo,
menos del 1 % de ellos puede encontrar un abogado
para ayudarlos con sus casos.
El gobierno de EE. UU. señalará las tasas de aprobación de asilo más bajas
argumentando que estas personas no son realmente refugiados,
cuando, de hecho, la ley de asilo de EE. UU. es una carrera de obstáculos
diseñada para hacerlos fallar.
No todos los migrantes en la frontera son refugiados.
Me encuentro con muchos inmigrantes económicos.
Por ejemplo, las personas que quieren ir a trabajar a EE. UU.,
para pagar facturas médicas de un padre
o cuotas escolares para un niño en casa.
Cada vez más, también me encuentro con refugiados climáticos.
En particular, me encuentro con muchos centroamericanos indígenas
que ya no pueden sostenerse cultivando,
debido a la sequía catastrófica en la región.
Sabemos que hoy
la gente está migrando debido al cambio climático,
y que más lo hará en el futuro,
pero simplemente no tenemos un sistema legal
para lidiar con este tipo de migración.
Entonces, tendría sentido, para empezar,
ampliar la definición de refugiado
incluir a los refugiados climáticos, por ejemplo.
Pero los que estamos en condiciones de abogar por esto
estamos muy ocupados demandando al gobierno
para mantener las escasas protecciones legales
que disfrutan los refugiados bajo la ley actual.
Y estamos agotados
y es casi demasiado tarde para ayudar.
Y sabemos ahora
que este no es el problema de EE. UU.
Desde los brutales campos de detención en alta mar de Australia
a la criminalización de la ayuda de Italia
a los inmigrantes que se ahogan en el Mediterráneo
los países del primer mundo han llegado a extremos mortales
para evitar que los refugiados lleguen a nuestras costas.
Pero han hecho más que restringir la definición de refugiado.
Han creado sistemas legales paralelos de estilo fascista
en el que los migrantes no tienen ninguno
de los derechos que forman la base de una democracia,
la supuesta fundación de los países en los que buscan refugio.
La historia nos muestra que el primer grupo
ser vilipendiado y despojado de sus derechos rara vez es el último,
y muchos estadounidenses y europeos
parece aceptar un sistema legal opaco e injusto para los no ciudadanos,
porque piensan que son inmunes.
Pero finalmente,
estos ideales autoritarios se desangran y afectan a los ciudadanos también.
Aprendí esto de primera mano
cuando el gobierno de EE. UU. me puso en una lista de vigilancia ilegal
por mi trabajo ayudando a inmigrantes en la frontera.
Un día, en enero de 2019,
estaba saliendo de mi oficina en San Diego
y cruzando la frontera para volver a mi casa en México.
Los funcionarios mexicanos, aunque me habían dado una visa válida,
me detuvieron y me dijeron que no podía entrar al país porque
un gobierno extranjero había puesto una alerta de viaje en mi pasaporte,
designándome como un riesgo de seguridad nacional.
Fui detenida e interrogada en una habitación sucia durante horas.
Rogué a los funcionarios mexicanos
que me dejaran volver a México y recoger a mi hijo,
que solo tenía 10 meses en ese momento.
Pero se negaron
y en cambio, me entregaron a los funcionarios de CBP,
donde me obligaron a regresar a EE. UU.
Me tomó semanas obtener otra visa para poder regresar a México,
y fui a la frontera con la visa en la mano.
Pero nuevamente, fui detenida e interrogada
porque todavía había una alerta de viaje en mi pasaporte.
Poco después,
documentos internos de CBP filtrados
confirmaron que mi propio gobierno
había sido cómplice al emitir esta alerta de viaje en mi contra.
Desde entonces, no he viajado a ningún otro país,
porque me temo que voy a ser detenida
y deportada de esos países también.
Estas restricciones de viaje, detenciones
y separación de mi hijo pequeño
son cosas que nunca pensé que experimentaría
como ciudadana estadounidense,
pero estoy lejos de ser la única persona criminalizada
por ayudar a los inmigrantes.
EE. UU. y otros países han convertido en delito salvar vidas,
y aquellos que simplemente estamos tratando de hacer nuestro trabajo
nos vemos obligados a elegir entre nuestra humanidad y nuestra libertad.
Y lo que me desespera tanto
es que todos Uds. enfrentan la misma opción,
pero aún no lo entienden
Sé que hay buenas personas por ahí.
Las vi a miles en las calles
protestando por la separación familiar.
Y eso ayudó en gran medida a poner fin a la política oficial.
Pero sabemos que el gobierno todavía está separando a los niños.
Y las cosas realmente están empeorando.
Hoy, el gobierno de EE. UU. está luchando por el derecho
de detener indefinidamente a niños refugiados en campos de prisioneros.
Esto no ha terminado.
No podemos permitirnos adormecernos ni mirar hacia otro lado.
Quienes somos ciudadanos de países.
cuyas políticas causan detención, separación y muerte,
necesitamos decidir muy rápidamente de qué lado estamos.
Necesitamos exigir que nuestras leyes respeten
la dignidad inherente de todos los seres humanos,
especialmente los refugiados que buscan ayuda en nuestras fronteras,
pero incluyendo migrantes económicos y refugiados climáticos.
Necesitamos exigir que los refugiados reciban una oportunidad justa
en busca de protección en nuestros países
asegurando que tengan acceso a asesoría
y creando tribunales independientes
que no están sujetos a los caprichos políticos del presidente.
Sé que es abrumador
y sé que esto suena a cliché, pero...
necesitamos llamar a nuestros representantes elegidos
y exigir estos cambios.
Sé que has escuchado esto antes,
pero ¿han hecho la llamada?
Sabemos que estas llamadas marcan la diferencia.
Los sistemas de inmigración distópicos
que se están construyendo en los países del primer mundo
son una prueba a los ciudadanos
para ver hasta dónde están dispuestos a dejar ir al gobierno
en quitar los derechos de otras personas
cuando creen que no les va a pasar a ellos.
Pero cuando dejas que el gobierno se lleve a los niños de la gente
sin el debido proceso
y detener a personas indefinidamente sin acceso al consejo,
Están reprobando la prueba.
Lo qué les está pasando a los inmigrantes ahora
es una vista previa de hacia dónde nos dirigimos todos si no actuamos.
Gracias.
(Aplausos)
Deux fois par semaine,
Je pars de chez moi, près de Tijuana au Mexique,
et je traverse la frontière pour aller travailler à San Diego.
Le contraste saisissant entre la pauvreté et la misère d'un côté
et la richesse ostensible de l'autre
me choque à chaque fois.
Mais ce qui rend ce contraste encore plus frappant
est le moment où je passe devant le bâtiment que nous autres frontaliers
appelons froidement le trou noir.
Ce sont les locaux du service des douanes et de la protection des frontières (CBP)
au point d'entrée de San Ysidro,
juste à côté d'un centre commercial de luxe.
C'est là qu'à tout moment,
il y a probablement 800 migrants
enfermés dans des cellules en béton sales et glaciales au sous-sol.
Aux niveaux supérieurs : sacs de shopping et frappucinos.
Au sous-sol : la réalité du système d'immigration étasunien.
C'est là aussi qu'un jour, en septembre 2018,
je me suis retrouvée à essayer de joindre Anna,
une femme que le CPB avait récemment séparée de son fils de 7 ans.
Je suis avocate en immigration
et directeur des politiques et litiges chez Al Otro Lado,
une ONG binationale aidant les immigrants des deux côtés de la frontière.
Nous avions rencontré Anna quelques semaines avant
dans nos bureaux à Tijuana,
où elle avait dit craindre pour sa vie et celle de son fils au Mexique.
Donc nous l'avions préparée pour le processus de se rendre au CBP
pour demander l'asile.
Quelques jours après qu'elle est allée au point d'entrée pour demander l'asile,
nous avons reçu un appel paniqué
de ses proches aux États-Unis
nous disant que les agents du CPB lui avaient retiré son fils.
Non que ça devrait être important,
mais je savais qu'il était un enfant à besoins spéciaux.
Et encore une fois,
cette nouvelle m'a remplie du sentiment de panique et d'appréhension
qui est malheureusement devenu une habitude dans mon travail.
J'avais une autorisation signée pour être l'avocate d'Anna,
donc je me suis précipitée au port d'entrée
pour voir si je pouvais lui parler.
Non seulement les agents du CPB ont refusé de me laisser lui parler,
mais ils ont refusé de me dire si elle était là.
Je suis allée de responsable en responsable,
les suppliant de me laisser prouver que son fils avait des besoins spéciaux,
mais personne ne me laissait même parler de son cas.
C'était surréel de voir des acheteurs se balader tranquillement
à côté de ce qui semblait être une situation de vie ou de mort.
Après plusieurs heures à parler à un mur,
je suis partie.
Quelques jours après,
j'ai trouvé son fils dans le système de placement familial.
Mais je n'ai appris le sort d'Anna que plus d'une semaine après,
quand elle s'est retrouvée dans un camp de détention à quelques kilomètres.
Anna n'avait pas de casier judiciaire
et elle avait respecté la loi en demandant l'asile.
Pourtant les agents de l'immigration l'ont détenue pendant encore trois mois
jusqu'à ce que nous obtenions sa libération
et l'aidions à retrouver son fils.
L'histoire d'Anna est loin d'être unique.
Il y a Mateo, un garçon de 18 mois,
qui a été arraché aux bras de son père
et envoyé dans un asile à des milliers de kilomètres,
où ils ne l'ont pas lavé proprement pendant des mois.
Il y a Amadou,
un enfant africain non accompagné,
qui a été détenu avec des adultes pendant 28 jours
dans les atroces locaux de la CBP.
Pire encore, il y a Maria,
une réfugiée enceinte qui les a suppliés pour recevoir des soins médicaux
pendant huit heures
avant de faire une fausse couche en détention.
Les agents de la CBP l'ont détenue pendant encore trois semaines
avant de la renvoyer au Mexique,
où elle est forcée d'attendre des mois
une audience pour demander l'asile aux États-Unis.
Voir ces horreurs tous les jours m'a transformée.
Avant, j'étais drôle en soirée,
mais maintenant je finis toujours par décrire aux gens
comment notre gouvernement torture les réfugiés à la frontière
et dans les camps de détention.
Ils essaient tous de changer de sujet
et me félicitent pour le superbe travail que je fais en aidant les gens comme Anna.
Je ne sais pas comment leur faire comprendre
qu'à moins qu'ils commencent à se battre, à se battre vraiment,
nous ne savons pas qui d'entre nous sera le prochain à subir le sort d'Anna.
Les séparations de familles de réfugiés à la frontière voulues par Trump
ont choqué le monde entier
et ouvert les yeux sur les cruautés de notre système d'immigration.
Il semble qu'aujourd'hui,
il y a plus de gens se battant pour les droits des migrants que jamais.
Malheureusement, la situation ne s'améliore pas.
Des milliers de gens ont manifesté contre les séparations familiales
mais le gouvernement continue.
Plus de 900 enfants ont été arrachés à leurs parents
depuis juin 2018.
Des milliers d'enfants supplémentaires ont été arrachés à leurs grands-parents,
frères et sœurs, et autres membres de la famille à la frontière.
Depuis 2017,
au moins vingt personnes sont mortes en détention
et d'autres vont mourir, y compris des enfants.
Nous avocats allons continuer à engager des poursuites judiciaires
pour empêcher le gouvernement de brutaliser nos clients,
mais les bidouillages légaux ne vont pas suffire
si nous voulons que les migrants soient traités humainement.
L'administration Trump veut vous faire croire
que nous devons séparer les familles et détenir les enfants
car ça va dissuader les réfugiés de venir à nos frontières.
Mais nous savons que c'est faux.
En 2019, le nombre d'arrestations à la frontière mexicaine a augmenté.
Pourtant nous disons aux gens à la frontière :
« Si vous demandez l'asile aux États-Unis,
vous risquez d'être séparés de votre famille
et vous risquez d'être détenus indéfiniment. »
Mais pour beaucoup d'entre eux, l'alternative est pire encore.
Les gens cherchent à se réfugier aux US pour de nombreuses raisons.
A Tijuana, nous avons rencontré des réfugiés de plus de 50 pays,
parlant 14 langues différentes.
Nous avons rencontré des migrants LGBT du monde entier
qui ne se sont jamais sentis en sécurité nulle part.
Nous avons rencontré des femmes du monde entier
que leurs gouvernements refusent de protéger
de la violence domestique ou de normes sociales répressives.
Bien sûr, nous avons rencontré des Américains Centraux
qui fuient la violence des gangs,
mais aussi des dissidents russes,
des activistes vénézuéliens,
des chrétiens de Chine, des musulmans de Chine
et des milliers et des milliers d'autres réfugiés
fuyant tous types de persécution et de torture.
Beaucoup de ces gens seraient considérés comme réfugiés
selon la définition légale internationale.
La Convention relative au statut des réfugiés a été créée en 1951
pour protéger les personnes fuyant la persécution
motivée par leur race, religion, nationalité, opinion politique
ou appartenance à un certain groupe social.
Mais même ceux considérés comme réfugiés selon la définition internationale
ne vont pas obtenir l'asile aux États-Unis.
C'est parce que depuis 2017,
les Procureurs Généraux des États-Unis ont changé radicalement la loi sur l'asile
de sorte que moins de personnes puissent obtenir l'asile aux États-Unis.
Ces lois ont pour but principal d'empêcher les Américains Centraux
d'entrer dans le pays,
mais elles affectent aussi d'autres types de réfugiés.
A cause de ça, les États-Unis renvoie fréquemment des réfugiés
vers la persécution et la mort.
Les États-Unis utilisent aussi la détention pour dissuader les réfugiés
et les empêcher de gagner leurs procès.
Aujourd'hui, il y a plus de 55 000 immigrants détenus aux États-Unis,
pour beaucoup dans des centres de détention isolés,
loin de tout type d'aide légale.
C'est très important.
Parce que c'est de la détention civile et non pas criminelle,
il n'y a pas de système de défenseur public,
donc la plupart des immigrants détenus n'ont pas d'avocat
pour les aider à gagner leur procès.
Un immigrant ayant un avocat
a jusqu'à dix fois plus de chances de gagner son procès
que quelqu'un qui n'en a pas.
Comme vous l'avez vu, je déteste être porteuse de mauvaise nouvelles,
mais la situation est encore pire pour les familles de réfugiés
qu'elle ne l'était durant les séparations familiales.
Depuis janvier 2019, les États-Unis ont mis en œuvre une politique
qui a forcé plus de 40 000 réfugiés à attendre au Mexique
des audiences relatives à leur demande d'asile aux États-Unis.
Ces réfugiés, dont de nombreuses familles,
sont piégés dans certaines des villes les plus dangereuses au monde,
où ils se font violer, kidnapper
et racketter par des groupes criminels.
Et s'ils survivent assez longtemps pour se rendre à leur audience,
moins de 1% d'entre eux parviennent à trouver un avocat
pour les aider avec leur dossier.
Le gouvernement réfère aux taux d'acceptation de demande d'asile
les plus bas
pour soutenir que ces gens ne sont pas de vrais réfugiés
quand, en réalité, la législation sur l'asile est un parcours d'obstacles
conçu pour les faire échouer.
Pas tous les migrants à la frontière sont des réfugiés.
J'ai rencontré beaucoup de migrants économiques.
Par exemple, certains veulent aller aux US pour travailler,
pour payer les frais médicaux d'un parent
ou les frais de scolarité d'un enfant resté au pays.
De plus en plus, je rencontre aussi des réfugiés climatiques.
Spécifiquement, je rencontre beaucoup d'indiens d'Amérique Centrale
qui ne peuvent plus vivre de l'agriculture
à cause de sécheresses catastrophiques dans la région.
Nous savons qu'aujourd'hui,
des gens migrent à cause du changement climatique
et que ça ne va qu'augmenter,
mais nous n'avons pas de système légal en place pour gérer ce type de migration.
Pour commencer, il serait logique
d'élargir la définition de réfugié
pour inclure les réfugiés climatiques, par exemple.
Mais ceux d'entre nous en mesure de militer pour ces changements
sommes trop occupés à poursuivre notre gouvernement
pour protéger les maigres protections légales dont les réfugiés bénéficient.
Nous sommes épuisés
et il est presque trop tard pour aider.
Et nous savons désormais
que ce problème n'est pas limité aux États-Unis.
Des centres de détention extracôtiers inhumains de l'Australie
à la criminalisation par l'Italie
de l'aide aux migrants se noyant dans la Méditerranée,
les pays développés ont déployé des efforts meurtriers
pour empêcher les réfugiés d'atteindre nos côtes.
Mais ils ont fait plus que de limiter la définition de réfugié.
Ils ont créé des systèmes légaux parallèles de style fasciste
dans lesquels les migrants n'ont aucun des droits
qui constituent la base de la démocratie,
la prétendue fondation des pays dans lesquels ils cherchent l'asile.
L'Histoire nous rappelle que le 1er groupe
à être vilipendé et privé de ses droits est rarement le dernier
et beaucoup d'Américains et d'Européens
semblent accepter un système légal opaque et injuste pour les non-citoyens
parce qu'ils pensent être à l'abri.
Mais un jour ou l'autre,
ces idéaux autoritaristes débordent et affectent également les citoyens.
Je l'ai découvert
quand le gouvernement m'a placée sur une liste de surveillance illégale
à cause mon aide aux immigrants à la frontière.
Un jour, en janvier 2019,
j'ai quitté mon travail à San Diego
et je suis allée traverser la frontière pour rentrer chez moi au Mexique.
Les agents mexicains, même s'ils m'avaient donné un visa valide,
m'ont arrêtée et dit que je ne pouvais pas rentrer dans le pays
parce qu'un gouvernement étranger
m'avait déclarée comme risque pour la sécurité nationale.
J'ai été détenue et interrogée dans une salle glauque pendant des heures.
J'ai supplié les agents mexicains
de me laisser retourner au Mexique pour récupérer mon fils
qui avait seulement dix mois à l'époque.
Mais ils ont refusé
et ils m'ont livrée aux agents du CBP,
qui m'ont forcée à retourner aux États-Unis.
Ça m'a pris des semaines pour obtenir un autre visa pour rentrer au Mexique.
Je suis allée à la frontière, mon visa à la main.
Mais à nouveau, j'ai été détenue et interrogée
parce que mon passeport était encore signalé aux autorités.
Peu après,
des documents internes du CPB ont fuité
qui confirmaient que mon propre gouvernement
avait été complice dans l'émission d'une alerte à mon encontre.
Depuis, je n'ai pas voyagé dans d'autres pays
car je crains d'être à nouveau détenue
et renvoyée à la frontière par ces pays.
Ces restrictions au voyage, ces détentions
et cette séparation avec mon fils
sont des choses que je n'aurais jamais pensé vivre
en tant que citoyenne américaine,
mais je suis loin d'être la seule à être criminalisée pour aider les immigrants.
Les États-Unis et d'autres pays ont fait de sauver des vies un crime
et ceux d'entre nous qui essayons juste de faire notre travail
sommes forcés de choisir entre notre humanité et notre liberté.
Et ce qui me désespère,
c'est que nous devons tous faire le même choix,
mais que vous ne l'avez pas encore compris.
Et je sais qu'il y a beaucoup de bonnes personnes.
J'ai vu des milliers d'entre vous dans la rue,
manifestant contre la séparation familiale.
Et ça a beaucoup aidé à changer la politique du gouvernement.
Mais le gouvernement continue à séparer les enfants de leur famille.
Et les choses ne font qu'empirer.
Aujourd'hui, notre gouvernement se bat pour obtenir le droit
de détenir les enfants réfugiés dans des prisons indéfiniment.
Ce n'est pas fini.
Nous ne pouvons pas nous autoriser à nous endormir ou à regarder ailleurs.
Ceux d'entre nous qui sont citoyens de pays
dont les politiques mènent à la détention, la séparation et la mort
devons décider très vite dans quel camp nous sommes.
Nous devons réclamer que nos lois respectent
la dignité de tous les êtres humains,
en particulier des réfugiés qui cherchent de l'aide à nos frontières
mais aussi des migrants économiques et des réfugiés climatiques.
Nous devons réclamer que les réfugiés aient réellement une chance
lorsqu'ils cherchent l'asile dans notre pays
en nous assurant qu'ils aient accès à un avocat
et en créant des tribunaux indépendants
qui ne sont pas influencés par les lubies politiques du Président.
Je sais que c'est accablant
et je sais que ça a l'air cliché, mais...
nous devons appeler nos représentants
et réclamer ces changements.
Je sais que vous avez déjà entendu ça,
mais est-ce que vous avez déjà agi ?
Nous savons que ces appels servent à quelque chose.
Ces systèmes d'immigration dystopiques qui sont développés dans les pays riches
sont un test pour les citoyens
pour voir jusqu'où vous êtes prêts à laisser le gouvernement
retirer leurs droits à d'autres gens quand vous pensez être à l'abri.
Si vous laissez le gouvernement retirer des enfants à leur famille
sans procédure équitable
et détenir des gens indéfiniment sans qu'ils aient accès à un avocat,
vous échouez au test.
Ce qui arrive aux immigrants aujourd'hui,
c'est ce qui pourrait vous arriver demain si nous n'agissons pas.
Merci.
(Applaudissements)
અઠવાડિયામાં બે વાર,
મેક્સિકોના ટિજુઆના પાસેના મારા ઘરેથી
યુ.એસ. સરહદ ઉપર, સાન ડિએગોમાં મારી ઓફિસ
ગરીબી વચ્ચે તદ્દન વિરોધાભાસ અને સરહદની એક બાજુથી હતાશા
અને બીજી તરફ સ્પષ્ટ સંપત્તિ
હંમેશા તકરાર અનુભવે છે.
પરંતુ શું આ વિરોધાભાસ બનાવે છે પણ સ્ટાર્કર લાગે છે
જ્યારે હું બિલ્ડિંગ દ્વારા પસાર કરું છું કે આપણામાંના જે સરહદ પર કામ
બેભાન રીતે નો સંદર્ભ લો બ્લેક હોલ તરીકે.
બ્લેક હોલ એ કસ્ટમ્સ છે અને બોર્ડર પ્રોટેક્શન,
અથવા સીબીપી સુવિધા,
પ્રવેશ સાન Ysidro બંદર પર,
લક્ઝરી આઉટલેટ મોલની બાજુમાં જ.
તે તે પણ છે જ્યાં, કોઈપણ સમયે,
સંભવતા 800 ઇમિગ્રન્ટ્સ છે
ઠંડું, ગંદા, માં લ lockedક મકાનની નીચે કોંક્રિટ કોષો.
ટોચ ઉપર: શોપિંગ બેગ અને ફ્રેપપુસીનો.
નીચે: વાસ્તવિકતા યુ.એસ. ઇમિગ્રેશન સિસ્ટમની.
અને તે છે જ્યાં, એક દિવસ સપ્ટેમ્બર 2018 માં,
મારી જાતને અન્ના સુધી પહોંચવાનો પ્રયત્ન
સીબીપી તાજેતરમાં જ છૂટા પડી હતી તે મહિલા તેના સાત વર્ષના પુત્ર પાસેથી.
હું દેશાગમન વકીલ છું
અને નીતિ અને મુકદ્દમા નિયામક અલ ઓટ્રો લાડો,
દ્વિસંગી નફાકારક ઇમિગ્રન્ટ્સને મદદ કરે છે યુએસ-મેક્સિકો સરહદની બંને બાજુએ.
અમે ઘણા અઠવાડિયા પહેલા અન્નાને મળીશું અમારી ટિજુઆના officeફિસમાં,
જ્યાં તેણે સમજાવ્યું તેણીને ડર હતો તેણી પુત્રની મેક્સિકોમાં હત્યા કરવામાં
તેથી અમે તેને પ્રક્રિયા માટે તૈયાર કરી પોતાને સીબીપી પર ફેરવવાનું
આશ્રય માટે પૂછવું
તે ગયા પછી થોડા દિવસો મદદ માટે પૂછવા પ્રવેશ બંદર પર,
અમને એક ઉત્તેજિત ફોન પ્રાપ્ત થયો
તેના પરિવારના સભ્યો તરફથી અમેરિકા માં,
અમને કહે છે કે સીબીપી અધિકારીઓ અણ્ણાના પુત્રને તેની પાસેથી લઈ ગયો હતો.
હવે, એવું નથી કે આને ફરક પડવો જોઈએ,
હું જાણતો હતો કે અન્નાનો દીકરો ખાસ જરૂરિયાતો હતી.
અને ફરી એકવાર,
આ સમાચાર મને અર્થમાં ભર્યા ગભરાટ અને કર્કશ
તે કમનસીબે બની ગયું છે મારા રોજિંદા કામની એક નિશાની.
મારી પાસે હસ્તાક્ષર કરાયેલ અધિકૃતતા હતી અન્નાના એટર્ની તરીકે
તેથી હું પ્રવેશ બંદર તરફ દોડી ગયો
મારા ગ્રાહક સાથે વાત કરી શકું માટે.
માત્ર સીબીપીના અધિકારીઓ જ નહીં મને અન્ના સાથે વાત ન કરવા દો,
પણ તેઓ મને કહેતા પણ નહીં જો તેણી ત્યાં હોત.
હું સુપરવાઇઝરથી સુપરવાઇઝર ગયો,
પુરાવા રજૂ કરવા વિનંતી અન્નાના પુત્રની વિશેષ જરૂરિયાતો,
પરંતુ કોઈ એક પણ કરશે કેસ વિશે મારી સાથે વાત કરો.
તે જોવા માટે અતિવાસ્તવ લાગ્યું દુકાનદારો દ્વારા idly strolling
જીવન-મરણની પરિસ્થિતિ જેવું લાગ્યું.
કેટલાક કલાકો પછી સીબીપી દ્વારા પથ્થરમારો કરવામાં આવી
મેં છોડ્યું.
કેટલાક દિવસો પછી,
મને અન્નાનો પુત્ર મળ્યો પાલક-સંભાળ પ્રણાલીમાં.
પરંતુ મને ખબર નહોતી કે અન્નાનું શું થયું
એક અઠવાડિયા પછી સુધી,
જ્યારે તેણી અપ થઈ અટકાયત શિબિરમાં થોડા માઇલ પૂર્વમાં.
હવે, અન્ના પાસે ગુનાહિત રેકોર્ડ નથી,
અને તેણીએ કાયદાનું પાલન કર્યું આશ્રય માટે પૂછતી વખતે.
હજી દેશાગમન અધિકારીઓ તેને વધુ ત્રણ મહિના સુધી રાખ્યો,
અમે તેના પ્રકાશન જીતી શકે ત્યાં સુધી
તેના પુત્ર સાથે ફરી જોડાવામાં મદદ કરે છે.
અન્નાની વાર્તા નથી ફક્ત એક જ વાર્તા હું તમને કહી શકું છું.
ત્યાં માટો, 18 મહિનાનો છોકરો છે,
જેને તેના પિતાના હાથમાંથી ફાડી નાખવામાં
અને સરકારી આશ્રયમાં મોકલ્યો છે હજારો માઇલ દૂર,
જ્યાં તેઓ નિષ્ફળ ગયા મહિનાઓ સુધી તેને યોગ્ય રીતે નહાવા.
અમાદાઉ છે,
અસ્પષ્ટ આફ્રિકન બાળક,
જે 28 દિવસ પુખ્ત સાથે રાખવામાં આવ્યો હતો સીબીપીની ભયાનક સુવિધાઓમાં.
સૌથી અસ્વસ્થતાની વાત છે કે
એક ગર્ભવતી શરણાર્થી જેણે ભીખ માંગી આઠ કલાક માટે તબીબી સહાય માટે
તેણી સીબીપી કસ્ટડીમાં કસુવાવડ કરે તે
સીબીપી અધિકારીઓએ તેને પકડી પાડ્યો હતો વધુ ત્રણ અઠવાડિયા માટે
મેક્સિકો પાછા મોકલતા પહેલા,
જ્યાં તેને મહિનાઓ સુધી રાહ જોવાની ફરજ
આશ્રય સુનાવણી માટે અમેરિકા માં.
આ ભયાનકતા જોઈ દિવસ અને દિવસ મને બદલી છે.
હું પાર્ટીઓમાં મજા કરતો હતો,
પરંતુ હવે, હું અનિવાર્ય છું મારી જાતને લોકોને કહેતા રહો
કેવી રીતે અમારી સરકાર વિશે સરહદ પર શરણાર્થીઓ યાતના
અને અટકાયત શિબિરોમાં.
હવે, લોકો આ વિષયને બદલવાનો પ્રયાસ
અને મહાન કાર્ય માટે મને અભિનંદન હું અન્ના જેવા લોકોને મદદ કરવામાં કરી
પણ મને ખબર નથી કેવી રીતે તેમને સમજાવવા માટે
કે જ્યાં સુધી તેઓ લડવાનું શરૂ ન કરે, તેઓએ ક્યારેય શક્ય વિચાર્યું કરતાં વધુ મુશ્કેલ,
અમને ખબર નથી કે આપણામાંથી કયું છે અન્નાના નસીબને ભોગવવાનું આગામી હશે.
ટ્રમ્પના સામૂહિક અલગતા શરણાર્થી પરિવારો
દક્ષિણ સરહદ પર
વિશ્વના અંતરાત્માને આંચકો આપ્યો
અને ક્રૂરતા માટે ઘણા જાગૃત યુ.એસ. ઇમિગ્રેશન સિસ્ટમની.
આજે લાગે છે,
પહેલાં કરતાં વધુ લોકો સામેલ છે ઇમિગ્રન્ટ હક્કો માટેની લડતમાં.
પરંતુ કમનસીબે, પરિસ્થિતિ માત્ર સારું નથી થઈ રહ્યું.
હજારો લોકોએ વિરોધ કર્યો કુટુંબ છૂટાછેડા સમાપ્ત કરવા માટે,
પરંતુ સરકાર હજુ પણ પરિવારોને અલગ કરી રહ્યું છે.
900 થી વધુ બાળકો તેમના માતાપિતા પાસેથી લેવામાં આવ્યા છે
જૂન 2018 થી.
હજારો વધુ શરણાર્થી બાળકો તેમના દાદા દાદી પાસેથી લેવામાં આવ્યા છે,
બહેન અને અન્ય સરહદ પર કુટુંબના સભ્યો.
2017 થી,
ઓછામાં ઓછા બે ડઝન લોકો મૃત્યુ પામ્યા છે ઇમિગ્રેશન કસ્ટડીમાં.
અને બાળકો સહિત વધુ મૃત્યુ પામશે.
હવે, અમે વકીલો કરી શકીએ અને મુકદ્દમા નોંધાવતા રહેશે
સરકારને અટકાવવા અમારા ગ્રાહકો પર ક્રૂરતા લાવવાથી,
પરંતુ અમે ઝબૂકવી રાખી શકતા નથી કાયદા ની ધાર આસપાસ
જો આપણે સ્થળાંતર કરવા માંગતા હો માનવીય રીતે વર્તવું.
આ વહીવટ તમે માનો છો કે આપણે પરિવારોને અલગ કરવા પડશે
અને આપણે બાળકોને અટકાયત કરવી પડશે,
કારણ કે તે વધુ શરણાર્થીઓને બંધ કરશે અમારી સરહદો પર આવતા.
પરંતુ આપણે જાણીએ છીએ કે આ સાચું નથી.
હકીકતમાં, 2019 માં,
આશંકાઓની સંખ્યા અમારી દક્ષિણ સરહદ પર
ખરેખર ઉપર ગયો છે.
અને અમે લોકોને કહીએ છીએ દરરોજ સરહદ પર,
"જો તમે યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં આશ્રય મેળવો છો,
તમે કુટુંબ છૂટા થવાનું જોખમ લો છો,
અને તમને અનિશ્ચિત સમય માટે અટકાયતમાં લેવાનું જોખમ છે. "
પરંતુ તેમાંના ઘણા માટે, વૈકલ્પિક પણ ખરાબ છે.
લોકો યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં આશ્રય લે છે ઘણાં વિવિધ કારણોસર.
તિજુઆનામાં, અમે શરણાર્થીઓને મળ્યા છીએ 50 થી વધુ દેશોમાંથી,
14 જુદી જુદી ભાષાઓ બોલતા.
અમે એલજીબીટી સ્થળાંતરીઓને મળીએ છીએ આખી દુનિયામાંથી
જે દેશમાં ક્યારેય નહોતો રહ્યો જેમાં તેઓ સલામત લાગે છે.
અમે વિશ્વભરની મહિલાઓને મળીએ છીએ
જેની પોતાની સરકારો તેમને રક્ષણ આપવાનો ઇનકાર કરો
ક્રૂર ઘરેલું હિંસાથી અથવા દમનકારી સામાજિક ધોરણો.
અલબત્ત, અમે મળીએ છીએ મધ્ય અમેરિકન પરિવારો
જે ગેંગ હિંસાથી ભાગી રહ્યા છે.
અમે રશિયન અસંતુષ્ટોને પણ મળીએ છીએ,
વેનેઝુએલાના કાર્યકરો,
ચીનના ખ્રિસ્તીઓ, ચીનના મુસ્લિમો,
અને હજારો અને હજારો અન્ય શરણાર્થીઓ
બધા પ્રકારના ભાગી દમન અને ત્રાસ છે.
હવે, આ લોકો ઘણો શરણાર્થી તરીકે લાયક છે
આંતરરાષ્ટ્રીય કાનૂની વ્યાખ્યા હેઠળ.
શરણાર્થી સંમેલન બીજા વિશ્વ યુદ્ધ પછી બનાવવામાં આવી હતી
લોકોને સુરક્ષા આપવા માટે દમન છટકી
તેમની જાતિ, ધર્મ, રાષ્ટ્રીયતા, રાજકીય અભિપ્રાય
અથવા સભ્યપદ ચોક્કસ સામાજિક જૂથમાં.
પરંતુ તે પણ જેઓ શરણાર્થી હશે આંતરરાષ્ટ્રીય વ્યાખ્યા હેઠળ
આશ્રય જીતવા નથી જતા અમેરિકા માં.
અને તે એટલા માટે કે 2017 થી,
યુએસ એટર્ની જનરલ કરી છે આશ્રય કાયદામાં ભારે ફેરફાર,
ઓછા લોકો લાયક છે તેની ખાતરી કરવા માટે યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં રક્ષણ માટે.
હવે આ કાયદાઓ મોટે ભાગે લક્ષ્યમાં છે સેન્ટ્રલ અમેરિકનો પર
અને તેમને દેશની બહાર રાખીને,
પરંતુ તેઓ અન્ય પ્રકારોને અસર કરે છે તેમજ શરણાર્થીઓ.
પરિણામ એ છે કે યુ.એસ. વારંવાર શરણાર્થીઓ દેશનિકાલ
તેમના દમન અને મૃત્યુ માટે.
યુ.એસ. પણ અટકાયતનો ઉપયોગ કરી રહ્યું છે શરણાર્થીઓને અટકાવવાનો પ્રયાસ કરવો
અને તેમના માટે મુશ્કેલ બનાવો તેમના કેસ જીતવા માટે.
આજે, 55,000 થી વધુ ઇમિગ્રન્ટ્સ છે યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં અટકાયત,
રિમોટ અટકાયત સુવિધાઓમાં ઘણા,
કોઈપણ પ્રકારની કાનૂની સહાયથી દૂર છે.
અને આ ખૂબ મહત્વનું છે.
કારણ કે તે સિવિલ છે અને ગુનાહિત અટકાયત નહીં,
કોઈ જાહેર ડિફેન્ડર સિસ્ટમ નથી,
તેથી મોટાભાગના અટકાયતી ઇમિગ્રન્ટ્સ એટર્ની નથી જતા
તેમને કેસોમાં મદદ કરવા માટે.
વસાહત જેની પાસે એટર્ની હોય
શક્યતા 10 ગણા વધારે છે તેમના કેસ જીતવા માટે
જે નથી કરતા તેના કરતા.
અને તમે જોયું તેમ, હું ધિક્કારું છું ખરાબ સમાચારના વાહક બનવા માટે,
પરંતુ પરિસ્થિતિ વધુ વિકટ છે આજે શરણાર્થી પરિવારો માટે
કરતાં તે કુટુંબ છૂટાછવાયા હતા.
જાન્યુઆરી 2019 થી,
યુ.એસ. નીતિ અમલી બનાવી છે
40,000 શરણાર્થીઓ પર દબાણ કર્યું છે મેક્સિકો માં રાહ જુઓ
યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં આશ્રય સુનાવણી માટે.
આ શરણાર્થીઓ, જેમાંથી ઘણા પરિવારો છે,
સૌથી વધુ કેટલાક ફસાયેલા છે વિશ્વના ખતરનાક શહેરો,
જ્યાં તેમનો બળાત્કાર કરવામાં આવી રહ્યો છે, અપહરણ કરવામાં આવે છે
અને ગુનાહિત જૂથો દ્વારા બહાર કા .વામાં આવે છે.
અને જો તેઓ લાંબા સમય સુધી ટકી રહે છે તેને તેમની આશ્રય સુનાવણીમાં બનાવવા માટે,
તેમાંના એક ટકા કરતા પણ ઓછા એટર્ની શોધવા માટે સક્ષમ છે
તેમને તેમના કેસોમાં મદદ કરવા માટે.
યુએસ સરકાર નિર્દેશ કરશે નીચા આશ્રય મંજૂરી દર માટે
દલીલ કરવા માટે કે આ લોકો ખરેખર શરણાર્થી નથી,
જ્યારે હકીકતમાં, યુ.એસ. આશ્રય કાયદો એક અવરોધ માર્ગ છે
તેમને નિષ્ફળ બનાવવા માટે રચાયેલ છે.
હવે દરેક સ્થળાંતર નથી સરહદ પર એક શરણાર્થી છે.
હું પુષ્કળ આર્થિક સ્થળાંતર કરું છું.
ઉદાહરણ તરીકે, જે લોકો જવા માંગતા હોય છે યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં કામ કરવા માટે,
માતાપિતા માટે તબીબી બીલ ચૂકવવા
અથવા ઘરે પાછા બાળક માટે શાળા ફી.
વધુને વધુ, હું પણ મળી રહ્યો છું આબોહવા શરણાર્થીઓ.
ખાસ કરીને, હું મળી રહ્યો છું ઘણા સ્થાનિક સેન્ટ્રલ અમેરિકનો
કોણ લાંબા સમય સુધી કરી શકે છે પોતાને ખેતી દ્વારા ટકાવી રાખવા,
આ પ્રદેશમાં વિનાશક દુષ્કાળને કારણે.
આપણે જાણીએ છીએ કે આજે,
લોકો સ્થળાંતર કરી રહ્યા છે હવામાન પરિવર્તનને લીધે,
અને તે ભવિષ્યમાં આવું કરશે,
પરંતુ અમારી પાસે ફક્ત કાનૂની સિસ્ટમ નથી આ પ્રકારના સ્થળાંતર સાથે વ્યવહાર કરવા માટે.
તો, શરૂઆતથી, તે સમજાય છે,
શરણાર્થી વ્યાખ્યા વધારવા માટે
ઉદાહરણ તરીકે, આબોહવા શરણાર્થીઓને શામેલ કરવા.
પરંતુ સ્થિતિમાં અમને તે તે ફેરફારો માટે હિમાયત કરવા માટે
આપણી સરકાર પર દાવો કરવામાં ખૂબ વ્યસ્ત છે
નાના કાનૂની રક્ષણ રાખવા માટે કે શરણાર્થીઓ વર્તમાન કાયદા હેઠળ આનંદ.
અને અમે થાકી ગયા છીએ,
અને મદદ કરવામાં લગભગ મોડું થયું છે.
અને આપણે હવે જાણીએ છીએ
કે આ એકલા અમેરિકાની સમસ્યા નથી.
Australiaસ્ટ્રેલિયાના નિર્દયતાથી shફશોર અટકાયત શિબિરો
સહાય ઇટાલી ગુનાહિતકરણ માટે ભૂમધ્ય સમુદ્રમાં ડૂબતા સ્થળાંતરીઓને,
પ્રથમ વિશ્વના દેશો ઘોર લંબાઈ પર ગયા છે
શરણાર્થીઓને આપણા કાંઠે પહોંચતા અટકાવવા.
પરંતુ તેઓએ વધુ કર્યું છે શરણાર્થી વ્યાખ્યા પ્રતિબંધિત કરતાં.
તેઓએ સમાંતર બનાવ્યું છે, ફાશીવાદી શૈલીની કાનૂની પ્રણાલીઓ
જેમાં સ્થળાંતર કરનારાઓને કોઈ અધિકાર નથી તે લોકશાહીનો આધાર બનાવે છે,
દેશોની કથિત પાયો જેમાં તેઓ આશ્રય શોધી રહ્યા છે.
ઇતિહાસ બતાવે છે કે પ્રથમ જૂથ
vilified અને છીનવી શકાય છે તેમના અધિકારો ભાગ્યે જ છેલ્લા છે,
અને ઘણા અમેરિકનો અને યુરોપિયનો
અપારદર્શક સ્વીકારવા લાગે છે અને નોનસિટીઝન્સ માટે અન્યાયી કાનૂની પ્રણાલી,
કારણ કે તેઓ માને છે કે તેઓ રોગપ્રતિકારક છે.
પરંતુ આખરે,
આ સરમુખત્યારશાહી આદર્શો ઉપર લોહી વહેતું થયું અને નાગરિકોને પણ અસર કરે છે.
હું આ જાતે શીખી
જ્યારે યુ.એસ. સરકારે મને મૂક્યો ગેરકાયદેસર વ watchચ સૂચિ પર
મારા કામ મદદ માટે સરહદ પર ઇમિગ્રન્ટ્સ.
એક દિવસ, 2019 ના જાન્યુઆરીમાં,
હું મારી officeફિસ સેન ડિએગોમાં જતો હતો
અને સરહદ પાર મારા ઘરે પાછા મેક્સિકો જવા માટે.
મેક્સીકન અધિકારીઓ, જોકે તેઓ હતા મને માન્ય વીઝા આપ્યો,
મને રોકી અને મને કહ્યું કે હું દેશમાં પ્રવેશ કરી શક્યો નહીં
કારણ કે એક વિદેશી સરકાર મારા પાસપોર્ટ પર મુસાફરીની ચેતવણી આપી હતી,
મને નિયુક્તિ રાષ્ટ્રીય સુરક્ષા જોખમ તરીકે.
મને અટકાયતમાં લઇને પૂછપરછ કરવામાં આવી હતી કલાકો સુધી ગંદા રૂમમાં.
મેં મેક્સીકન અધિકારીઓને વિનંતી કરી
મને મેક્સિકો પાછા જવા દેવા માટે અને મારા પુત્રને પસંદ કરો,
જે તે સમયે માત્ર 10 મહિનાનો હતો.
પરંતુ તેઓએ ના પાડી,
અને તેના બદલે, તેઓએ મને ફેરવ્યો સીબીપી અધિકારીઓને,
જ્યાં મને પાછો ફર્યો યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં.
બીજો વિઝા લેવામાં મને અઠવાડિયા લાગ્યાં જેથી હું પાછા મેક્સિકો જઈ શકું,
અને હું સરહદ પર ગયો, વિઝા હાથમાં.
પરંતુ ફરીથી, મને અટકાયતમાં લઇને પૂછપરછ કરવામાં આવી
કારણ કે હજી પણ હતો મારા પાસપોર્ટ પર મુસાફરીની ચેતવણી.
થોડી વાર પછી,
આંતરિક સીબીપી દસ્તાવેજો લીક થયા
પુષ્ટિ કરી કે મારી પોતાની સરકાર
જારી કરવામાં જટિલતા હતી મારી સામે આ મુસાફરીની ચેતવણી.
અને ત્યારથી, મેં મુસાફરી કરી નથી કોઈપણ અન્ય દેશોમાં,
કારણ કે મને ડર છે કે મને અટકાયતમાં લઇ લેવામાં આવશે
અને તે દેશોમાંથી દેશનિકાલ.
આ મુસાફરી પ્રતિબંધો, અટકાયત
અને મારા શિશુ પુત્રથી જુદા થવું
એવી વસ્તુઓ છે જે મેં ક્યારેય વિચાર્યું નથી હું યુએસ નાગરિક તરીકે અનુભવ કરીશ,
પરંતુ હું એકમાત્ર વ્યક્તિથી દૂર છું ઇમિગ્રન્ટ્સને મદદ કરવા બદલ ગુનેગાર બનાવવું.
યુ.એસ. અને અન્ય દેશો જીવ બચાવવા ગુનો બનાવ્યો છે,
અને આપણામાંના જેઓ સરળ છે અમારી નોકરી કરવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યા છીએ
પસંદ કરવાની ફરજ પડી રહી છે આપણી માનવતા અને આપણી સ્વતંત્રતા વચ્ચે.
અને તે વસ્તુ જે મને ખૂબ નિરાશ કરે છે
કે તમે બધા સમાન પસંદગીનો સામનો કરી રહ્યા છે,
પરંતુ તમે હજી સુધી તે સમજી શક્યા નથી.
અને હું જાણું છું ત્યાં છે સારા લોકો ત્યાં બહાર.
મેં તમારા હજારો લોકોને શેરીઓમાં જોયા,
વિરોધ કુટુંબ અલગ.
અને તે મોટા પ્રમાણમાં મદદ કરી સત્તાવાર નીતિનો અંત લાવો
પરંતુ આપણે જાણીએ છીએ કે સરકાર હજી બાળકોને અલગ કરી રહ્યું છે.
અને વસ્તુઓ ખરેખર કથળી રહી છે.
આજે, યુ.એસ. સરકાર અધિકાર માટે લડવું છે
શરણાર્થી બાળકો અટકાયત કરવા માટે અનિશ્ચિત જેલ કેમ્પમાં.
આ પૂરું થયું નથી.
આપણે આપણી જાતને મંજૂરી આપી શકતા નથી સુન્ન થવા અથવા દૂર જોવા માટે.
આપણામાંના જે દેશના નાગરિક છે
જેની નીતિઓ અટકાયતનું કારણ બને છે, અલગ અને મૃત્યુ,
ખૂબ જ ઝડપથી નિર્ણય લેવાની જરૂર છે અમે કયા તરફ છીએ
આપણે માંગણી કરવાની જરૂર છે કે આપણા કાયદાઓ આદર આપે બધા મનુષ્યની આંતરિક ગૌરવ,
ખાસ કરીને શરણાર્થીઓ અમારી સરહદો પર મદદ માગીએ છીએ,
પરંતુ આર્થિક સ્થળાંતર સહિત અને આબોહવા શરણાર્થીઓ.
આપણે માંગવાની જરૂર છે કે શરણાર્થીઓને યોગ્ય શોટ મળે
આપણા દેશોમાં સુરક્ષાની શોધમાં
તેમની પાસે છે તેની ખાતરી કરીને કાઉન્સિલ પ્રવેશ
અને સ્વતંત્ર અદાલતો બનાવીને
તે વિષય નથી રાષ્ટ્રપતિની રાજકીય લ્હાવો માટે.
હું જાણું છું કે તે ભારે છે,
અને હું જાણું છું કે આ અવાજ અસ્પષ્ટ છે, પરંતુ ...
આપણે ક callલ કરવાની જરૂર છે અમારા ચૂંટાયેલા પ્રતિનિધિઓ
અને આ ફેરફારોની માંગ કરો છો.
હું જાણું છું કે તમે આ પહેલા સાંભળ્યું છે,
પરંતુ તમે ક callલ કર્યો છે?
અમે જાણીએ છીએ કે આ કોલ્સ ફરક પાડે છે.
ડાયસ્ટોપિયન ઇમિગ્રેશન સિસ્ટમ્સ પ્રથમ વિશ્વના દેશોમાં બનાવવામાં આવી રહી છે
નાગરિકોની કસોટી છે
તમે કેટલા રાજી છો તે જોવા માટે સરકાર જવા દો
અન્ય લોકોના હક છીનવવામાં જ્યારે તમે વિચારો છો કે તે તમારી સાથે નહીં થાય.
પરંતુ જ્યારે તમે સરકારને દો લોકોના બાળકો લો
પ્રક્રિયા વિના
અને લોકોને અનિશ્ચિત સમય માટે અટકાયત કરો કાઉન્સિલની પહોંચ વિના,
તમે પરીક્ષણમાં નિષ્ફળ રહ્યા છો.
હવે ઇમિગ્રન્ટ્સ માટે શું થઈ રહ્યું છે
જ્યાં આપણે બધા જઇ રહ્યા છીએ તેનું પૂર્વદર્શન છે જો આપણે કાર્ય કરવામાં નિષ્ફળ જઈશું.
આભાર.
(તાળીઓ)
Hetente kétszer átjárok kocsival
mexikói, Tijuanához közeli otthonomból
San Diegó-i irodámba.
A határ egyik oldalán szegénység és reménytelenség,
a másikon feltűnő gazdagság
– ez a durva kontraszt mindig felzaklat.
Ezt a kontrasztot még nyomasztóbbnak érzem,
amikor elmegyek az épület mellett,
amit a határon dolgozók szenvtelenül csak "fekete lyuknak" hívnak.
Ez a fekete lyuk a Vám- és Határvédelmi Hivatal,
vagyis a CBP épülete
a San Ysidro beléptetőpontnál,
egy fényűző outlet bevásárlóközpont közelében.
Itt mindig van
mintegy nyolcszáz bevándorló,
fagyos, mocskos betoncellákban az épület pincéjében.
Odafent: bevásárlótáskák és jegeskávé.
Odalent: az Egyesült Államok bevándorlási rendszerének valósága.
És itt történt, hogy 2018 szeptemberében
azon kaptam magam, hogy próbálom Annát elérni,
azt a nőt, akit a CBP épp akkoriban szakított el hétéves kisfiától.
Bevándorlási ügyvéd vagyok,
és az Al Otro Lado [A másik oldalon] politikai és jogi igazgatója.
Ez kétnemzetiségű nonprofit szervezet, bevándorlóknak segít a határ két oldalán.
Néhány héttel korábban Anna eljött tijuanai irodánkba,
és elmondta, attól fél: Mexikóban megölik őt és a kisfiát.
Felkészítettük
a menedékkérelem beadásának folyamatára.
Pár nappal azután, hogy a beléptetőpontra ment segítséget kérni,
kétségbeesett telefonhívást kaptunk
az Államokban élő rokonaitól,
akik elmondták, hogy a CBP tisztjei elvették Annától kisfiát.
Nos, nem mintha ez számítana,
tudtam, hogy a kisfiúnak különleges bánásmódra van szüksége.
És ismétlem:
ez a hír olyan pánikkal és balsejtelmekkel töltött el,
ami mára sajnos megszokottá vált mindennapos munkám során.
Aláírt engedélyem volt, hogy Anna ügyvédjeként eljárhassak,
ezért elrohantam a beléptetési pontra,
hogy beszélhessek védencemmel.
A CBP tisztviselői nemcsak hogy nem engedtek beszélni Annával,
de még azt sem mondták meg, hogy vajon ott van-e.
Felettestől felettesig futkostam,
hogy beadhassam az igazolásokat a kisfiú speciális szükségleteiről,
de szóba sem álltak velem.
Szürreális volt nézni, hogy a bevásárlók közönyösen mennek el amellett,
amit én élet-halál helyzetként érzékelek.
Miután órákon át bénultan várakoztam a CBP-nél,
otthagytam őket.
Pár nap múlva kiderült,
hogy Anna kisfia bekerült a nevelőszülői rendszerbe.
De hogy Annával mi lett, nem tudtam,
míg egy héttel később
rá nem találtam pár kilométerrel odébb egy fogolytáborban.
Anna nem követett el semmit,
és törvényes úton folyamodott menedékért.
A bevándorlási tisztviselők mégis három hónapon át fogva tartották,
míg végre elértük, hogy szabadon bocsássák,
és hogy újra együtt lehessen kisfiával.
Nem Anna története az egyetlen, amiről mesélhetek önöknek.
Ott van Mateo, egy 18 hónapos fiú,
akit az apja karjai közül ragadtak ki,
és egy több ezer mérföldre lévő állami nevelőotthonba vittek,
ahol hónapokon át még csak meg sem fürdették rendesen.
Vagy ott van Amadou,
egy kísérő nélküli afrikai gyerek,
akit 28 napon át tartottak felnőttek közt a CBP borzalmas létesítményeiben.
A legfelkavaróbb Maria esete: ő egy állapotos menekült,
aki nyolc órán át könyörgött orvosi segítségért,
mielőtt elvetélt a CBP fogságában.
A tisztviselők még három hétig fogva tartották,
mielőtt visszatoloncolták Mexikóba,
ahol hónapokig kellett várakoznia
hogy az Egyesült Államok elbírálja menedékkérelmét.
Látva ezeket a borzalmakat nap mint nap, más ember lettem.
Régebben jól szórakoztam a partikon,
ma már azon kapom magam, hogy arról mesélek a többieknek,
hogyan kínozza a kormány a menekülteket a határon
és a fogolytáborokban.
Az emberek igyekeznek témát váltani,
gratulálnak, milyen remek munkát végzek, amikor az Annához hasonlókon segítek.
Nem tudom, hogyan értethetném meg velük,
hogy ha nem kezdenek harcolni, keményebben, mint valaha gondolták,
bármelyikünk lehet a következő, aki elszenvedi Anna sorsát.
Ahogy Trump tömegesen szakítja szét a menekült családokat
a déli határon,
az sokkolta a világ lelkiismeretét,
és sokan ráébredtek az USA bevándorláspolitikájának kegyetlenségére.
Ma már úgy tűnik,
minden eddiginél többen szállnak harcba a bevándorlók jogaiért.
Ám a helyzet sajnos nem javul.
Ezrek tiltakoztak a családok szétválasztása ellen,
a kormány azonban máig sem hagyta abba.
2018. júniusa óta
több mint 900 gyermeket szakítottak el szüleitől.
További több ezer menekült gyermeket szakítottak el nagyszüleiktől,
testvéreiktől, rokonaiktól a határon.
2017 óta
legalább kéttucatnyian haltak meg menekültként őrizetben.
És még többen fognak meghalni, köztük gyermekek is.
Mi, jogászok benyújthatunk kereseteket, és be is fogunk nyújtani,
hogy megállítsuk a kormány brutalitását védenceink ellen,
de ez kevés, a törvényen kéne változtatni,
ha azt akarjuk, hogy emberségesen bánjanak a bevándorlókkal.
Ez az adminisztráció el akarja hitetni, hogy a családok szétszakítása,
a gyerekek fogva tartása
visszatartja majd a menekülteket, hogy még többen jöjjenek a határhoz.
De tudjuk, hogy ez nem igaz.
Az igazság az,
hogy 2019-ben déli határunkon
az elfogások száma emelkedést mutat.
Naponta mondogatjuk a határon az embereknek:
"Aki menedéket kér az Államokba,
azt kockáztatja, hogy elszakítják családjától,
bizonytalan ideig fogva tartják.
Csakhogy legtöbbjüknek még mindig ez a legjobb választás.
Az emberek sokféle okból kérnek menedéket az Egyesült Államokba.
Tijuanában több mint 50 ország 14 különböző nyelvet beszélő
menekültjével találkoztunk,
Találkoztunk LGBT menekültekkel szerte a világból,
akik soha sehol nem érezték magukat biztonságban.
Vannak ott nők a világ minden tájáról,
akiket nem véd meg kormányuk
a családon belüli erőszaktól, vagy a közösségükben szokásos elnyomástól.
Találkozunk persze olyan közép-amerikai családokkal is,
akik bandaháborúk elől menekülnek.
De akad a menekültek közt orosz ellenzéki,
venezuelai aktivista,
kínai keresztény vagy muszlim,
és egyéb üldözöttek ezerszámra,
akik mindenfajta üldözés és kínzás elől menekülnek.
Sokakat közülük valóban menekültként kéne elismerni
a nemzetközi jog szerint.
A Menekültügyi Egyezmény a II. világháború után jött létre,
célja, hogy védelmet nyújtson azoknak,
akiket származás, vallás, nemzetiség, vagy politikai vélemény miatt üldöznek,
vagy mert egy bizonyos társadalmi csoporthoz tartoznak.
De még azok sem kapnak menekültstátuszt az Államokban,
akik megfelelnek a nemzetközi kritériumoknak.
Ennek az az oka, hogy 2017 óta
az amerikai főügyész gyökeresen megváltoztatta a menekülttörvényt,
ezzel biztosítva, hogy kevesebben folyamodjanak védelemért hozzánk.
E törvények leginkább a közép-amerikaiak ellen íródtak,
őket tartják távol országunktól,
de hatásuk a többi menekültet is érinti.
Ennek eredményeként az Egyesült Államok gyakran oda toloncolja vissza őket,
ahol üldözés és halál vár rájuk.
Fogva tartást is alkalmaz elrettentésül,
és megnehezíti kérelmük sikeres elbírálását.
Ma hazánkban több mint 55 000 bevándorlót tartanak fogságban,
sokakat távoli börtönökben,
távol bármilyen jogi segítség lehetőségétől.
Ez pedig nagyon is lényeges.
Ugyanis nem bűnözőket tartanak fogva, hanem civileket,
itt nincsen hivatalból kirendelt védők rendszere,
így a legtöbb fogva tartott bevándorlónak nincsen ügyvédje,
hogy segítsen neki az ügyében.
Akinek van ügyvédje,
több mint tízszer nagyobb eséllyel nyer,
mint akinek nincs.
Nem szeretek rossz hírt hozni,
de a menekült családok helyzete ma még annál is rosszabb,
mint a családok szétszakításának időszakában volt.
2019 januárjában az USA
olyan gyakorlatot vezetett be,
ami miatt több, mint 40 000 menekült kénytelen Mexikóban kivárni,
hogy kérelmét elbírálják.
Ezek a menekültek – sokan közülük családok –
a világ legveszélyesebb városainak valamelyikében rekedtek,
ahol megerőszakolják, elrabolják őket,
és bűnbandák terrorjának vannak kitéve.
És ha egyáltalán megérik, hogy sorra kerüljön a kérelmük,
kevesebb mint egy százalékuk tud ügyvédet találni,
aki segít az eljárásban.
Kormányunk a lehető legalacsonyabb szintre szorítaná a menekültkérelmek jóváhagyását,
azzal az ürüggyel, hogy ezek az emberek valójában nem is menekültek.
Közben a valóság az, hogy menekültügyi törvényünk olyan akadálypálya,
amelyen csak elbukni lehet.
Tény, hogy nem minden menedékkérő politikai üldözött.
Számos gazdasági bevándorlóval találkozom.
Például olyanokkal, akik azért akarnak az Államokban dolgozni,
hogy otthon ki tudják fizetni szüleik orvosi ellátását,
vagy gyerekeik tandíját.
Egyre több a klímamenekült is.
Különösen sok közép-amerikai őslakossal akad dolgom,
akik már nem tudják fenntartani magukat gazdálkodásból
a területen kialakult katasztrofális szárazság következtében.
Tudjuk, hogy manapság
sokan vándorolnak el a klímaváltozás miatt,
és nemsokára még többen fognak,
de jogrendszerünk egyszerűen nem alkalmas ennek kezelésére.
Kezdetnek megtenné,
ha kiterjesztenénk a "menekült" fogalmát,
hogy vonatkozzék például a klímamenekültekre is.
De azok közülünk, akik helyzetüknél fogva szót emelhetnének e módosításokért,
az állam perlésével vannak elfoglalva,
hogy a jelenlegi csekély jogi védelem megmaradjon a menekülteknek.
Kimerültünk,
és már késő is a segítség.
Tudjuk már,
hogy ez nem csak Amerika problémája.
Ausztrália brutális, szigetekre telepített menekülttáboraitól kezdve Olaszországig,
ahol büntetőeljárást kezdeményeznek a tengerből menekülteket kimentők ellen,
a fejlett országok már odáig süllyedtek,
hogy nem engedik partra szállni a menekülteket.
De többet is tettek a "menekült" fogalmának szigorításánál.
Hasonló, fasiszta jellegű jogrendszert hoztak létre,
melyben a menekültek nem kapják meg azokat a demokratikus jogokat,
melyek állítólag alapjogok a célországban.
A történelemből tudjuk, hogy az első csoport,
akiket megaláznak és megfosztanak jogaitól, ritkán az utolsó.
Sok amerikai és európai láthatóan beletörődik
a nem állampolgárokra vonatkozó zavaros és igazságtalan jogrendbe,
mert azt hiszik, őket ez nem érinti.
De valójában ezek az autoriter elvek mindent átitatnak,
és az állampolgárokra is hatással vannak.
Saját bőrömön tapasztaltam meg,
amikor kormányunk törvénytelen megfigyelési listára tett,
mert az a munkám, hogy segítek a bevándorlóknak a határon.
Egy napon 2019. januárjában,
elhagytam San Diegó-i irodám,
és átléptem a határt, hogy hazamenjek Mexikóba.
A mexikói határőrök – noha volt érvényes vízumom tőlük –
nem engedtek belépni az országba,
mert egy idegen kormány beutazási riasztást adott ki útlevelemre,
nemzetbiztonsági kockázatnak állítva be engem.
Órákon át ott tartottak és vallattak egy koszos helyiségben.
Könyörögtem nekik,
hadd menjek haza Mexikóba a kisfiamért,
aki akkor még csak tíz hónapos volt.
De elutasítottak,
sőt, átadtak a CBP tisztviselőknek,
akik visszatoloncoltak az Egyesült Államokba.
Csak hetek múlva kaptam új vízumot, hogy visszamehessek Mexikóba.
A határhoz mentem, vízummal a kezemben,
ám megint feltartóztattak és vallattak,
mert még mindig beutazási riasztás volt az útlevelemen.
Nem sokkal ezután
belső dokumentumok szivárogtak ki a CBP-től,
amelyek megerősítették, hogy saját kormányomnak
része volt az utazási riasztás kiadásában.
Azóta sem utaztam semmilyen más országba,
mert félek, hogy letartóztatnak,
és onnan is kitoloncolnak.
Sosem hittem volna, hogy amerikai állampolgárként
ilyen korlátozásokat, letartóztatásokat kell átélnem,
és hogy elszakítanak a kisfiamtól,
de messze nem én vagyok az egyetlen, akit büntetnek a bevándorlók segítéséért.
Az USA és egyes országok az életmentést bűncselekménnyé tették.
És akik csak a munkájukat végeznék,
arra kényszerülnek, hogy döntsenek emberségük és szabadságuk között.
Ami engem igazán kétségbe ejt,
hogy mindannyian ezzel a választással szembesülünk,
csak ennek nem mindenki van tudatában.
Tudom, mindenütt vannak jó emberek.
Ezreket láttam az utcákon,
akik a családok szétszakítása ellen tiltakoztak.
És ez sokat számított abban, hogy megszűnjön ez a hivatalos gyakorlat.
De tudjuk, hogy a kormány most is elkülöníti a gyerekeket.
Valójában minden egyre rosszabb lesz.
Ma az amerikai kormány azért a jogért küzd,
hogy börtöntáborokban tartson menekült gyerekeket ki tudja, meddig.
Ennek még nincs vége.
Megengedhetetlen, hogy félrenézzünk, vagy némák maradjunk.
Nekünk, akik olyan országok polgárai vagyunk,
ahol a rendőrség letartóztat, elválaszt és halált okoz,
nagyon gyorsan el kell döntenünk, melyik oldalon állunk.
Követelnünk kell, hogy törvényeink tiszteletben tartsák mindenki méltóságát,
főleg a menekültekét, akik segítségért jönnek hozzánk,
beleértve a gazdasági bevándorlókat és a klímamenekülteket is.
Követelnünk kell, hogy a menekültek
méltányos feltételekkel kérhessenek menedéket,
hogy megillesse őket a jogi védelem,
és független bíróság döntsön ügyükben,
mely nincs kitéve az elnök politikai szeszélyeinek.
Tudom, hogy ez megterhelő,
és tudom, közhelyesen hangzik,
de fel kell szólítani megválasztott képviselőinket,
és követelni ezeket a változásokat.
Tudom, hallották már korábban is,
de szóltak a képviselőiknek?
Tudjuk, hogy sok múlik ezeken a felhívásokon.
A disztópikus bevándorlási rendszer, amely épp most épül ki a fejlett országokban,
az állampolgárok próbatétele:
vajon meddig engedik a kormányt elmenni
mások jogfosztásában, abban a tévhitben, hogy ez velük soha nem történhet meg.
De aki eltűri, hogy a kormány gyermekeket vesz el családjuktól
tisztességes eljárás nélkül, meghatározatlan ideig
fogva tart embereket, és nem biztosítja jogi képviseletüket,
az elbukik a próbán.
Ami most a bevándorlókkal történik,
az bármikor velünk is megtörténhet, ha nem teszünk ellene most.
Köszönöm.
(Taps)
Due volte a settimana
mi reco in auto da casa mia vicino a Tijuana, in Messico,
oltre il confine statunitense, fino al mio ufficio di San Diego.
Il netto contrasto tra la povertà e la disperazione da un lato del confine
e l'appariscente ricchezza dall'altro
ha sempre un effetto scioccante.
Ma quello che rende questo contrasto ancora più duro
è passare accanto all'edificio che noi che lavoriamo sul confine
chiamiamo insensibilmente il buco nero.
Il buco nero è la Polizia Doganale di Frontiera,
o CBP,
all'ingresso di San Ysidro,
proprio accanto a un centro commerciale di lusso.
È anche il posto in cui, ogni momento,
ci sono sugli 800 immigranti
chiusi in gelide, sudicie, celle di cemento proprio sotto l'edificio.
Sopra: buste da shopping e frappuccini.
Sotto: la realtà del sistema di immigrazione degli Stati Uniti.
E questo è il luogo dove un giorno di settembre del 2018,
mi trovai a cercare di raggiungere Anna,
una donna che il CBP aveva da poco separato da suo figlio di 7 anni.
Sono avvocatessa esperta in immigrazione
e direttrice delle politiche e dei contenziosi di Al Otro Lado,
no profit bi nazionale che assiste migranti sui due lati
del confine Stati Uniti-Messico.
Avevamo conosciuto Anna settimane prima nell'ufficio di Tijuana,
ci aveva detto di temere che lei e suo figlio venissero uccisi in Messico.
Quindi la preparammo per la procedura della sua autoconsegna al CBP
per chiedere asilo.
Poco dopo la sua richiesta d'aiuto al porto d'ingresso,
ci arrivò una telefonata accorata
dai suoi famigliari negli Stati Uniti,
dicevano che gli agenti del CBP avevano sottratto il figlio ad Anna.
Non che questo debba contare,
ma sapevo che si trattava di un bambino con bisogni speciali.
E ancora una volta,
la notizia mi riempì di panico e brutti presentimenti
che sono purtroppo diventati una caratteristica del mio lavoro.
Avevo un'autorizzazione a procedere firmata quale legale di Anna,
e sono corsa al porto d'entrata
per parlare con la mia assistita.
Non solo gli agenti CBP non mi fecero parlare con Anna,
ma non vollero neanche dirmi se lei era lì.
Parlai con molti supervisori,
implorando di fornire prove dei bisogni speciali del figlio di Anna,
ma nessuno volle neanche parlarmi del caso.
Fu surreale osservare i passi calmi di chi faceva shopping
vicino una situazione che per me era di vita o di morte.
Dopo svariate ore di ostruzionismo da parte del CBP,
me ne andai.
Giorni dopo,
trovai il figlio di Anna nel sistema di affidamento.
Ma non avrei saputo niente di Anna
fino a dopo una settimana,
quando figurò in un centro di detenzione qualche chilometro a est.
Anna non aveva precedenti penali,
e aveva chiesto asilo seguendo la legge.
Eppure, gli agenti di frontiera la trattennero altri tre mesi,
finché non ottenemmo il suo rilascio
aiutandola a riabbracciare suo figlio.
La storia di Anna non è l'unica che potrei raccontarvi.
C'è Mateo, un bimbo di 18 mesi,
strappato dalle braccia di suo padre
e spedito in un centro d'accoglienza a migliaia di chilometri,
dove non sono riusciti a lavarlo come si deve per mesi.
C'è Amadou,
un bimbo africano non accompagnato,
trattenuto negli orribili istituti per adulti del CBP.
Ancora più sconvolgente, c'è Maria,
una rifugiata incinta che supplicò di ricevere cure mediche per 8 ore
per poi perdere il figlio sotto custodia del CBP.
Gli agenti del CBP la trattennero altre 3 settimane
prima di rispedirla in Messico,
dove è obbligata ad attendere mesi
per un'udienza di asilo negli Stati Uniti.
Assistere a questi orrori giorno dopo giorno mi ha cambiata.
Ero simpatica alle feste,
ma adesso mi ritrovo invariabilmente a dire alla gente
delle torture che il governo infligge ai rifugiati al confine
e nei campi di detenzione.
Tutti provano a cambiare argomento
e si congratulano con me per come lavoro aiutando persone come Anna.
Ma non so come far capire loro
che a meno che tutti non lottiamo più di quanto pensiamo sia possibile,
non si potrà sapere chi di noi sarà il prossimo a patire come Anna.
La divisione di massadi Trump delle famiglie di rifugiati
al confine meridionale
ha scosso le coscienze dell'umanità
e ha messo in luce le crudeltà del sistema d'immigrazione statunitense.
Sembra che oggi
più che mai siamo coinvolti nella lotta per i diritti dei migranti.
Sfortunatamente, però, le cose non stanno migliorando affatto.
A migliaia hanno protestato per non dividere le famiglie,
ma il governo continua a farlo.
Più di 900 bambini sono stati portati via ai loro genitori
dal giugno 2018.
Altre migliaia di bambini rifugiati sono stati presi dai loro nonni,
fratelli, sorelle o altri famigliari al confine.
Dal 2017,
almeno una trentina di persone sono morte mentre erano in custodia.
E ne moriranno ancora, bambini inclusi.
Certo, noi avvocati possiamo e continueremo a denunciare
per fermare le brutalità che il governo infligge ai nostri assistiti,
ma non possiamo continuare ad aggrapparci ai cavilli legali
se vogliamo che i migranti siano trattati umanamente.
Questo governo vuole farvi credere che bisogna separare le famiglie
e arrestare i bambini,
così da scoraggiare altri rifugiati prima che vengano al confine.
Ma sappiamo che non è così.
Nei fatti, nel 2019,
il numero di fermi al confine meridionale
è, invece, cresciuto.
Diciamo tutti i giorni alla gente al confine:
"Se chiedi asilo negli Stati Uniti,
rischi che ti separino la famiglia,
e la detenzione per un periodo indefinito".
Ma per molti di loro l'alternativa è anche peggiore.
La gente cerca asilo negli Stati Uniti per molte ragioni differenti.
A Tijuana, abbiamo conosciuto profughi di oltre 50 paesi,
che parlano 14 lingue diverse.
Abbiamo incontrato migranti LGBT provenienti da tutto il mondo
che non si sono sentiti sicuri in nessuno Stato, mai.
Vediamo donne di tutto il mondo
i cui Paesi si rifiutano di proteggere
da violenze domestiche brutali o norme sociali repressive.
Certamente vediamo famiglie del Centro America
in fuga dalla violenza delle gang.
Ma incontriamo anche dissidenti russi,
attivisti venezuelani,
cristiani cinesi, musulmani cinesi,
e migliaia e migliaia di altri rifugiati
che scappano da ogni tipo di persecuzione e di tortura.
Molte di queste persone avrebbero diritto allo status di rifugiato
secondo la legge internazionale.
La Convenzione sui Rifugiati fu creata nel secondo dopoguerra
per fornire protezione a chi che fuggiva dalla persecuzione
per via della razza, religione, nazionalità, opinione politica
o appartenenza a un certo gruppo sociale.
Ma nemmeno chi sarebbe un rifugiato secondo il diritto internazionale
ha accesso all'accoglienza negli Stati Uniti.
E questo perché dal 2017
i procuratori generali statunitensi hanno stravolto la legge sull' asilo,
per far sì che meno persone abbiano diritto alla protezione negli Stati Uniti.
Ora queste leggi sono dirette soprattutto ai centroamericani
per tenerli fuori dal Paese,
ma colpiscono anche altri tipi di rifugiati.
Il risultato è che gli Stati Uniti deportano spesso rifugiati
condannandoli alla persecuzione e alla morte.
Gli Stati Uniti sfruttano anche la reclusione per provare a scoraggiare
i rifugiati e rendere loro più difficile vincere le cause.
Oggi ci sono oltre 55.000 migranti detenuti negli Stati Uniti,
molti in centri di detenzione sperduti,
lontani da ogni sostegno legale.
E questo è molto importante.
Poiché si tratta di detenzione civile e non penale,
manca un sistema di difesa d'ufficio,
e molti migranti detenuti non possono avere un avvocato
che li assista con i processi.
Un migrante assistito da avvocato
ha probabilità 10 volte maggiori di vincere la sua causa
rispetto a chi non ce l'ha.
Come avete visto, odio farmi portavoce di cattive notizie,
ma la situazione è addirittura peggiore per le famiglie di rifugiati oggi
che durante le separazioni famigliari.
Dal gennaio 2019,
gli Stati Uniti hanno adottato una politica
che ha obbligato più di 40.000 rifugiati ad aspettare in Messico
le udienze di asilo negli Stati Uniti.
Questi rifugiati, molti dei quali sono famiglie,
sono intrappolati in alcune delle città più pericolose del mondo,
dove sono stuprati, rapiti
e ricattati da associazioni criminali.
E se sopravvivono abbastanza a lungo da farcela per l'udienza di asilo,
meno dell'1% di loro potrà trovare un avvocato
che li assista con il processo.
Il governo statunitense farà leva sulle quote più basse di accettazione
per sostenere che non si tratta di veri rifugiati,
quando a tutti gli effetti le leggi degli Stati Uniti
sono un percorso a ostacoli progettato per farli cadere.
Certo non tutti i migranti al confine sono rifugiati.
Incontro molti migranti con motivi economici.
Per esempio, gente che vuole andare negli Stati Uniti per lavorare
e pagare per le cure di un genitore
o le tasse scolastiche di un figlio.
Poi, incontro sempre più migranti per motivi climatici.
Incontro soprattutto molti nativi del Centro America
che non riescono più a sostentarsi con l'agricoltura
a causa della catastrofica siccità locale.
Sappiamo che oggi
le persone emigrano per i cambiamenti climatici
e che ce ne saranno di più in futuro,
ma è chiaro che non abbiamo un sistema legale per queste migrazioni.
Sarebbe opportuno, come inizio,
allargare la definizione di rifugiato
a quei rifugiati, per esempio.
Ma chi di noi sarebbe in grado di promuovere queste modifiche
è occupato a fare causa al governo
per far sì che le misere protezioni legali che esistono vengano rispettate.
Siamo esausti,
e quasi non c'è più tempo.
E ora sappiamo
che non è solo un problema americano.
Dai brutali campi di detenzione al largo dell'Australia
alla criminalizzazione italiana di chi salva i migranti che affogano in mare,
i Paesi del primo mondo si sono mossi fino allo sfinimento
per impedire che i rifugiati arrivino da noi.
Ma hanno fatto ben più che restringere lo status di rifugiato.
Hanno creato sistemi legali paralleli e di tipo fascista
in cui i migranti sono privati dei diritti che formano le basi di una democrazia,
le tanto sbandierate fondamenta dei Paesi in cui cercano accoglienza.
La storia c'insegna che il primo gruppo
a essere vilipeso e spogliato dei suoi diritti è difficilmente l'ultimo,
e molti americani, molti europei
sembrano accettare un opaco e ingiusto sistema legale per i non cittadini,
perché credono di essere immuni.
Però alla fine
queste idee autoritarie ricadono sui cittadini e colpiscono anche loro.
L'ho vissuto sulla mia pelle
quando il governo degli Stati Uniti mi ha messo su una lista di illegali
per il mio lavoro d'assistenza ai migranti al confine.
Un giorno di gennaio del 2019,
lasciavo il mio ufficio di San Diego
e passavo il confine per tornare a casa in Messico.
Gli agenti messicani, anche se avevo un visto valido,
mi fermarono e dissero che non potevo entrare nel Paese
perché un governo straniero aveva segnalato il mio passaporto,
definendomi un rischio per la sicurezza nazionale.
Fui trattenuta e interrogata in una stanza lercia per ore.
Pregai gli agenti messicani
di lasciarmi tornare in Messico a prendere mio figlio,
che allora aveva solo 10 mesi.
Ma rifiutarono,
e invece mi consegnarono agli agenti del CBP,
che mi obbligarono a tornare negli Stati Uniti.
Mi ci vollero settimane per ottenere un altro visto e tornare in Messico,
e mi recai al confine col visto in mano.
Ma mi trattennero e mi interrogarono ancora
perché il mio passaporto era ancora segnalato.
Poco dopo,
documenti divulgati, interni al CBP,
confermarono che il mio stesso governo
era stato connivente in questa segnalazione contro di me.
Da allora, non ho viaggiato in nessun altro Paese,
perché ho paura di essere arrestata
e deportata anche da lì.
Queste restrizioni di viaggio, le detenzioni,
e la separazione da mio figlio neonato
sono cose che mai avrei creduto di poter vivere da cittadina statunitense,
ma sono tutto fuorché l'unica a essere criminalizzata per aiutare i migranti.
Gli Stati Uniti e altri Paesi hanno reso il soccorso un crimine,
e chi di noi sta semplicemente facendo il proprio lavoro
è obbligato a scegliere tra la nostra umanità e la nostra libertà.
E la cosa che mi rende disperata
è che tutti voi state affrontando la stessa scelta,
ma ancora non lo capite.
E so che ci sono persone buone.
Vedo migliaia di voi nelle strade,
a protestare contro le separazioni delle famiglie.
E questo ha reso possibile la fine delle politiche ufficiali.
Ma sappiamo che il governo sta ancora dividendo i bambini.
E le cose stanno addirittura peggiorando.
Oggi, il governo degli Stati Uniti sta lottando per il diritto
a trattenere a tempo illimitato bambini rifugiati in campi di prigionia.
Non è finita.
Non possiamo permetterci di perdere la sensibilità e di non guardare.
Chi di noi è cittadino di Paesi
le cui politiche causino detenzione, separazione e morte,
deve decidere in fretta da che parte stare.
Dobbiamo esigere che le nostre leggi rispettino l'innata dignità delle persone,
specialmente dei rifugiati che chiedono aiuto alle frontiere,
compresi migranti e rifugiati con motivazioni economiche e climatiche.
Bisogna pretendere che i rifugiati abbiano eque opportunità
di trovare protezione nei nostri Paesi
facendo in modo che abbiano accesso a consulenze
e creando tribunali indipendenti
che non siano assoggettati ai capricci politici del presidente.
So che è pazzesco,
e so che questo sembra scontato,
ma dobbiamo contattare i nostri rappresentanti eletti
e pretendere questi cambiamenti.
So che l'avete già sentito,
ma l'avete mai fatta la chiamata?
Sono telefonate che fanno la differenza.
Il sistema distopico d'immigrazione creato nei Paesi sviluppati
è una prova per i cittadini
per vedere quanto lascerete che il governo faccia i propri comodi
negando i diritti di altre persone pensando che non accadrebbe a voi.
Ma quando lasciate che il governo si prenda i bambini
senza nemmeno un processo
e rinchiuda la gente indefinitamente senza accesso all'assistenza,
state fallendo la prova.
Quello che succede ai migranti adesso
è solo un anticipo di quello che ci succederà se non ci muoviamo.
Grazie.
(Applausi)
일주일에 두 번,
저는 멕시코 티후아나 근처의 집에서
미국 국경을 넘어, 샌디에고의 회사까지 차를 몰아 출근합니다.
국경을 사이에 둔 채 가난과 절망,
그리고 부유함 간의 차이가 너무 뚜렷해
늘 마음이 불편합니다.
이 차이를 더욱 부각시키는 건
국경에서 일하는 저희들이 불랙홀이라 부르는
빌딩을 지나갈 때입니다.
블랙홀이란 미국 관세국경보호청,
줄여서 CBP라고 부르는,
샌이시드로 검문소 안의
호화 쇼핑몰 바로 옆에 위치한 시설입니다.
일 년 내내
약 800명의 이민자들이
춥고 지저분한 콘크리트 감방에 갇혀 있는 곳이기도 하죠.
위층에는 쇼핑백과 프라푸치노가,
아래층에는 미국 이민 시스템의 현실이 있습니다.
2018년 9월의 어느 날,
저는 최근 CBP에 의해
7살짜리 아들과 떨어진 안나라는 여성을 찾고 있었습니다.
저는 이민 전문 변호사이면서
미국-멕시코 국경 양쪽에서 이민자를 돕는
비영리단체 알 오르토 라도의 정책 및 법률 책임자입니다.
몇 주 전, 티후아나의 사무실에서 저희는 안나와 만났고,
그녀는 아들과 함께 멕시코에서 살해당할까봐 무섭다고 말했습니다.
그래서 저희는 그녀가 CBP로 가서 망명을 요청할 수 있도록
준비시켰습니다.
그녀가 도움을 청하려고 검문소로 떠난 후 며칠,
우리는 미국에 있는 그녀의 가족으로부터
CBP 관계자들이 안나의 아들을 데려갔다는
다급한 전화를 받았습니다.
중요한 이야기는 아닐지 모르지만,
저는 안나의 아들이 특수 아동인 것을 알았죠.
이 소식을 듣고,
저는 이미 일상이 되어버린
불길한 예감과 공포를 다시 한 번 느낄 수밖에 없었습니다.
제게는 안나의 법정 대리인임을 증명하는 문서가 있었기 때문에,
저는 급히 검문소로 가서
그녀와 이야기할 수 있는지 물어보았습니다.
하지만 CBP 관계자들은 저를 안나와 만나지 못하게 하고
그녀가 그 곳에 있는지 여부조차 확실히 말해주지 않았습니다.
저는 그들 사이를 오가며
안나의 아들이 특수 아동이라는 증거를 제출하게 해달라고 애원했습니다.
하지만 누구도 그 일에 대해 말하려 하지 않았습니다.
생사가 달린 상황에서,
사람들이 여유롭게 쇼핑하는 모습은 현실감이 없었습니다.
CBP에게 몇 시간 동안 철저히 무시당한 후,
전 떠났습니다.
며칠 후,
저는 안나의 아들을 위탁 보호소에서 발견했습니다.
하지만 전 안나에게 무슨 일이 일어났는지 몰랐습니다.
일주일이 지나고,
그녀는 몇 마일 떨어진 구치소에서 발견되었습니다.
안나에게는 범죄기록이 없습니다.
망명을 신청하면서도 관련 법 절차를 준수했고요.
그런데도 이민국 관계자들은 그녀를 석 달 동안 가둬두었죠.
저희가 재판에 승소해 그녀가 풀려나
다시 아들과 만날 수 있게 되기 전까지 말입니다.
안나의 사연은 제가 들려드릴 수 있는 수많은 이야기 중 하나일 뿐입니다.
18개월 아기 마테오는
아버지의 품에서 떨어져
수천 마일 떨어진 정부 보호소로 보내져,
몇 달 동안 제대로 씻을 수 없었습니다.
애머두는,
보호자가 없는 아프리카 아이인데,
28일 동안 CBP의 끔찍한 시설에서 성인들과 함께 구류되었습니다.
가장 충격적인 사례로 마리아는,
임신 중에 진료를 받게 해달라고 8시간이나 애원했지만
병원 대신 유치장으로 이송되었습니다.
CBP 관계자들은 그녀를 3주나 더 잡아둔 후에
다시 멕시코로 돌려보냈는데,
이제 그녀는 그 곳에서 몇 달간이나
미국에서 있을 망명 심리를 기다려야 합니다.
매일같이 이런 끔찍한 상황을 보며 전 많이 변했습니다.
이전에는 파티를 즐겼는데,
지금은 저도 모르게
우리 정부가 국경과 구치소에서 망명자들을 괴롭히는지에 대해
열변을 토하곤 합니다.
요즘에는, 사람들이 태도를 바꾸어
안나같은 망명자들을 돕는 제가 멋지다며 격려해주곤 합니다.
하지만 제가 어떻게 하면 그들을 이해시킬 수 있을까요?
그들이 정말 진지하게, 모든 힘을 다해 싸우지 않는다면
우리 모두가 안나 같은 피해자가 될 수 있다는 걸요.
남쪽 국경에서 있었던
망명자 가족에 대한 트럼프의 대규모 분리 조치는
세계의 양심에 경종을 울리고
많은 사람들에게 미국 이민국의 잔인함을 알렸습니다.
오늘날
어느 때보다 많은 사람들이 이민자의 권리를 위해 싸우고 있습니다.
그러나 상황은 그다지 나아지지 않고 있습니다.
가족이 서로 떨어지는 것을 막기 위해 수천 명이 저항했지만,
정부는 여전히 수많은 가족을 갈라놓고 있습니다.
2018년 6월부터 지금까지 900명 이상의 아이가
부모와 헤어졌습니다.
그리고 수천 명의 아이들이 조부모,
형제 등 다른 가족들과 국경에서 헤어져야 했습니다.
2017년 이후로,
최소 24명이 이민국 유치장에서 사망했습니다.
앞으로도 더 많은 사람들과 아이들이 죽어갈 겁니다.
저희들은 지금처럼 계속 소송을 제기해
정부가 이민자들을 야만적으로 다루지 못하도록 막을 겁니다.
하지만 현행법 위에서 펼치는 표면적인 저항만으로는
이민자들이 인간적으로 대우받게 해줄 수 없습니다.
현 정부는 우리에게 망명자 가족을 갈라놓고
아이들을 구금해야 한다고 말합니다.
그래야 더 많은 난민들이 국경을 넘어오지 않을 것이라고요.
하지만 이 주장은 사실이 아닙니다.
2019년에,
남쪽 국경에서 체포된 이민자의 숫자는
오히려 증가했습니다.
저희는 국경에서 매일같이 사람들에게 경고합니다.
"미국으로 망명하길 원한다면,
이산가족이 되거나
무기한 구금될 각오를 해야 합니다."
그러나 많은 사람들에게 다른 대안은 없습니다.
사람들은 다양한 이유로 미국으로 망명합니다.
티후아나에서 저희는 50개국에서 온
14개의 서로 다른 언어로 말하는 난민들을 만났습니다.
저희는 자국에서 안전하다고 느끼지 못하고
전 세계에서 망명해 오는 성소수자들을 만납니다.
저희는 잔인한 가정폭력과 억압적인 사회적 규범으로부터
그들을 보호해주지 않는 국가에서 망명해 오는 여성들을 만납니다.
저희는 갱단의 위협을 피해 도망치는
중앙 아메리카 가족,
러시아의 반체제 인사,
베네수엘라의 혁명가,
중국의 기독교도와 무슬림,
그리고 각종 박해와 고문을 피해
망명해 오는 수많은 난민들을 만납니다.
이 중 많은 사람들이 국제법 상으로
난민 자격이 있습니다.
난민 협약은 세계 2차 대전 이후에
인종, 종교, 국적, 정치적 입장,
소속 단체 등으로 인한 박해로부터 피하려는
사람들을 보호하기 위해 체결되었습니다.
하지만 국제법 상으로 적법한 망명자들도
미국의 망명 심리에서 승소하지 못합니다.
2017년부터
미 법무장관이 망명법을 전면적으로 개정해
전보다 적은 수의 난민만 미국에서 보호받을 수 있게 만들었기 때문이죠.
개정된 법은 주로 중앙 아메리카인을 겨냥해
그들이 미국으로 오지 못하도록 막고 있습니다.
그렇다고 다른 지역 출신의 난민을 막지 않는다는 뜻은 아닙니다.
결과적으로 미국은 많은 난민을
박해와 죽음으로 내몰고 있습니다.
또한 미국 정부는 난민을 괴롭히고
재판을 방해하는 수단으로 구금을 남용하고 있습니다.
지금도 55,000명이 넘는 이민자가 미국 어딘가,
많은 경우 법적인 도움을 기대하기 힘들만큼
외딴 곳의 구금 시설에 갇혀 있습니다.
이 부분이 아주 중요합니다.
이들은 형사법이 아닌 민사법상으로 구금되어있기에,
국선변호사 제도의 도움을 받을 수 없어서,
구금된 이민자는 대개 그들을 도와줄 변호사 없이
재판을 치러야 합니다.
변호사의 도움을 받는 이민자는
그렇지 못한 사람보다
승소할 확률이 10배 이상 높습니다.
계속 우울한 이야기만 하고 싶지 않지만,
난민 가족들에게 현 상황은
이민 가족 분리 사건 때보다 더욱 좋지 않습니다.
2019년 1월부터,
미 정부는 새 정책을 도입해
40,000명이 넘는 난민에게 멕시코에서
미국에서 있을 망명 심리를 기다리도록 했습니다.
다수가 가족 단위인 이 난민들은
세계에서 가장 위험한 도시들에 갇힙니다.
그러고는 강간, 납치,
강도 등 각종 범죄 집단의 표적이 됩니다.
만약 그들이 망명 심리가 진행될 때까지 살아남는다 해도,
그 중 1%도 안 되는 수만
그들을 도와줄 변호사를 찾을 수 있습니다.
미 정부는 이들의 낮은 망명 승인률을 지적하며
그들이 진짜 난민이 아니라고 말할테지만,
사실은 미국 망명법은 처음부터 그들의 망명을
방해할 목적으로 고안된 장애물입니다.
국경에 있는 모든 이주민이 난민은 아닙니다.
저는 경제적 이유로 이민을 선택하는 사람들을 많이 만납니다.
미국에서 일하며 돈을 벌어
부모의 병원비를 대고,
자녀의 학비를 지불하려는 사람들입니다.
기후 난민의 숫자 역시 증가하고 있습니다.
특히, 많은 중앙 아메리카 원주민이
극심한 가뭄으로 인해 더 이상 농사로 생계를 이어갈 수 없어
이민을 선택합니다.
오늘날에도
많은 사람들이 기후 변화로 인해 이주하고 있고,
앞으로 그 숫자는 늘어만 갈 겁니다.
하지만 이런 종류의 이주에 관한 법적 제도는 아직 마련되어있지 않습니다.
우선 생각해볼 수 있는 조치로는,
난민의 범위를 확장시켜 재정의할 수 있을 겁니다.
예를 들어, 기후 난민을 그 대상에 포함시킬 수 있겠죠.
하지만 이런 변화를 지지할만한 저희 같은 사람들은
정부 상대로 소송을 벌여
난민들이 현행법 상의 빈약한 권리만이라도 보호받도록 하기 바쁩니다.
저희는 이미 지쳤고,
문제를 해결하기엔 너무 늦었을지도 모릅니다.
그리고 이 문제는 더 이상
미국만의 전유물이 아닙니다.
호주의 잔인한 해외 구금시설부터
지중해에서 익사하는 이주자를 구조하는 행위를 범죄로 규정한 이탈리아까지,
제1세계 국가들은 방법을 가리지 않고
난민들이 그 국경을 넘지 못하도록 막아 왔습니다.
난민의 범위를 제한하는 건 그 중 하나일 뿐입니다.
그들은 차별적이고, 파시스트적인 법률 체계를 만들어
그들 국가의 근간이 되는 민주주의의 가장 기본적인 권리들을
피난처를 찾아 온 이주민은 누리지 못하도록 했습니다.
1세대가 부당하게 비난당하고 권리를 뺏길 때,
누구나 그 다음 차례가 될 수 있음을 역사로부터 배워야 합니다.
많은 미국인과 유럽인이
비시민권자를 향한 부당하고 불투명한 법을 받아들입니다.
그들은 상관없다고 생각하기 때문입니다.
하지만 결국,
이런 권위주의적 사상은 조금씩 퍼져 시민들에게도 해를 끼칩니다.
국경에서 이민자를 돕는다는 이유로
미 정부가 저를 불법 감시 목록에 올렸을 때
전 경험을 통해 이 사실을 배웠습니다.
2019년 1월 어느 날,
저는 샌디에고의 사무실을 떠나
멕시코에 있는 집을 향해 국경을 지나고 있었습니다.
멕시코 측은 이전에 제게 비자를 발급해주었는데도,
저를 멈춰 세우고는 제 입국을 승인할 수 없다고 말했습니다.
한 외국 정부가 제 여권에 여행경보를 걸어서
저를 국가 안보에 위협이 되는 인물로 규정했다고요.
저는 더러운 방에 갇혀 몇 시간동안 심문을 당했습니다.
저는 멕시코 관계자들에게
멕시코로 돌아가 생후 10달 밖에 되지 않은 제 아들을
데려올 수 있게 해달라고 빌었습니다.
하지만 그들은 거절했고,
저를 CBP 관계자들에게 넘겨
강제로 미국으로 돌아가게 했습니다.
몇 주가 지나서야, 저는 멕시코로 돌아갈 수 있는 새 비자를 발급받아
손에 쥐고는 국경으로 향했습니다.
그렇지만 이번에도, 저는 구금되고 심문 당했습니다.
제 여권에 여전히 경보가 걸려있었기 때문에요.
그 후로 얼마 안 되어,
유출된 CBP 내부 문서를 통해
우리 정부가 제 여행경보를
발령하는데 공모했다는 사실을 확인했습니다.
그 이후로, 저는 다른 어떤 나라도 방문한 적이 없습니다.
멕시코에서 그랬듯이
구금되거나 추방될까봐 두려웠기 때문입니다.
이런 출국 제한, 구금,
제 어린 아들과의 격리 등은
제가 미국 시민으로서 겪으리라 예상치 못했던 고난이었습니다.
이민자를 돕는다는 이유로 범죄자 취급을 받는 건 저 뿐만이 아닙니다.
미국과 그 주변국들은 생명을 구하는 일을 범죄로 만들었습니다.
이제 우리 중 마땅히 해야 할 일을 하려는 사람은
자신의 인간성과 자유 중 하나만을 선택해야 하는 상황에 처해 있습니다.
저를 정말 절박하게 만드는 건
실은 여러분 모두가 같은 선택을 강요받고 있는데,
여러분 자신은 아직 그걸 모른다는 점입니다.
저는 여러분 중 다수가 좋은 사람이라는 걸 압니다.
여러분과 같은 수천 명의 시민이
이민자 가족 분리에 저항해 시위하는 모습을 보았고,
그 덕분에 정부가 공식적으로는 가족 분리 조치를 철회해야 했습니다.
하지만 정부는 여전히 아이들을 부모와 떼어놓고 있습니다.
상황은 오히려 더 나빠지고 있죠.
오늘날 미 정부는
난민 아이들을 교도소에 무기한 가둬 둘 수 있도록 하는 법률을 통과시키려 합니다.
투쟁은 아직 끝나지 않았습니다.
우리는 이 문제를 무시해서도 회피해서도 안 됩니다.
나라가 시행하는 정책이
구금, 격리, 죽음을 가져오고 있다면
자신이 어느 편에 설지 서둘러 결정해야 합니다.
우리의 법이 모든 인간이 타고난 존엄성,
특히 우리 국경에서 도움을 청하는 난민,
경제적 이유의 이주민과 기후 난민의 존엄성을 보장하도록 싸워야 합니다.
난민들에게 우리 나라에 보호를 요청할
공정한 기회가 주어지도록
그들에게 법적 도움을 받을 권리를 보장하고
대통령의 정치 성향에 좌지우지되지 않는
독립적인 사법체계를 만들기 위해 싸워야 합니다.
여러분에게는 불가능한 일로 여겨질테고
교과서적인 이야기라는 것도 알지만...
여러분은 우리가 선출한 정치인들에게 전화를 걸어
이런 변화를 요구해야 합니다.
이전에도 분명 같은 행동을 권유받으신 적이 있겠지만,
그 때 실제로 전화를 하셨나요?
여러분의 전화는 정말 변화를 만들어냅니다.
제1세계 국가들에서 정립되어가는 디스토피아적 이민 시스템은
시민들에게
정부가 타인의 권리를 빼앗는 모습을
자신과는 상관없다 여기며 언제까지 묵인할 것인지 시험하죠.
정부가 아이들을 합당한 절차 없이
부모와 떼어 놓고
사람들을 법적인 도움도 요청할 수 없는 곳에 무기한 구금하는데도 여전히 침묵한다면,
여러분은 시험에 통과하지 못하고 있는 겁니다.
지금 이민자들이 당하고 있는 고난은
당장 행동에 나서지 않으면 언젠가 우리 모두에게 벌어질 일의 예고편입니다.
감사합니다.
(박수)
Duas vezes por semana,
saio de minha casa, perto de Tijuana, no México,
passo a fronteira com os EUA e dirijo-me ao meu escritório em San Diego.
O profundo contraste entre a pobreza e o desespero de um dos lados da fronteira
e a visível riqueza do outro lado
é sempre chocante.
Mas o que torna este contraste ainda mais chocante
é quando passo pelo edifício a que nós, que trabalhamos na fronteira,
chamamos, friamente, o "buraco negro".
O buraco negro é a Customs and Border Protection,
o centro CBP,
na porta de entrada de San Ysidro,
mesmo ao lado de um luxuoso centro comercial.
É também ali que, em qualquer altura,
há provavelmente uns 800 imigrantes
fechados em celas de betão, geladas e imundas, na cave do edifício.
Por cima: sacos de compras e "Frappuccinos".
Lá em baixo: a realidade do sistema de imigração dos EUA.
Foi aí que, num dia de setembro de 2018,
me encontrei a tentar contactar Anna,
uma mulher que a CBP tinha separado do seu filho de sete anos.
Sou advogada da imigração e diretora das políticas e litígios do Al Otro Lado,
uma organização binacional, sem fins lucrativos,
que ajuda imigrantes dos dois lados da fronteira EUA-México.
Conhecera Anna umas semanas antes no nosso escritório em Tijuana,
onde ela explicou que receava que ela e o filho fossem mortos no México.
Assim, preparámos-lhe o processo para entregar-se à CBP
para pedir asilo.
Dias depois de ela ter partido para o porto de entrada para pedir asilo,
recebemos um telefonema desesperado
de membros da família dela, nos EUA,
dizendo que os funcionários da CBP lhe tinham tirado o filho.
Embora isto não devesse ter importância,
eu sabia que o filho de Anna tinha necessidades especiais.
Mais uma vez, esta notícia fez-me sentir o pânico e o presságio
que, infelizmente, se tornou apanágio do meu trabalho diário.
Eu tinha uma autorização assinada para atuar como advogada de Anna,
por isso, corri ao porto de entrada
para falar com a minha cliente.
Mas os funcionários da CBP não só não me deixaram falar com Anna,
como nem sequer me disseram se ela se encontrava ali.
Andei de supervisor para supervisor
pedindo para apresentar provas das necessidades especiais do filho de Anna,
mas ninguém me falava sequer do processo.
Era surrealista observar os compradores a passear, descontraídos,
perante uma situação de vida ou morte.
Depois de várias horas a ser bloqueado pela CBP,
fui-me embora.
Dias depois, encontrei o filho de Anna no sistema de acolhimento familiar.
Mas só soube o que acontecera a Anna uma semana depois,
quando ela apareceu num campo de detenção a quilómetros de distância.
Anna não tinha registo criminal
e cumprira a lei, ao pedir asilo.
Contudo, os funcionários da imigração mantiveram-na detida mais três meses,
até conseguirmos a libertação dela
e ajudá-la a reunir-se ao filho.
A história de Anna não é a única história que posso contar.
Há o Mateo, um rapazinho de 18 meses
que foi arrancado aos braços do pai
e enviado para um abrigo governamental a milhares de quilómetros de distância,
onde não lhe deram banho durante meses.
Há o Amadou, uma criança africana sozinha,
que foi mantida com adultos durante 28 dias
nas instalações horríveis da CBP.
Mais chocante ainda, há a Maria,
uma refugiada grávida que implorou assistência médica durante oito horas
antes de abortar, detida na CBP.
Os funcionários da CBP detiveram-na durante mais três semanas,
antes de a recambiarem para o México,
onde foi forçada a esperar meses,
por uma audiência de pedido de asilo nos EUA.
Assistir a estes horrores, dia após dia, mudou-me por completo.
Eu costumava ser divertida nas festas,
mas agora, inevitavelmente, encontrava-me a contar às pessoas
como o nosso governo tortura os refugiados na fronteira
e nos campos de detenção.
As pessoas tentam desviar o assunto
e felicitam-me pelo bom trabalho que estou a fazer,
ajudando pessoas como a Anna,
Mas não sei como fazê-las compreender
que, se não começarem a lutar, com mais força do que julgamos possível,
não sabemos quantos de nós seremos os próximos a sofrer a sorte de Anna.
As separações em massa de Trump das famílias de refugiados,
na fronteira sul,
chocaram a consciência do mundo
e despertaram muitos para a crueldade do sistema de imigração dos EUA.
Atualmente, há mais pessoas do que nunca
envolvidas na luta pelos direitos dos imigrantes.
Infelizmente, a situação não está a melhorar.
Milhares protestaram para acabar com a separação das famílias
mas o governo continua a separar as famílias.
Mais de 900 crianças foram arrancadas aos pais,
desde junho de 2018.
Outros milhares de crianças refugiadas foram arrancadas aos avós,
aos irmãos e a outros membros da família, na fronteira.
A partir de 2017,
morreram, pelo menos duas dúzias de pessoas detidas pela Imigração.
E mais irão morrer, incluindo crianças.
Nós, advogados, podemos e continuaremos a apresentar ações judiciais
para impedir o governo de brutalizar os nossos clientes,
mas não podemos continuar a jogar com os artifícios da lei
se quisermos que os migrantes sejam tratados com humanidade.
Esta administração tenta fazer-nos acreditar que temos de separar as famílias
e temos de deter crianças,
para dissuadir que cheguem mais refugiados às nossas fronteiras.
Mas sabemos que isso não é verdade.
Na realidade, em 2019,
o número de detenções na fronteira sul aumentou.
Todos os dias dizemos às pessoas, na fronteira:
"Se procuram asilo nos EUA,
"correm o risco de separarem a vossa família
"e arriscam-se a ficarem detidos indefinidamente".
Mas, para muitos deles, a alternativa ainda é pior.
As pessoas procuram refúgio nos EUA por muitas razões diferentes.
Em Tijuana, encontrámos refugiados de mais de 50 países,
falando 14 idiomas diferentes.
Conhecemos migrantes LGTB de todo o mundo
que nunca estiveram num país onde se sentissem seguros.
Conhecemos mulheres do mundo inteiro
cujos governos se recusam a protegê-las
da brutal violência doméstica ou das normas sociais repressivas.
Claro que conhecemos famílias da América Central
que fogem da violência de gangues.
Mas também conhecemos dissidentes russos,
ativistas venezuelanos,
cristãos da China, muçulmanos da China,
e milhares e milhares de outros refugiados
que fogem de todo o tipo de perseguições e tortura.
Muitas destas pessoas qualificam-se como refugiados
de acordo com a definição legal internacional.
A Convenção dos Refugiados foi criada depois da II Guerra Mundial,
para proteger as pessoas que fugiam a perseguições,
com base na etnia, na religião, na nacionalidade, nas opiniões políticas
ou na pertença a determinado grupo social.
Mas mesmo aqueles que serão refugiados de acordo com a definição internacional
não vão conseguir asilo nos EUA,
porque, a partir de 2017,
os procuradores-gerais dos EUA fizeram grandes alterações à lei do asilo
para garantir que menos pessoas consigam obter proteção nos EUA.
Estas leis dirigem-se sobretudo às pessoas da América Central
e mantêm-nas longe do país,
mas também afetam outros tipos de refugiados.
O resultado é que os EUA deportam refugiados, com frequência,
condenando-os à perseguição e morte.
Os EUA também usam a detenção para tentar dissuadir os refugiados
e tornar-lhes mais difícil ganhar os processos.
Hoje, há mais de 55 000 imigrantes detidos nos EUA,
muitos deles em instalações de detenção longínquas,
muito longe de qualquer tipo de ajuda legal.
Isto é muito importante
porque, como é uma detenção civil, não é criminal,
não têm direito a um advogado público.
A maioria dos imigrantes detidos não vão dispor de um advogado
para os ajudar nos seus processos.
Um imigrante que tem um advogado
tem 10 vezes mais probabilidades de ganhar o seu processo
do que um imigrante que não tenha nenhum.
Como veem, detesto ser a portadora de más notícias,
mas a situação hoje ainda é pior para as famílias dos refugiados
do que era durante a separação das famílias.
A partir de janeiro de 2019,
os EUA implementaram uma política
que forçou mais de 40 000 refugiados a esperar no México
as audiências para pedidos de asilo nos EUA.
Estes refugiados, muitos dos quais são famílias,
estão retidos numa das cidades mais perigosas do mundo,
onde estão a ser violados, raptados
e vítimas de extorsão por grupos criminosos.
Se sobreviverem o suficiente para chegar à audiência de asilo,
menos de 1% conseguirão arranjar um advogado
que os ajude nos seus processos.
O governo dos EUA realçará as taxas mais baixas de aprovação de asilo
para argumentar que essas pessoas não são verdadeiros refugiados,
quando, na verdade, a lei de asilo dos EUA está cheia de obstáculos
concebidos para os rejeitar.
Nem todos os migrantes na fronteira são refugiados.
Conheci muitos migrantes por razões económicas.
Por exemplo, pessoas que querem ir trabalhar para os EUA,
para pagarem as contas médicas dos pais,
ou os encargos com os estudos de um filho lá na terra.
Conheço cada vez mais refugiados do clima.
Em especial, encontro muitos indígenas da América Central
que já não conseguem viver da agricultura
devido à seca catastrófica na região.
Sabemos isso agora,
as pessoas estão a migrar por causa da alteração climática
e haverá mais a fazer o mesmo, no futuro.
Mas não temos um sistema legal para lidar com este tipo de migração.
Para começar, faria sentido
alargar a definição de refugiado
para incluir refugiados do clima, por exemplo.
Mas os que estão em posição de defender essas mudanças,
estão demasiado ocupados a processar o nosso governo
para cumprir as magras proteções legais aos refugiados ao abrigo da atual lei.
Estamos exaustos,
parece demasiado tarde para ajudar.
Sabemos agora que isto não é um problema só dos EUA.
Dos brutais campos de detenção da Austrália, ao largo da costa,
à criminalização italiana da ajuda aos migrantes
que se afogam no Mediterrâneo,
os países do primeiro mundo chegaram a extremos mortíferos
para impedir que os refugiados cheguem às suas costas.
Fizeram mais do que restringir a definição de refugiado.
Criaram sistemas legais paralelos, ao estilo fascista
em que os migrantes não têm nenhum dos direitos
que formam a base da democracia,
a alegada base dos países em que procuram refúgio.
A História mostra-nos que o primeiro grupo
a ser vilipendiado e espoliado dos seus direitos raramente é o último,
e muitos norte-americanos e europeus
parecem aceitar um sistema legal opaco e injusto para os não cidadãos
porque pensam que estão imunes.
Mas, no fim, esses ideais autoritários transbordam
e também afetam os cidadãos.
Aprendi isto por experiência própria
quando o governo dos EUA me colocou numa lista ilegal de vigilância
pelo meu trabalho de ajuda a imigrantes, na fronteira.
Um dia, em janeiro de 2019,
eu estava a sair do meu escritório, em San Diego,
e ao atravessar a fronteira para voltar a casa, no México,
os funcionários mexicanos, embora eu tivesse um visto válido,
mandaram-me parar e disseram-me que eu não podia entrar no país
porque um governo estrangeiro
tinha posto um alerta de viagem no meu passaporte,
indicando que eu era um perigo de segurança nacional.
Fui detida e interrogada numa sala imunda, durante horas.
Pedi aos funcionários mexicanos
que me deixassem voltar ao México para ir buscar o meu filho
que só tinha 10 meses, naquela altura.
Mas eles recusaram.
Em vez disso, entregaram-me aos funcionários da CBP,
e fui forçada a regressar aos EUA.
Levei semanas a conseguir outro visto para poder regressar ao México
e cheguei à fronteira, com o visto na mão.
Mas fui novamente detida e interrogada
porque continuava a haver um alerta de passagem no passaporte.
Pouco tempo depois,
a revelação de documentos internos da CBP
confirmaram que fora o meu governo
que tinha sido cúmplice naquele alerta de viagem contra mim.
Desde essa altura, deixei de viajar para qualquer outro país,
porque tenho medo de também ser detida
e deportada desses países.
Estas restrições de viagem, detenções
e separação do meu filho bebé
são coisas que eu nunca pensei vir a sofrer enquanto cidadã dos EUA
mas estou longe de ser a única pessoa a ser criminalizada por ajudar imigrantes.
Os EUA e outros países transformaram salvar vidas num crime
e quem está a tentar cumprir o seu papel
está a ser forçado a escolher entre a nossa humanidade e a liberdade.
O que me torna tão desesperada
é que todos vocês enfrentam a mesma escolha
mas ainda não o perceberam.
Eu sei que há muita gente boa.
Vi milhares nas ruas, a protestar contra a separação das famílias,
Isso ajudou muito a acabar com a política oficial
mas sabemos que o governo continua a separar as crianças
e as coisas estão a piorar.
Hoje, o governo dos EUA está a lutar pelo direito
de deter crianças refugiadas indefinidamente em campos de detenção.
Isto ainda não terminou.
Não podemos permitir tornamo-nos insensíveis, nem olhar para o lado.
Todos nós, cidadãos de países
cuja política cause detenção, separação e morte,
precisamos de decidir rapidamente de que lado estamos.
Precisamos de exigir que as nossas leis respeitem
a dignidade inerente de todos os seres humanos
em especial dos refugiados que procuram ajuda nas nossas fronteiras
incluindo os migrantes económicos e os refugiados do clima.
Precisamos de exigir que os refugiados tenham uma oportunidade justa
de procurar proteção nos nossos países,
assegurando que eles têm acesso a aconselhamento
e criando tribunais independentes
que não estejam sujeitos aos caprichos políticos do presidente.
Eu sei que é arrasador
e sei que tem ar de "cliché"
mas precisamos de ligar aos nossos representantes eleitos
e exigir essas alterações.
Sei que já ouviram isto antes
mas chegaram a fazer esse telefonema?
Sabemos que essas chamadas fazem a diferença.
Os sistemas distópicos de imigração
que estão a ser criados nos países do primeiro mundo
são um teste de cidadania
para ver até onde estamos dispostos a deixar o governo avançar
na negação dos direitos de outras pessoas
quando pensamos que isso não nos vai afetar.
Mas, quando deixamos o governo tirar os filhos às pessoas
sem um processo adequado,
e deter pessoas indefinidamente sem acesso a aconselhamento,
estamos a falhar no teste.
O que está a acontecer hoje aos imigrantes
é um precedente para o que todos vamos enfrentar, se não agirmos.
Obrigada.
(Aplausos)
Duas vezes por semana,
eu vou da minha casa, perto de Tijuana, no México,
pela fronteira com os EUA, até meu escritório em San Diego.
O contraste gritante entre a pobreza e o desespero em um lado da fronteira
e a riqueza evidente no outro lado
é sempre destoante.
Mas o que torna esse contraste ainda mais gritante
é quando passo pelo edifício que nós, que trabalhamos na fronteira,
chamamos friamente de "o buraco negro".
É a Agência Americana de Aduana e de Proteção de Fronteiras,
ou CBP,
na porta de entrada em San Ysidro,
ao lado de um luxuoso shopping center.
É também provável que, a qualquer hora,
haja uns 800 imigrantes
trancados em celas de concreto, geladas e imundas, abaixo do edifício.
Acima: sacolas de compras e bebidas geladas.
Abaixo: a realidade do sistema de imigração dos EUA.
Foi lá que, certo dia de setembro de 2018,
eu estava tentando contatar Anna,
uma mulher que a CBP havia recentemente separado do filho de sete anos.
Sou advogada de imigração e diretora de políticas e litígios da Al Otro Lado,
organização binacional sem fins lucrativos
que ajuda imigrantes dos dois lados da fronteira EUA-México.
Conheci Anna várias semanas antes, em nosso escritório em Tijuana,
quando ela explicou que temia que ela e o filho fossem mortos no México.
Nós a preparamos para o processo de se entregar à CBP
para pedir asilo.
Alguns dias após se encaminhar à porta de entrada para pedir ajuda,
recebemos um telefonema desesperado de parentes dela, nos EUA,
dizendo que os agentes da CBP haviam levado o filho de Anna.
Embora isso não devesse importar,
eu sabia que o filho de Anna tinha necessidades especiais.
Mais uma vez, essa notícia me encheu de pânico e mau agouro
que, infelizmente, tornou-se uma marca de meu trabalho diário.
Eu tinha uma autorização assinada para atuar como advogada de Anna.
Corri à porta de entrada
para ver se conseguia falar com minha cliente.
Mas os agentes da CBP não só não me deixaram falar com Anna,
como nem sequer me disseram se ela estava lá.
Fui de supervisor a supervisor
implorando para apresentar provas das necessidades especiais do filho dela,
mas ninguém sequer me falava do processo.
Era surreal observar as pessoas passeando à toa no shopping
diante de uma situação de vida ou morte.
Após várias horas com a CBP se recusando a colaborar,
fui embora.
Vários dias depois, encontrei o filho de Anna na assistência social.
Mas só soube o que aconteceu a Anna mais de uma semana depois,
quando ela apareceu num campo de detenção a quilômetros de distância.
Anna não tinha ficha criminal
e cumpriu a lei ao pedir asilo.
Mesmo assim, agentes de imigração a mantiveram detida por mais três meses,
até conseguirmos libertá-la
e ajudá-la a reencontrar o filho.
A história de Anna não é a única que tenho para lhes contar.
Tem a de Mateo, um menininho de 18 meses
que foi arrancado dos braços do pai
e enviado a um abrigo do governo a milhares de quilômetros de distância,
onde não lhe deram banho decente por meses.
Tem a de Amadou, uma criança africana sozinha,
que foi mantida com adultos por 28 dias nas instalações horríveis da CBP.
Ainda mais preocupante, é a de Maria,
uma refugiada grávida que implorou por assistência médica durante oito horas
antes de sofrer um aborto, sob custódia da CBP.
Agentes da CBP a mantiveram detida por mais três semanas,
antes de a enviarem de volta ao México,
onde está esperando há meses
por uma audiência para pedido de asilo nos EUA.
Ver esses horrores, dia após dia, me mudou.
Eu costumava ser divertida nas festas,
mas agora, inevitavelmente, eu me encontro contando às pessoas
como nosso governo tortura os refugiados na fronteira e nos campos de detenção.
As pessoas tentam mudar de assunto
e me parabenizam pelo meu ótimo trabalho, ajudando pessoas como Anna.
Mas não sei como fazê-las compreender
que, se não começarmos a lutar mais seriamente do que achamos possível,
não saberemos quais de nós serão os próximos a sofrer o destino de Anna.
As separações em massa de Trump de famílias de refugiados,
na fronteira sul,
chocaram a consciência mundial
e despertaram muitos para a crueldade do sistema de imigração dos EUA.
Parece que hoje há mais pessoas do que nunca
envolvidas na luta pelos direitos dos imigrantes.
Mas, infelizmente, a situação não está melhorando.
Milhares protestaram para acabar com a separação das famílias
mas o governo continua separando famílias.
Mais de 900 crianças foram tiradas dos pais
desde junho de 2018.
Mais milhares de crianças refugiadas foram tiradas dos avós,
irmãos e outros parentes na fronteira.
Desde 2017,
morreram, pelo menos, 20 pessoas, sob custódia da imigração.
E mais irão morrer, inclusive crianças.
Nós, advogados, podemos e continuaremos a apresentar ações judiciais
para impedir o governo de ser cruel com nossos clientes,
mas não podemos continuar a jogar com os artifícios da lei
se quisermos que os migrantes sejam tratados de modo humano.
Esse governo tenta nos fazer acreditar que temos que separar famílias
e temos que deter crianças,
porque isso impedirá que mais refugiados cheguem às nossas fronteiras.
Mas sabemos que não é verdade.
Na realidade, em 2019,
o número de detenções na fronteira sul aumentou.
Dizemos às pessoas, todo dia, na fronteira:
"Se você procura asilo nos EUA,
corre o risco de separarem sua família e ficar detido por tempo indeterminado".
Mas, para muitas delas, a alternativa é ainda pior.
As pessoas procuram refúgio nos EUA por muitas razões diferentes.
Em Tijuana, encontramos refugiados de mais de 50 países,
falando 14 idiomas diferentes.
Encontramos migrantes LGTB de todo o mundo,
que nunca estiveram em um país onde se sentissem seguros.
Encontramos mulheres do mundo inteiro
cujos governos se recusam a protegê-las
da violência doméstica cruel ou das normas sociais repressivas.
Encontramos famílias da América Central, que fogem da violência de gangues,
mas também encontramos dissidentes russos,
ativistas venezuelanos,
cristãos e muçulmanos chineses,
e milhares de outros refugiados
que fogem de todo tipo de perseguição e tortura.
Muitas dessas pessoas se qualificariam como refugiados
segundo a definição legal internacional.
A Convenção dos Refugiados foi criada após a Segunda Guerra Mundial
para proteger as pessoas que fugiam de perseguições
baseadas em etnia, religião, nacionalidade, opiniões políticas
ou associação a um grupo social específico.
Mas mesmo aqueles que seriam refugiados segundo a definição internacional
não conseguirão asilo nos EUA,
porque, desde 2017,
os procuradores-gerais dos EUA fizeram amplas mudanças na lei do asilo
para garantir que menos pessoas tenham direito a proteção nos EUA.
Essas leis visam principalmente pessoas da América Central
e as mantêm fora do país,
mas também afetam outros tipos de refugiados.
O resultado é que os EUA deportam refugiados frequentemente
para sua perseguição e morte.
Os EUA também usam a detenção para tentar intimidar os refugiados
e dificultar que ganhem os processos.
Hoje, há mais de 55 mil imigrantes detidos nos EUA,
muitos deles em instalações de detenção remotas,
longe de qualquer tipo de ajuda legal.
Isso é muito importante
porque é uma detenção civil, não é criminal,
não há sistema de defensoria pública.
A maioria dos imigrantes detidos
não terá um advogado para ajudá-los em seus processos.
Um imigrante com um advogado
tem até dez vezes mais chances de ganhar o processo
do que um imigrante sem.
Como veem, detesto trazer más notícias,
mas a situação de hoje é ainda pior para as famílias dos refugiados
do que era durante a separação das famílias.
Desde janeiro de 2019,
os EUA implementaram uma política
que forçou mais de 40 mil refugiados a esperarem no México
por audiências para pedidos de asilo nos EUA.
Esses refugiados, muitos dos quais são famílias,
estão presos em algumas das cidades mais perigosas do mundo,
onde estão sendo estuprados, sequestrados
e extorquidos por grupos criminosos.
E se sobrevivem até a audiência para pedido de asilo,
menos de 1% conseguirá arranjar um advogado
para ajudá-los em seus processos.
O governo dos EUA mostrará taxas mais baixas de aprovação de asilo
para argumentar que essas pessoas não são refugiadas,
quando, na verdade, a lei de asilo dos EUA é uma pista de obstáculos
projetada para que fracassem.
Nem todo migrante na fronteira é refugiado.
Conheço muitos migrantes por razões econômicas.
Por exemplo, pessoas que querem ir aos EUA para trabalhar,
pagar a conta médica do pai ou da mãe,
ou a matrícula da escola dos filhos.
Também estou encontrando cada vez mais refugiados do clima.
Em especial, estou encontrando muitos indígenas da América Central
que não conseguem mais viver da agricultura
devido à seca catastrófica na região.
Sabemos que hoje
as pessoas estão migrando por causa da mudança climática
e mais pessoas farão o mesmo no futuro.
Mas não temos um sistema legal para lidar com esse tipo de migração.
Faria sentido, para começar,
ampliar a definição de refugiado
para incluir, por exemplo, refugiados do clima.
Mas os que estão em posição de defender essas mudanças,
estão ocupados demais processando nosso governo
para manter as proteções legais escassas dos refugiados segundo a lei atual.
Estamos exaustos,
e é quase tarde demais para ajudar.
Sabemos agora que esse não é só um problema dos EUA.
Dos campos de detenção crueis da Austrália, no estrangeiro,
à criminalização italiana
de ajuda aos migrantes que se afogam no Mediterrâneo,
países do primeiro mundo foram a extensões extremas
para impedir os refugiados de chegarem às nossas costas.
Mas fizeram mais do que restringir a definição de refugiado.
Criaram sistemas legais paralelos ao estilo fascista,
em que os migrantes não têm nenhum dos direitos
que formam a base da democracia,
a suposta base dos países em que procuram refúgio.
A história nos mostra
que o primeiro grupo desprezado e despojado de seus direitos
raramente é o último,
e muitos norte-americanos e europeus
parecem aceitar um sistema legal obscuro e injusto para os não cidadãos
porque pensam que estão imunes.
Mas, por fim,
esses ideais autoritários se espalham e também afetam os cidadãos.
Aprendi por experiência própria,
quando o governo dos EUA me incluiu em uma lista de vigilância
por meu trabalho de ajuda a imigrantes na fronteira.
Certo dia, em janeiro de 2019,
eu saía de meu escritório, em San Diego,
e, ao atravessar a fronteira de volta para casa, no México,
agentes mexicanos,
embora eu tivesse um visto válido,
me pararam e disseram que eu não poderia entrar no país
porque um governo estrangeiro
havia posto um alerta de viagem em meu passaporte,
me caracterizando como risco de segurança nacional.
Fui detida e interrogada em uma sala imunda, durante horas.
Implorei aos agentes mexicanos para me deixarem voltar ao México
e pegar meu filho,
que tinha apenas dez meses na época.
Mas eles recusaram.
Em vez disso, eles me entregaram aos agentes da CBP,
e fui forçada a voltar aos EUA.
Levei semanas para conseguir outro visto para poder voltar ao México
e fui à fronteira, com o visto em mãos.
Mas novamente fui detida e interrogada
porque ainda havia um alerta de viagem em meu passaporte.
Pouco tempo depois,
o vazamento de documentos internos da CBP
confirmou que o governo de meu próprio país
havia sido cúmplice no alerta de viagem contra mim.
Desde então, deixei de viajar para quaisquer outros países,
porque tenho medo de ser detida e também deportada desses países.
Essas restrições de viagem, detenções
e a separação de meu filho
são coisas que nunca pensei que sofreria como cidadã dos EUA,
mas estou longe de ser a única pessoa a ser criminalizada por ajudar imigrantes.
Os EUA e outros países transformaram em crime salvar vidas,
e quem está simplesmente tentando cumprir seu papel
está sendo forçado a escolher entre humanidade e liberdade.
Fico muito desesperada
que todos vocês enfrentam a mesma escolha,
mas ainda não a compreendem.
Sei que há pessoas boas por aí.
Vi milhares de vocês nas ruas, protestando contra a separação das famílias,
Isso ajudou bastante a acabar com a política oficial,
mas sabemos que o governo ainda separa crianças,
e as coisas estão piorando.
Hoje, o governo dos EUA está lutando pelo direito
de deter crianças refugiadas indefinidamente em campos de detenção.
Isso ainda não terminou.
Não podemos nos permitir ficarmos indiferentes ou ignorarmos.
Aqueles de nós, cidadãos de países
cujas políticas causem detenção, separação e morte,
precisamos decidir rapidamente de que lado estamos.
Precisamos exigir que nossas leis respeitem
a dignidade inerente de todos os seres humanos,
especialmente dos refugiados que procuram ajuda em nossas fronteiras,
mas inclusive migrantes econômicos e refugiados do clima.
Precisamos exigir que os refugiados
tenham uma oportunidade justa de procurar proteção em nosso país,
assegurando que tenham acesso a aconselhamento
e criando tribunais independentes
que não estejam sujeitos aos caprichos políticos do presidente.
Sei que é insuportável
e sei que parece clichê,
mas temos que ligar para nossos representantes eleitos
e exigir essas mudanças.
Sei que já ouviram isso antes,
mas vocês fizeram essa ligação?
Sabemos que essas ligações fazem a diferença.
Os sistemas distópicos de imigração criados em países do primeiro mundo
são um teste de cidadania
para ver até onde estamos dispostos a deixar o governo avançar
na retirada dos direitos de outras pessoas
quando achamos que isso não acontecerá conosco.
Mas, quando deixamos o governo tirar os filhos das pessoas
sem um devido processo,
e deter pessoas indefinidamente sem acesso a aconselhamento,
estamos fracassando no teste.
O que está acontecendo aos imigrantes agora
é uma amostra do que nos espera a todos se não agirmos.
Obrigada.
(Aplausos)
Два раза в неделю
я еду из дома, что рядом с городом Тихуана, Мексика,
через границу США в мой офис в Сан-Диего.
От резкого контраста между бедностью и отчаянием с одной стороны границы
и колоссальным богатством с другой
мне всегда становится не по себе.
Контраст становится ещё разительнее,
когда я проезжаю здание, которое мы, люди, работающие на границе,
называем чёрной дырой.
Чёрная дыра — это таможенно- пограничная служба,
или сокращённо БТПК,
на пропускном пункте Сан-Исидро
прямо по соседству с люксовым торговым комплексом.
Здесь в любой момент времени
находится около 800 иммигрантов,
запертых в ледяных, грязных, бетонных камерах под зданием.
Наверху: пакеты с покупками и фраппучино.
Внизу: реальность американской иммиграционной системы.
Именно там в один из сентябрьских дней 2018 года
я пыталась связаться с Анной,
женщиной, которую БТПК недавно разлучило с её семилетним сыном.
Я иммиграционный адвокат,
директор по политике и тяжбам в «Аль Отро Ладо» —
общественной организации, помогающей иммигрантам по обеим сторонам границы.
Мы уже встречались с Анной раньше в нашем офисе в Тихуана,
где она поделилась своими опасениями, что в Мексике её и её сына убьют.
Мы подготовили её к «сдаче» в БТПК,
чтобы попросить убежище.
Через пару дней после поездки Анны на пропускной пункт
мы получили телефонный звонок
от её встревоженных родственников в США.
Они рассказали, что сотрудники БТПК забрали у Анны сына.
Тут надо сделать отступление,
что сын Анны — особенный ребёнок.
Услышав эту новость,
я снова ощутила панику и тревогу,
которые, к сожалению, стали частью моей повседневной работы.
У меня было разрешение представлять Анну в качестве адвоката,
поэтому я помчалась на пропускной пункт,
чтобы поговорить со своим клиентом.
Но сотрудники БТПК не только не позволили мне поговорить с Анной,
но и отказались говорить мне, там ли она находится.
Я ходила от одного начальника к другому,
пытаясь предоставить доказательства, что сын Анны — особый ребёнок,
но никто не хотел со мной об этом разговаривать.
В голове не укладывалось, как люди могли делать покупки
рядом с местом, где решался вопрос жизни и смерти.
Я провела ещё несколько часов, пытаясь добиться ответа от БТПК,
и ушла.
Через несколько дней
я нашла сына Анны в системе патронажного воспитания.
А о том, что случилось с Анной,
я узнала только через неделю:
она нашлась в лагере задержанных в нескольких милях к востоку.
К слову, у Анны не было судимости,
и она следовала букве закона, когда просила убежище.
Тем не менее, миграционная служба удерживала её три месяца,
прежде чем нам удалось освободить её
и помочь ей воссоединиться с сыном.
История Анны — не единственная.
18-месячного мальчика Матео
отобрали из рук его отца
и отправили в отдалённый государственный приют,
где его едва мыли на протяжении многих месяцев.
Мальчика Амаду —
беспризорного африканского ребёнка —
28 дней держали со взрослыми в ужасающих условиях БТПК.
Самая ужасная история произошла с Марией,
беременной беженкой, которая восемь часов просила медпомощь,
после чего пережила выкидыш, находясь в БТПК.
Сотрудники БТПК удерживали её ещё три недели,
прежде чем отправить обратно в Мексику,
где она месяцами будет вынуждена ждать
слушания о предоставлении убежища в США.
Видя эти ужасы день ото дня, я изменилась.
Раньше я умела развлекаться,
теперь же на вечеринках я неминуемо рассказываю людям,
как наше правительство издевается над беженцами на границе
и в лагерях задержанных.
К слову, люди пытаются сменить тему
и хвалят меня за отличную работу, которую я делаю, чтобы помогать людям вроде Анны.
Но я не знаю, как помочь им понять,
что если они не начнут бороться — сильнее, чем можно себе представить, —
мы не знаем, кого из нас участь Анны постигнет следующим.
Массовые разделения семей беженцев, проводимые Трампом
на южной границе,
шокировали весь мир
и показали безжалостность иммиграционной системы США.
Сегодня, кажется,
всё больше людей борются за права иммигрантов.
Но, к сожалению, ситуация не улучшается.
Тысячи людей протестовали против разделения семей,
но правительство всё ещё разделяет семьи.
Более 900 детей были разлучены с родителями,
начиная с июня 2018-го.
Тысячи детей-беженцев были разлучены с бабушками и дедушками,
братьями и сёстрами и другими родственниками на границе.
С 2017 года
как минимум два десятка людей умерли, находясь под стражей.
И смертей будет ещё больше, в том числе детских.
Мы, адвокаты, можем и будем продолжать подавать иски,
чтобы правительство перестало издеваться над нашими клиентами.
Но мы не можем продолжать копошиться на грани закона,
если хотим, чтобы к мигрантам относились по-человечески.
Правительство уверяет, что мы должны разлучать семьи
и задерживать детей,
потому что тогда беженцы перестанут приходить к нашим границам.
Но мы знаем, что это не так.
На самом деле, в 2019-м
количество арестов у нашей южной границы
только возросло.
Каждый день на границе мы говорим людям:
«Если вы ищете убежище в Штатах,
вы рискуете отрывом от семьи
и задержанием на неопределённый срок».
Но для многих из них альтернатива представляется ещё хуже.
Люди просят убежище в Соединённых Штатах по множеству разных причин.
В Тихуане мы встречаем беженцев из более чем 50 стран,
говорящих на 14 разных языках.
Мы встречаем мигрантов ЛГБТ со всего мира,
которые не чувствовали себя в безопасности ни в одной стране.
Мы встречаем женщин со всего мира,
которые в своих странах не защищены
от жестокого домашнего насилия или подавляющих социальных норм.
Конечно, мы встречаем семьи из Центральной Америки,
которые бегут от бандитизма.
Ещё мы встречаем русских диссидентов,
венесуэльских активистов,
христиан и мусульман из Китая
и тысячи, тысячи других беженцев,
которые бегут от травли и пыток.
Многие из этих людей подходят под понятие беженцев
в международном праве.
После Второй мировой войны была создана конвенция о статусе беженцев
с целью защитить людей, которые бегут от травли,
связанной с их расой, религией, национальностью, политическими взглядами
или принадлежностью к социальной группе.
Но даже те, кто были бы признаны беженцами в международной формулировке,
не получат убежище в Соединённых Штатах.
Всё потому, что с 2017-го года
Генеральные прокуроры США внесли кардинальные изменения в закон об убежище,
чтобы меньшее количество людей могло получить защиту в Штатах.
В основном эти законы направлены на жителей Центральной Америки,
чтобы не дать им попасть в страну,
но они не щадят и беженцев другого рода.
В результате США часто депортируют беженцев
назад к травле и смерти.
США также используют аресты, чтобы сдержать беженцев
и не дать им выиграть судебные процессы.
Сейчас в Соединённых Штатах удерживаются более 55 000 иммигрантов,
многие из них — в отдалённых местах
вдали от юридической помощи.
А это очень важно.
Так как это гражданское, а не уголовное задержание,
тут нет системы защитников,
поэтому большинство задержанных иммигрантов не имеют адвоката
для помощи с их делом.
Иммигрант с адвокатом
имеет в 10 раз больше шансов на победу,
чем тот, у кого адвоката нет.
Как вы уже видели, и я ненавижу сообщать плохие новости,
но сегодня ситуация для семей беженцев стала только хуже,
чем была во время разделения семей.
С января 2019-го
США провели политику,
заставившую более 40 000 беженцев оставаться в Мексике
в ожидании слушания в Соединённых Штатах.
Эти беженцы, многие из которых — семьи,
вынуждены находиться в одних из самых опасных городов мира,
где их насилуют, похищают,
где у них вымогают деньги преступные группы.
Если они всё-таки доживают до слушания о предоставлении убежища,
менее чем одному проценту удаётся найти адвоката,
который поможет им с делом.
Правительство США объясняет низкий процент предоставления убежища тем,
что эти люди — не настоящие беженцы.
Но на самом же деле препятствием является закон об убежище США,
обрекающий беженцев на провал.
Да, не каждый мигрант на границе — беженец.
Я встречаю много экономических мигрантов.
Например, это люди, которые хотят поехать работать в Штаты,
чтобы оплатить лечение родителя
или учёбу ребёнка, оставшегося дома.
Всё чаще я встречаю климатических беженцев.
В частности, большое количество коренных жителей Центральной Америки,
которым фермерство больше не приносит доход
из-за катастрофической засухи в регионе.
Мы знаем, что сейчас
люди мигрируют из-за изменений климата
и что в будущем их станет только больше.
Но у нас просто нет правовой системы для такого вида иммиграции.
Было бы целесообразно для начала
расширить понятие беженца,
чтобы включить в него, например, климатических беженцев.
Но те из нас, кто могут выступать за такие изменения,
заняты исками против правительства,
чтобы сохранить существующую скудную правовую защиту беженцев.
И мы без сил.
И мы почти уже опоздали с помощью.
И теперь мы знаем,
что это проблема не только Америки.
Жестокие лагеря задержанных в открытом море в Австралии,
криминализация помощи мигрантам, тонущим в Средиземном море в Италии.
Страны первого мира идут на крайние меры,
чтобы беженцы не дошли до их берегов.
Они не просто ограничили определение беженца,
они создали параллельные правовые системы, напоминающие фашизм,
в которых мигранты лишены прав, являющихся основой демократии
тех стран, в которых они ищут убежище.
История показывает, что первая группа,
лишающаяся своих прав, редко оказывается последней.
Многие американцы и европейцы
принимают мутную, несправедливую правовую иммиграционную систему,
считая себя неприкасаемыми.
Но проходит время,
и эти деспотические идеалы отражаются и на гражданах.
Я знаю об этом не понаслышке.
Правительство США добавило меня в список особого контроля
за мою работу по помощи иммигрантам на границе.
В один из дней в январе 2019-го
я выехала из своего офиса в Сан-Диего
и пересекала границу, чтобы вернуться домой в Мексику.
У меня была действующая виза, но мексиканские служащие
остановили меня и сказали, что я не могу въехать в страну,
потому что иностранное правительство поставило предупреждение в мой паспорт,
назвав меня риском для национальной безопасности.
Меня задержали и допрашивали в грязной комнате много часов.
Я умоляла мексиканцев
разрешить мне вернуться в Мексику за моим сыном,
которому тогда было всего 10 месяцев.
Они мне отказали и,
вместо этого, сдали сотрудникам БТПК,
заставив вернуться в Соединённые Штаты.
У меня ушли недели на получение другой визы, чтобы вернуться в Мексику,
и я поехала на границу с визой в руке.
Меня снова задержали и допросили,
потому что в моём паспорте всё ещё стояло предупреждение.
Вскоре после этого
просочившиеся внутренние документы БТПК
подтвердили, что моё правительство
было причастно к выдаче того предупреждения против меня.
С тех пор я не ездила ни в какие другие страны,
потому что я боюсь, что меня задержат
и депортируют и оттуда.
Эти ограничения в поездках, задержания,
разлучение с моим ребёнком —
то, что я считала невозможным для себя как для гражданина США.
Но я далеко не единственная, кого сделали преступником за помощь мигрантам.
США и другие страны превратили спасение жизней в преступление,
и те из нас, кто просто пытается делать свою работу,
вынуждены выбирать между человечностью и своей свободой.
И больше всего меня приводит в отчаяние то,
что перед всеми вами стоит такой же выбор,
но вы этого ещё не осознаёте.
Я знаю, что в мире есть хорошие люди.
Я видела тысячи людей на улицах,
протестующих против разлучения семей.
Это очень помогло положить конец такой политике.
Но мы знаем, что правительство всё ещё разлучает детей.
И ситуация становится только хуже.
Сейчас правительство США борется за право
удерживать детей-беженцев в лагерях на неопределённый срок.
Это ещё не конец.
Мы не можем позволить себе не реагировать или отвернуться.
Те из нас, кто являются гражданами стран,
чья политика вызывает задержания, разлучение семей и смерть,
должны очень быстро определиться, на чьей мы стороне.
Мы должны требовать, чтобы наши законы уважали врождённое достоинство всех людей,
особенно беженцев, ищущих помощи у наших границ,
но также экономических мигрантов и климатических беженцев.
Мы должны требовать дать возможность беженцам
получить защиту в наших странах,
предоставив им доступ к адвокатам,
создав независимые суды,
которые не подчиняются политическим капризам президента.
Я знаю, что это трудно,
и я знаю, что это звучит банально, но...
мы должны позвонить нашим выбранным представителям
и потребовать эти изменения.
Я знаю, что вы это уже слышали,
но сделали ли вы тот звонок?
Мы знаем, что эти звонки играют роль.
Деспотические иммиграционные системы, которые строятся в странах первого мира,
являются проверкой их граждан.
Как далеко вы готовы позволить своему правительству зайти
в лишении людей прав, пока вы думаете, что с вами этого не произойдёт?
Когда вы позволяете им забирать у людей детей
без должной правовой процедуры
и удерживать людей сколь угодно, не давая им доступа к адвокатам,
вы не проходите эту проверку.
То, что происходит сейчас с иммигрантами,
только прелюдия к тому, к чему мы все придём, если не будем действовать.
Спасибо.
(Аплодисменты)
Haftada iki kez arabayla,
Meksika, Tijuano yakınlarındaki evimden
ABD sınırını geçip San Diego'daki büroma gidiyorum.
Sınırın bir yanındaki yoksulluk ve çaresizlikle
diğer yanındaki göz alıcı refah arasındaki katı zıtlık
beni her defasında sarsıyor.
Fakat sınırda çalışanların soğuk bir yakıştırmayla
"Kara Delik" dedikleri binanın yanından geçerken
zıtlık daha da çıplak bir şekilde hissediliyor.
Kara Delik, San Ysidro sınır kapısındaki
Gümrük ve Sınır Koruma
yani CBP binası
ve lüks bir AVM'nin hemen yanında.
Ve ayrıca orada, günün her saati
binanın altındaki soğuk ve pis beton hücrelere kapatılmış
800 kadar göçmen oluyor.
Yukarısı: Alışveriş poşetleri ve frappuccinolar.
Aşağısı: ABD göçmenlik sistemi gerçekleri.
Ve orası CBP'nin oğlundan ayırdığı
Anna'ya ulaşma çabasıyla
Eylül 2018'de gittiğim yer.
ABD-Meksika sınırının her iki tarafında
göçmenlere yardım eden iki uluslu ve kâr amacı gütmeyen
bir kurum olan Al Otro Lado'da göçmen avukatı ve yöneticiyim.
Anna ile Tijuana büromuzda birkaç hafta önce tanışmıştık,
Mesika'da oğlu ve kendisinin öldürülmesinden korkuyordu.
Biz de onu sığınma talebinde bulunması için CBP'ye teslim olma
sürecine hazırladık.
Birkaç gün sonra yardım istemek için sınır kapısına gitti
ve ABD'deki aile üyelerinden
telaşlı bir telefon aldık,
CBP görevlileri oğlunu Anna'dan almıştı.
Şimdi, bu büyük bir sorun olmazdı
ama Anna'nın oğlunun özel ihtiyaçlı olduğunu biliyordum.
Ve bir kez daha,
bu haber içimde günlük mesaimin simgesi hâline gelen
panik ve kötü bir şey olacağı hissi yarattı.
Anna'nın avukatı olarak imzalı vekâletnamem vardı
ve hemen sınır kapısına gidip
müvekkilimle konuşma imkânı aradım.
CBP yetkilileri Anna ile konuşmama izin vermedikleri gibi
orada olup olmadığını bile söylemediler.
Anna'nın oğlunun özel ihtiyaçlı olduğuna dair kanıtları sunmak için
bir müdürden diğerine gidip yalvardım durdum
ama benimle konuyu bile konuşmadılar.
Bu ölüm kalım meselesinin ortasında
tembel tembel alışveriş yapanları izlemek gerçeküstü bir duyguydu.
CBP'nin engellemeleriyle geçen birkaç saaten sonra
oradan çıktım.
Birkaç gün sonra,
Anna'nın oğlunu bakıcı aile sisteminde buldum.
Ama Anna'ya ne olduğunu öğrenmem
bir haftayı geçti,
birkaç kilometre doğudaki bir tecrit kampında çıktı.
Şimdi, Anna'ın bir suç kaydı yoktu
ve sığınma talep ederken yasalara uygun davranmıştı
ama göç idaresi yetkilileri onu yine de biz tahliye emri alana
ve oğlu ile bir araya getirene kadar
üç ay daha tuttu.
Size anlatabileceğim tek öykü Anna'nınki değil.
Mateo, 18 aylık bir oğlan,
babasının kollarından çekip alındı,
binlerce kilometre uzaktaki bir devlet sığınağına gönderildi
ve orada aylarca doğru dürüst bir banyo bile yaptırmadılar.
Amadou,
Afrikalı yalnız bir çocuk,
CBP'nin korkunç tesislerinde 28 gün boyunca yetişkinlerle tutuldu.
Daha da üzücü olanı Maria,
hamile bir sığınmacı ve tıbbi bir müdahale için
sekiz saat yalvardıktan sonra CBP gözaltısında düşük yaptı.
CBP görevlileri onu üç hafta daha tutup
Meksika'ya geri gönderdi
ve ABD'de bir sığınma duruşması için
aylarca beklemeye zorlandı.
Bu dehşeti her gün yaşamak beni değiştirdi.
Partilerde eskiden eğlenirdim
ama şimdi kaçınılmaz olarak kendimi insanlara
devletimizin sınırda ve kamplarda
mültecilere nasıl işkence yaptığını anlatırken buluyorum.
İnsanlar konuyu değiştirmeye çalışıyor
ve Anna gibi insanlara yardım etmekle büyük bir iş başardın diye kutluyorlar.
Ama şunu anlamalarını nasıl sağlarım bilemiyorum,
şimdiye kadar düşünmedikleri bir güçle mücadele etmezsek
Anna'nın kaderini yaşayacak sıradaki kişi hangimiz olacak bilemeyiz.
Trump'ın güney sınırında yaptığı
kitlesel sığınmacı aileleri parçalama uygulaması
dünyanın vicdanını sarstı
ve pek çok kişiye ABD göç sistemindeki acımasızlığı gösterdi.
Öyle görünüyor ki bugün
her zamankinden daha çok kişi göçmen hakları için mücadele ediyor.
Ama maalesef durum daha iyiye gitmiyor.
Binlerce kişi ailelerin parçalanmasına son verilmesi için gösteri yapıyor
ama hükûmet aileleri parçalamaya devam ediyor.
Haziran 2018'den bu yana 900'den fazla çocuk
ailelerinden alındı.
Sınırda binlerce başka çocuk dede ve ninelerinden,
kardeşlerinden veya yakınlarından alındı.
2017'den beri
en az iki düzine insan göçmenlik gözaltısında öldü.
Çocuklar dahil daha fazlası ölecek.
Biz avukatlar hükûmetin müvekkillerimize yaptığı acımasızlığı
durdurmak için yasal yollara başvurmaya devam edeceğiz
ama göçmenlere insanca davranılmasını istiyorsak
kanunların kıyısını köşesini kurcalamakla gidemeyiz.
Bu yönetim bizi, aileleri ayırmak ve çocukları gözaltına almak
zorunda olduğumuza, çünkü bunun daha fazla sığınmacının
sınırımıza gelmesini engelleyeceğine inandırmaya çalışıyor.
Fakat bunun doğru olmadığını biliyoruz.
Aslına bakılırsa 2019'da
güney sınırımızdaki endişe verici rakam
daha da arttı.
Sınırda insanlara her gün şunu söylüyoruz
"Eğer Amerika'dan sığınma istiyorsanız
ailenizin parçalanma riski var
ve belirsiz bir süre gözaltında kalma riskiniz var."
Ama çoğu için alternatif daha kötü.
İnsanlar pek çok farklı nedenle ABD'ye iltica etmek istiyor.
Tijuana'da 50 farklı ülkeden 14 farklı dil konuşan
mültecilerle karşılaştık.
Bütün dünyadan LGBT göçmenleri gördük
ve bu kişiler ülkelerinde kendilerini güvende hissetmiyordu.
Bütün dünyadan kadınlarla karşılaştık
kendi devletleri onları aile içi şiddetten
veya baskıcı toplumsal kurallardan korumayı reddetmişti.
Tabii ki Orta Amerikalı ve çete şiddetinden kaçan
ailelerle de karşılaştık.
Fakat Rus muhaliflerle de karşılaştık.
Venezuelalı aktivistlerle,
Çinli Hristiyanlar ve Çinli Müslümanlarla
ve her türden eziyet ve işkenceden kaçan
binlerce ama binlerce diğer mülteciyle.
Uluslararası yasal tanıma göre bu insanların pek çoğu
mülteci olarak nitelenebilir.
Mülteci Sözleşmesi, 2. Dünya Savaşı'ndan sonra,
ırkı, dini, milliyeti, siyasi görüşü veya belirli bir sosyal gruba
üyeliği nedeniyle uğradığı baskı ve eziyetten kaçan insanlara
koruma sağlamak için oluşturuldu.
Ama uluslararası tanıma göre mülteci sayılanlar bile
ABD'den sığınma hakkı kazanamayacak.
Çünkü 2017'den bu yana
ABD Adalet Bakanlığı, daha az kişinin ABD'den koruma hakkı kazanması için
sığınma yasalarında köklü değişiklikler yapıyor.
Şimdi, bu yasaların çoğu Orta Amerikalı kişileri
ve onları ülke dışında tutmayı hedefliyor
ama bu diğer mültecileri de etkiliyor.
Sonuç şu; ABD çoğu kez mültecileri sınır dışı edip
eziyet ve ölüme gönderiyor.
ABD ayrıca gözaltında tutmayı, mültecileri caydırma
ve davalarını kazanmayı zorlaştırma aracı olarak kullanıyor.
Bugün ABD'de 55.000'den fazla gözaltında göçmen var
ve çoğu yasal bir yardıma çok uzaktaki
tecrit kamplarında.
Burası çok önemli
çünkü bu sivil bir durum, bir suç gözaltısı değil.
Bir kamu avukatı sistemi yok
ve bu nedenle göçmenlerin çoğunun davalarına yardım edecek
bir avukatı olmayacak.
Avukatı olan bir göçmenin
davayı kazanma olasılığı, olmayana göre
10 kat fazla.
Yani size kötü haberler vermekten nefret ediyorum
ama mülteci ailelerin bugünkü durumu
ailelerin parçalandığı dönemden çok daha kötü.
Ocak 2019'dan beri
ABD'nin uyguladığı politika
40.000'den fazla mülteciyi ABD'de yapılacak iltica duruşmalarını
Meksika'da kalarak beklemeye zorladı.
Bu mültecilerin çoğu aileler
ve dünyadaki en tehlikeli bazı şehirlerde saplanıp kalıyor
ve oralarda suç örgütleri tarafından tecavüze uğruyor, kaçırılıyor
ve gasbediliyorlar.
Ve sığınma duruşması gününe sağ salim ulaşabilseler bile
yüzde birinden daha azı davalarına yardım edecek
bir avukat bulabiliyor.
Bu insanların gerçek mülteci olmadığını ileri süren ABD hükûmeti
iltica talebi kabulünde en düşük orana sahip
ve aslında mülteci yasası bu insanlara karşı
bir engel olarak tasarlanmış.
Sınırdaki her göçmen bir mülteci değil.
Pek çok ekonomik göçmenle karşılaştım.
Örneğin Amerika'ya çalışmak için, anne babalarının sağlık giderlerini
veya memleketteki çocuklarının okul masraflarını ödemek için
gitmek isteyenler.
Sayıları giderek artan iklim mültecileri de görüyorum.
Özellikle, artık çiftçilikle geçinemeyen
pek çok Orta Amerika yerlisi görüyorum
çünkü bölgede afet ölçeğinde bir kuraklık var.
Bugün biliyoruz ki
insanlar iklim değişikliği yüzünden göç ediyor
ve gelecekte daha da çoğu göç edecek.
Fakat bu tür bir göçle baş edecek bir yasal sistemimiz yok.
Bu nedenle başlangıç için
örneğin mülteci tanımına
iklim mültecilerini de dahil etmek mantıklı geliyor.
Ama bu değişimleri savunacak pozisyonda olanlarımız
mevcut yasalar altında mültecilerin yararlandığı
yasal korumaların devam etmesi için hükûmeti dava edemeyecek kadar meşgul.
Ve biz çok yorulduk
ve artık neredeyse çok geç.
Şunu biliyoruz ki
bu sadece Amerika'nın sorunu da değil.
Avustralya'nın acımasız kıyı ötesi tecrit kamplarından,
İtalya'nın Akdeniz'de boğulan göçmenlere yardım etmeyi suç saymasına,
birinci dünya ülkeleri mültecileri kıyılarından uzak tutmada
ölümcül aşırılıklara gidiyor.
Fakat sadece mülteci tanımını daraltmakla da kalmadılar.
Buna paralel faşizan üsluplu yasal sitemler de oluşturdular.
Bu yasalarda mülteciler, sığınma istedikleri bu ülkelerin
sözde temeli olan demokrasinin özünü oluşturan hakların hiçbirine sahip değil.
Tarih bize şunu der; bir kesimi kötüleyip
haklarını elinden alırsanız sıra diğer kesimlere de gelecektir.
Çoğu Amerikalı ve Avrupalı
vatandaş olmayanlara uygulanan bu muğlak ve adaletsiz yasaları
kabullenmiş görünüyor çünkü kendini ayrıcalıklı sanıyor.
Ama bu otoriter fikirler
eninde sonunda palazlanıp vatandaşları da etkiler.
Bunu ilk elden yaşadım.
Amerikan devleti, sınırda göçmenlere yardım ettiğim işim yüzünden
beni yasa dışı bir takip listesine aldı.
2019 Ocağında bir gün
San Diego'daki büromdan çıkıp
sınırı geçip Meksika'daki evime gidiyordum.
Geçerli bir vize vermelerine rağmen Meksikalı görevliler beni durdurdu
ve ülkeye giremeyeceğimi söyledi çünkü dediklerine göre
yabancı bir devlet pasaportuma seyahat uyarısı koymuş
ve beni bir ulusal güvenlik riski olarak belirlemişti.
Saatlerce pis bir odada alıkonuldum ve sorgulandım.
Meksikalı yetkililere
Meksika'ya girme ve o zamanlar henüz 10 aylık olan oğlumu
alma izni vermeleri için yalvardım.
Ama bunu reddettiler
ve üstüne beni CBP görevlilerine teslim ettiler
ve zorla ABD'ye geri döndürüldüm.
Meksika'ya gidebilmek için başka bir vize almam haftalar sürdü
ve elimde vize, sınır kapısına gittim.
Fakat yine alıkonuldum ve sorgulandım
çünkü pasaportumda hâlâ seyahat uyarısı vardı.
Kısa bir süre sonra
CBP'nin iç yazışmaları dışarı sızdı
ve kendi devletimin bana karşı
bu seyahat uyarısını koymada dahli olduğu doğrulandı.
O zamandan beri herhangi bir ülkeye seyahat etmedim
çünkü alıkonulmaktan ve o ülkelerden de
sınır dışı edilmekten korkuyorum.
Bu seyahat uyarıları, alıkonulmalar
ve küçük oğlumdan ayrı kalmak
bir ABD vatandaşı olarak yaşayacağımı hiç düşünmediğim şeylerdi.
Ama göçmenlere yardım etmekten suçlu sayılan tek kişi de hiç değilim.
ABD ve başka ülkeler hayat kurtarmayı suç sayıyor
ve sadece işini yapmaya çalışan bizleri
insanlığımız ve özgürlüğümüz arasında seçim yapmaya zorluyor.
Beni umutsuzluğa sevk eden şey ise
hepiniz aynı seçimle karşı karşıyasınız
ama bunu henüz anlamadınız.
İyi insanlar var, biliyorum.
Ailelerin parçalanmasına karşı gösteri yapan
binlercenizi gördüm
ve bu, resmi politikanın büyük ölçüde sone ermesini sağladı.
Ama biliyoruz ki hükûmet hâlâ çocukları ailelerinden ayırıyor
ve aslında işler daha da kötüye gidiyor.
Bugün ABD hükûmeti, sığınmacı çocukları süresiz olarak
hapishane kamplarında tutma hakkı elde etmeye uğraşıyor.
Bu iş bitmedi.
Buna duyarsız kalamaz veya başımızı çeviremeyiz.
Uygulamaları, tecrit, ayırma ve ölüme
neden olan ülkelerin vatandaşları olan bizler
hangi tarafta olduğumuza hemen karar vermeliyiz.
Özellikle de ekonomik göçmenler ve iklim mültecileri dahil
sınırlarımızda yardım arayan mülteciler olmak üzere
yasalarımızdan tüm insanların insanlık onuruna saygılı olmasını talep etmeliyiz.
Ülkelerimizden yardım isteyen mültecileri
başkanın siyasi kaprislerinin kurbanı olmaktan çıkarıp
kurumlara ulaşma imkânı sağlayarak
ve adil mahkemeler oluşturarak
adil bir şans elde etmelerinin sağlanmasını talep etmeliyiz.
Bu çok büyük iş, biliyorum
ve bu da klişe bir söz gelecek
ama seçilmiş temsilcilerimizi aramalı
ve bu değişiklikleri talep etmeliyiz.
Bunu daha önce de duydunuz
ama peki onları aradınız mı?
Bu aramalar fark yaratacaktır.
Birinci dünya ülkelerinde oluşturulan bu distopik göç politikaları
bunun sizin de başınıza geleceğini düşünmüyorken
hükûmetlerin diğer insanların da haklarını ellerinden almada
ne kadar ileri gitmelerine razı olacağınızın bir testi.
Ama hükûmete, yasal süreç olmaksızın
insanların çocuklarını elinden alma
ve insanları süresiz şekilde tecrit kamplarına atma izni verirseniz
testten başarısız olursunuz.
Şu anda göçmenlerin başına gelenler
harekete geçmezsek hepimizin nereye gittiğinin bir fragmanı.
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)
每周有两天，
我会从我在墨西哥 蒂华纳附近的家里出发
开车跨越美国边境， 到我位于圣地亚戈的办公室。
边境的一侧是贫穷和绝望， 而另一侧则是明显的富裕，
形成了鲜明的对比，
这样的对比让我觉得震撼。
但有个因素让这种对比更显突兀
那就是当我经过在边境 工作的人所住的大楼时，
那里有个无情的称号：黑洞。
黑洞就是美国海关和边境保护局，
或者简称 CBP，
位于圣伊西德罗入境港，
就在一个豪华购物中心旁边。
此外，在那里，无论何时，
都会有大约 800 移民
被关在建筑物底下、 冰冷肮脏的水泥牢房里。
上面是，购物袋和星冰乐。
下面却是：美国移民系统的现实。
2018 年 9 月，某一天，
我试着去接触安娜，
CBP 最近才将这名女子 与 7 岁的儿子拆散。
我是移民律师，
也是 Al Otro Lado 政策及诉讼总监，
它是一个旨在协助美墨边境 两侧移民的双国非盈利组织。
几周前，我们才在蒂华纳的 办公室会见了安娜，
在那里她解释说，她害怕 她的儿子在墨西哥被杀害。
所以我们帮助她准备流程，
以便她向 CBP 寻求庇护。
就在她去入进口岸 寻求协助的几天后，
她在美国的亲人着急地
给我们打了电话，
告诉我们 CBP 官员 已经将安娜的儿子带走。
并不是说这很重要，
但是我知道安娜的儿子有特殊需求，
再一次，
这消息让我慌张且不详的预感，
很不幸，这种感觉已经成了家常便饭。
我签署了授权书 以安娜律师的身份行事，
所以我赶去入境岸口，
去看看我能否和我的客户说话。
不仅 CBP 的官员 拒绝我和安娜说话，
而且他们也不告诉我她在哪里。
我找了一位又一位高层，
恳请他们接受关于 安娜儿子的特殊需求，
但关于此事，无人关心。
看着购物者无所事事地 从这个事关生死之地逛过，
感觉就像是虚幻。
在被 CBP 阻碍了几个小时后，
我离开了。
几天后，
我在寄养照顾体系中 找到了安娜的儿子，
但我不知道安娜此时怎样，
直到一周以后，
她在东边几英里外的 一个难民营里出现。
安娜从未有过任何犯罪记录，
且在寻求庇护时， 有走正规法律途径，
但是移民官员依旧 把她拘禁了三个多月，
直到我们帮她争取到了自由，
并协助她和儿子重聚。
安娜的故事并非特例， 还有许许多多这样的故事。
一位 18 个月大的男孩，马提欧，
他被从父亲的怀里带走，
送到几千英里外的集中营，
在那里，他们有好几个月 都没帮他洗澡。
还有一个孤儿，
非洲小孩，阿马杜，
和成年人一起关在 CBP 恐怖的集中营里足足 28 天，
最让人心碎的是玛丽亚，
一位怀着身孕的难民 为了恳请医疗照顾，求了 8 个小时，
最后 CBP 眼睁睁让她流产了。
CBP 官员依然把她关了三个多星期，
才把她送回了墨西哥，
在那里她被迫等了数月，
才等到了在美国的难民庇护听证会。
日复一日目睹 这一切惨状，改变了我。
以前，我是个在派对上很有趣的人，
现在，我总会不由自主地告诉人们，
我们的政府在边境及集中营内，
如何虐待难民。
对方会试着转移话题，
祝贺我帮助到了 像安娜这样子的人们，
但我不知道要如何让他们明白，
除非他们开始抗争， 除非他们能尽可能加倍努力，
不然我们不会知道， 我们中谁会成为下一个安娜。
特朗普在南方边境，
大量拆散难民的政策，
撼动了世界的良知，
让许多人意识到了 美国移民系统的冷酷无情。
似乎现在，
越来越多的人开始为移民权力而战，
但不幸的是，情况并没有好转。
数千人站出来抗议 要求终止将家庭拆散，
但是政府仍然在拆散家庭，
从 2018 年 6 月至今，
有超过 900 名孩子被迫与父母分离，
还有数千名难民的孩子在边境
被迫与祖父母、兄弟姐妹 和其他家庭成员分离。
从 2017 年起，
至少有 20 多个人 在移民局的监管下死去，
死亡人数还会上升，包括儿童。
目前，我们律师能够 并且也会提出诉讼，
来阻止政府残酷地对待我们的客户，
但我们依然希望移民 能得到人道的对待，
而非只在法律边缘做些小修补。
政府会要你相信， 我们必须拆散这些家庭，
我们必须要拘留这些孩子，
因为这样才能阻止 更多的移民来到我们边境。
但我们知道这不是真的，
事实上，在 2019 年，
我们在南方边境逮捕的
人数在上升，
每天我们都在边境告诉大家，
“若你想要向美国寻求庇护，
就要冒着与家人分离、
无限期被拘留的风险。“
但对于很多人来说， 另一个选择更加糟糕。
人们向美国寻求庇护的原因很多，
在蒂华纳，我们遇见过 超过 50 多个国家，
说着 14 种不同语言的难民们。
我们见到来自世界各地的 同性恋 LGBT 移民们。
他们从未在任何国家里感受到安全。
我见过来自世界各地的女性，
她们自己的政府拒绝保护她们，
让她们遭受残忍的家庭暴力 或者来自社会的规范。
当然我们也见过中美洲的家庭，
他们为了逃离帮派斗争。
但我们也见过持不同政见的俄罗斯、
委内瑞拉活动家，
来自中国的基督徒， 来自中国的穆斯林，
还有数以千计的其他难民，
想要逃离各种迫害和虐待。
根据国际法的定义， 这些人当中很多都符合
难民身份的资格。
难民地位公约 于第二次世界大战后签订，
旨在保护逃难的人们，
因为种族、宗教、国籍、政见，
或身为特定社会群体成员 而遭受迫害的人。
但即使是符合国际公约的难民，
也无法取得在美国的庇护。
那是因为从 2017 年起，
美国总检察长针对难民法 做了巨大的修改，
以确保减少符合美国保护资格的人数。
这些法律主要针对中美洲人群，
避免他们进入美国，
但也会影响到其他类型的难民。
结果导致美国经常驱逐难民，
以至于他们遭受迫害和死亡。
美国也用集中营拘留手段震慑难民，
且让他们更难胜诉。
今天，超过五万五千移民 被拘留在美国，
许多在偏远的拘留集中营里，
远离任何法律协助。
而这点至关重要，
因为这是民事而非刑事拘留，
没有公设辩护人的体制，
所以，多数被拘留的移民不会有
律师协助他们的案件，
有律师的移民，
比没有律师的移民
胜算高出 10 倍。
如你所见，我讨厌带来坏消息。
但现今难民家庭所面临的状况
远比家庭分离更糟糕。
从 2019 年 1 月起，
美国实施了一项政策，
迫使超过四万名难民滞留墨西哥
等待在美国的听证会。
这些难民中，有很多携家带口，
被困在世界上最危险的城市之一，
在那里他们遭受犯罪集团的
强奸、绑架、勒索。
如果他们撑得够久 或许能撑到听证会，
其中也只有不到 1% 的人能找到律师
来协助他们的案件。
美国政府会用最低的难民庇护准许率
来证明这些人不是难民，
但事实上，美国庇护法 本身就是障碍，
设计出来为了让难民败诉。
现在，在边界的移民， 并非都是难民，
我见过很多经济移民，
比如，人们想要来美国工作，
以支付父母亲的医疗费用，
或者家里孩子的学费。
我逐渐也遇到一些气候难民，
特别是一些中美洲的原住民，
他们所处的地区发生灾难性的干旱，
以至于他们不能依靠农业为生。
我们知道现在
很多人因为气候恶化而移民，
在未来这些人会越来越多，
但我们却没有法律制度 可以处理这类移民。
所以，合理的做法，是从
扩展难民本身的定义开始，
比如，包括气候难民。
但我们这些有立场 可以支持这些改变的人，
正忙于告我们的政府
努力维持目前法律之下 难民还能享有稀有法律政策的庇护。
我们太累了，
现在伸出援手也太迟。
我们现在知道
这不只是美国的问题，
从澳大利亚的近海难民营，
到意大利的将援助地中海 快要淹死的难民非法化，
第一世界国家不遗余力地
让难民远离我们的海岸。
但它们所做的不只是 限制了难民的定义，
它们也创造出了同等 与法西斯的法律制度，
在这样的的制度下， 移民无法行使基本的民主权利，
再者这些权力恰恰是难民 寻求庇护国家的法律根基。
历史告诉我们，第一批被
诬蔑和剥夺权利的人民， 往往不是最后一批。
且许多美国人和欧洲人，
似乎能接受非公民受到不公正、 不透明的法律系统的制裁，
因为他们觉得这不会 发生在自己身上。
但最终，
这些专治的效应也体现在公民身上。
我亲身体会到
当时美国政府把我放在 非法观察名单上，
因为我在边界做协助移民的工作。
2019 年 1 月的某一天，
我正离开圣地亚戈的办公室，
跨越边境要回到我在墨西哥的家。
墨西哥官员虽然给我了有效签证，
但是依然把我拦下 告诉我不得进入这个国家，
因为有一个外国政府针 对我的护照开了旅行警示，
说我会威胁国家安全。
我被拘留在一个肮脏的房间 接受了长达数小时的盘问。
我恳求墨西哥官员
让我回墨西哥，接我儿子，
那时他才 10 个月大。
但是他们拒绝了，
反之他们把我交给了 CBP 官员，
他们强行把我拉回美国，
我花了数周的时间才重新 获得返回墨西哥的签证，
我到了边境，手里拿着签证。
但我再次被拘留和审问，
因为我的护照仍然在旅行警示名单上，
没多久之后，
泄露的 CBP 文件
指出我自己的政府共同谋划
针对我发出的旅行警告。
自那以后，我再也没去 其他国家旅行，
因为我怕会被拘留，
从那些国家遣返。
这些旅行限制，拘留，
以及把我和小儿子分离
作为美国公民，我从来没有 预期到这些事会发生在我身上，
但除我之外，还有很多人 也因为帮助移民而被定罪。
美国和其他国家 把拯救生命当成了犯罪，
而我们这些只是做本职工作的，
则被迫要在人性 和我们的自由间做出选择。
这让我非常绝望，
各位都面临同样的选择，
但是你们还不知道，
我知道，外面有好人在，
我看到数千个你们走上街头，
抗议将家庭拆散，
这些运动对于终止 这项政策大有帮助，
但我们知道政府仍然在将孩子分离，
而事情变得更糟。
今天，美国政府为争取难民儿童、
无限期拘留在集中营的权利。
这还没结束，
我们不能麻木不仁或熟视无睹。
我们国家的政策
正造成拘留、分离和死亡，
我们作为公民必须 赶快决定我们的立场，
我们需要要求我们的法律 尊重每一个生命与生俱来的尊严，
特别是当难民来到 我们的边境寻求庇护，
但也包括经济移民和气候难民，
我们要给他们平等的机会
在我们的国家内寻求庇护，
需要确保他们有机会协商，
通过建立独立的法庭，
这些法庭不应该受到 总统一时政治念头的影响。
我知道要做的很多，
我知道这听起来老套，但是……
我们要打电话 选出我们的代表，
我们要争取改变。
我知道各位听过很多遍，
但是你们真的打出了那通电话吗？
我们知道这些会改变一切。
第一国际所建立的 这些反乌托邦移民体系，
是对公民的考验，
在测试的是 当你认为这些事无关与你时，
你们愿意让政府夺取 他人的权利上做到什么地步，
当你允许政府不经程序
就带走人们的孩子，
并不经商量就无限期拘留别人时，
你们就没有通过这项考验。
现在发生在移民身上的事情，
如果我们再不采取行动， 明天就会轮到我们。
谢谢。
（掌声）
每週有兩天，我會從我在 墨西哥提華納附近的家中開車
跨越美國邊界，到我位於 聖地牙哥的辦公室。
邊界的一邊，是貧困和絕望，
和另一邊的明顯富裕 是很強烈的對比，
這對比總讓我覺得震撼。
但有個因素更突顯這種對比感覺，
那就是當我經過在邊界 工作的人的大樓時，
那裡有個冰冷的稱號：黑洞。
黑洞是海關及邊境保衛局，
簡稱 CBP，
位在聖伊席卓入境口岸，
就在奢侈的過季商品購物中心旁。
此外，不論何時在那裡
都會有大約八百名移民
被關在建物底下寒冷、 骯髒的水泥牢房中。
上面：購物袋和星冰樂。
下面：美國移民體制的現實。
2018 年九月的某一天，在那裡，
我試著去接觸安娜，
CBP 最近才將這名女子 和她的七歲兒子拆散，
我是移民律師，
也是 Al Otro Lado 的 政策及訴訟主任，
這是一個雙國非營利組織， 旨在協助美墨邊界兩邊的移民。
幾週前，我們在才在 提華納的辦公室見過安娜，
在那裡，她解釋說她害怕她 和她的兒子在墨西哥會被殺害。
所以我們幫她準備流程，
讓她能向 CBP 尋求庇護。
在她去入境口岸尋求協助的幾天後，
她在美國的家人打電話 給我們，像是抓狂了似的，
告訴我們 CBP 官員已經 將她的兒子帶離她身邊。
並不是說這很重要，
但我知道安娜的兒子有特別的需求。
又一次，這消息讓我充滿了 慌張和不祥的感覺，
很不幸，這種感覺已成為 我日常工作的特徵。
我簽署了授權書， 以安娜的律師的身份行事，
所以我趕去入境口岸，
去看看我能否和我的客戶說話。
CBP 的官員不僅不讓我跟安娜說話，
甚至不告訴我她是否在那裡。
我找了一個又一個主管，
請求讓我提交證據， 說明安娜的兒子有特殊需求，
但甚至沒有人願意跟我談這個案件。
看著購物者無所事事地 從這個攸關生死的情境旁邊
閒逛過去，感覺好不真實。
在被 CBP 阻礙了好幾個小時之後，
我離開了。
幾天後，
我在寄養照顧體系中 找到安娜的兒子。
但我不知道安娜的狀況，
直到超過一週後，
她出現在東邊幾英里外的拘留營中。
安娜沒有任何犯罪記錄，
且她在尋求庇護時有依循法律。
移民官員仍然又把她拘禁了三個月，
直到我們能幫她爭取到釋放，
並協助她和她的兒子重聚。
我還可以告訴各位 很多像安娜這樣的故事。
還有個十八個月大的男孩馬提歐，
他被從他父親的懷抱中抓走，
送到幾千英里外的政府庇護所，
在那裡，有好幾個月 他們都沒有好好幫他洗澡。
還有一個無人陪伴的 非洲小孩阿馬杜，
和成人一起關在 CBP 的 可怕機構中足足二十八天。
最讓人不舒服的是瑪莉亞，
她是懷孕的難民，
懇求醫療照護懇求了八個小時，
然後她在 CBP 的監管之下流產了。
CBP 官員還把她再關了三個星期，
才把她送回墨西哥，
在那裡，她被迫等了數個月，
才等到在美國的庇護聽證會。
日復一日見到這些 恐怖的狀況，讓我改變了。
以前，在派對上我總是很有趣，
現在，我總會不由自主要告訴別人
我們的政府在邊界及拘留營中
如何虐待難民。
對方會試著改變話題，
恭喜我做得很好， 幫助了像安娜這樣的人。
但我不知道要如何讓他們了解
除非他們開始對抗， 且付出超乎他們想像的努力，
不然我們不會知道， 我們之中誰會成為下一個安娜。
川普在南方邊界 大量將難民家庭拆散的政策
震驚了世界的良知，
讓許多人驚覺到 美國移民體制的殘酷。
似乎，現今，
為了移民權利而戰的人 比以往都還要多。
但不幸的是，情況並沒有好轉。
數千人站出來抗議， 要求終止將家庭拆散，
但政府仍然在拆散家庭。
從 2018 年六月至今，
就有超過九百名孩子 被帶離他們的父母，
還有數千名難民孩子在邊界
被帶離他們的祖父母、手足， 以及其他家庭成員。
從 2017 年起，
至少有二十多個人 在移民監管之下死亡。
還有更多人會死亡，包括孩童。
我們律師能，而且會持續提出告訴，
來阻止政府殘酷對待我們的客戶，
但如果我們希望移民受到人道對待，
我們就不能只是 在外緣做些小修小補。
政府會要你相信， 我們必須要將家庭拆散，
我們必須要拘留孩子，
因為這樣才能阻止 更多難民來到我們的邊界。
但我們知道這不是真的。
事實上，2019 年，
我們在南方邊界 逮捕的人數其實在上升。
每天，我們都在邊界告訴大家：
「若你想向美國尋求庇護，
就要冒著家庭被拆散、
無限期被拘留的風險。」
但，對他們許多人來說， 另一個選擇更糟糕。
人們向美國尋求庇護的理由很多。
在提華納，我們見過來自 超過五十個國家的難民，
說十四種不同的語言。
我們見過來自世界各地的 LGBT （同/雙性戀與跨性別）移民，
未曾到過讓他們感到安全的國家。
我們見過來自世界各地的女性，
她們自己的政府拒絕保護她們，
讓她們遭受殘忍的家庭暴力 或壓迫式的社會規範。
當然，我們也見過中美洲的家庭，
他們要逃離幫派暴力。
但我們也見過俄國的異議人士、 委內瑞拉活動家、
來自中國的基督徒、穆斯林，
還有數以千計的其他難民，
想要逃離各種迫害和虐待。
根據國際法的定義，這些人當中，
很多都符合難民的資格，
難民地位公約是在 二次大戰後訂立的，
旨在保護逃離迫害的人，
因為種族、宗教、國籍、政治意見，
或因是特定社會族群的一員 而遭受迫害的人。
但即使是符合國際定義的難民，
也無法取得在美國的庇護權。
那是因為，從 2017 年起，
美國總檢察長針對庇護法 做了大刀闊斧的改變，
以確保符合美國 保護資格的人數變少。
這些法律的主要對象是中美洲人，
想避免他們進入美國，
但也會影響到其他類的難民。
結果是，美國經常遣返難民，
讓他們面臨迫害及死亡。
美國也用拘留手段來威懾難民，
且讓他們更難勝訴。
現今，有超過五萬五千名 移民被拘留在美國，
許多是拘留在偏遠的拘留機構中，
遠離任何法律協助。
這點非常重要。
因為這是民事而非刑事拘留，
沒有公設辯護人的體制，
所以，多數被拘留的移民 不會有律師協助處理案件。
有律師的移民
勝訴的機會比沒有 律師的移民高出十倍。
各位已經知道，我很討厭 當傳遞壞消息的人，
但現今難民家庭隔離期間
所面臨的情況比以往更加糟糕。
2019 年一月起，
美國實施了一項政策，
迫使超過四萬名難民
在墨西哥等待美國的庇護聽證會。
這些難民中有很多都是家庭，
他們被困在世界上 最危險的一些城市中，
在那裡，他們被犯罪集團 強暴、綁架、勒索。
如果他們能撐到庇護聽證會，
只有不到 1% 的人能找到律師
來協助處理他們的案件。
美國政府會用最低的庇護核准率，
主張這些人不是真的難民，
但，事實上，美國的庇護法本身
就是一種障礙賽， 設計來讓難民申請失敗的。
在邊界的移民並非都是難民，
我遇過許多經濟移民。
比如，有些人是想到美國工作，
以支付父母親的醫療費用， 或孩子在家鄉的學費。
我漸漸也遇到一些氣候難民。
特別是一些中美洲的原住民，
他們所處的地區發生災難性的乾旱，
讓他們無法再靠農業來維生。
我們知道，現今，
有些人會因為氣候變遷而移居，
在未來還會越來越多這樣的人，
但我們卻沒有法律制度 可以處理這種移民。
所以，合理的做法是，
可以從擴展難民的定義開始著手，
比如將氣候難民也納入。
但是我們這些主張改變的人
忙於起訴我們的政府，
以保持難民在現行法律下 所享有的微薄的法律保護。
我們累壞了，
現在伸出援手也幾乎是太遲了。
我們現在知道 這不只是美國的問題。
從澳洲殘酷的近海拘留營，
到在義大利將援助地中海
快要淹死的移民定為刑事犯罪，
第一世界國家不遺餘力
防範難民登陸。
但，它們所做的不只是 限制難民的定義。
它們創造出了平行的 法西斯風格法律制度，
在這樣的制度下，移民完全沒有 形成民主基礎的那些權利，
據稱這些權利還是他們 尋求庇護的國家的基礎。
歷史告訴我們，第一個被詆毀
並被剝奪權利的族群， 通常都不是最後一個，
且，許多美國人和歐洲人
似乎能接受非公民受到不透明、 不公正的法律制度對待，
因為認為不會發生在自己身上。
但最終
這些專制理念也會影響到公民。
我親身學到這件事，
當時美國政府把我 列入非法觀察名單中，
因為我在邊界做協助移民的工作。
2019 年一月的某一天，
我離開聖地牙哥的辦公室，
跨越邊界要回到我在墨西哥的家。
雖然墨西哥官員 先前給了我有效的簽證，
仍然把我擋下來，說我不能入關，
因為有一個外國政府 針對我的護照發了旅行警示，
指稱我會造成國家安全的風險。
我被拘留在一間骯髒的房間 並接受訊問數個小時。
我求墨西哥官員
讓我回去墨西哥接我的兒子，
那時他才十個月大。
但他們拒絕了，反之，
他們將我移交給 CBP 官員，
他們強迫我回到美國。
我花了數週的時間才取得 另一張簽證讓我回墨西哥，
我到了邊界，手上拿著簽證。
但，我再次被拘留和訊問，
因為我的護照仍然 在旅行警示名單上。
沒多久之後，
流出來的 CBP 內部文件
證實了我自己的政府
共謀針對我發出旅行警示。
那之後，我就沒有再 旅行到任何其他國家，
因為我擔心我會被拘留，
且被驅逐出那些國家。
這些旅行限制、拘留，
及把我跟襁褓中的兒子分離，
我從來沒有預期到 身為美國公民會遇到這些事，
但除了我之外還有很多人， 也都因為協助移民而被當成罪犯。
美國和其他國家讓拯救人命 變成了犯罪行為，
而我們這些只是想做好工作的人
則被迫要在自身的 人性和自由間抉擇。
讓我感到非常絕望的是，
各位都面臨同樣的抉擇，
只是你們還不知道。
我知道外頭有些好人存在。
我看到數千人走上街頭
抗議將家庭拆散。
這些動作對於終止 這官方政策有很大的幫助。
但我們知道政府仍在將孩童分離。
情況還變得更糟糕。
現今，美國政府在爭取將難民孩童
無限期拘留在拘留營中的權利。
這還沒結束。
我們不能讓我們自己 麻木或當作沒看見。
是我們國家的政策
在造成拘留、拆散，及死亡，
我們公民必須很快 決定站在哪一邊。
我們得要要求我們的法律 尊重所有人類與生俱來的尊嚴，
特別是在我們的邊界 尋求協助的難民，
但也包括經濟移民及氣候難民。
我們得要讓那些難民有平等的機會
在我們的國家內尋求保護，
做法是要確保他們能商議協調，
並建立獨立的法庭，
這些法庭不能受到總統 一時政治念頭的影響。
我知道要做的非常多，
我知道這些起來很老套，但……
我們得要打電話給我們選出的代表，
要求做出這些改變。
我知道各位以前就聽過這些， 但你們打電話了嗎？
我們知道這些電話能造成不同。
第一世界國家所建立的 這些反烏托邦移民體制
是對公民的考驗，
要測試的是當你們認為 這些事不會發生在自己身上時，
願意讓政府奪取 他人的權利到什麼程度。
但，當你們允許政府不經過 適當的流程就帶走別人的孩子，
並無期限拘留別人， 不讓他們取得諮詢，
你們就是沒有通過考驗。
現在是移民遇到這些事，
我們如果不採取行動， 將來就換我們了。
謝謝。
（掌聲）