[NATHALIE DJURBERG] It is quite brave to put
anything out there that you did.
It's hard to differentiate between yourself and the work.
Where does the work end and I begin?
That sounded so cheesy.
[HANS BERG] No, but...
[DJURBERG] Even though it's true!
[LAUGHS]
[Nathalie Djurberg and Hans Berg Share Their Feelings]
[I ate you up]
[I devoured you whole]
[BERG] It was a bit sad to make music to this film.
It feels very vulnerable.
[I spred you thin]
[I didn't even leave a crum]
[DJURBERG] It didn't feel so personal
when I was making it.
Seeing it in the gallery,
then it felt very personal--
then it felt like, "Oh, I'm so sorry."
[BOTH LAUGH]
[Shame]
[DJURBERG] "Ashamed" is one of my predominant feelings.
There is usually a sense of shame
throughout the process of the making.
It starts out as an idea,
which feels very, very solid.
It's not.
It takes some time for me to
get to terms with that.
But then when I come out of the other side,
the work is not as perfect as that flimsy idea felt.
And now I think that I've been so aware of it
[LAUGHS]
that it's losing the grip a little bit.
[Desire]
[BERG] In "How to Slay a Demon,"
I think a lot about addiction
and wanting something
and then not getting it.
I wanted the music to be almost like the voice of addiction.
So very hypnotic, alluring--
almost like a siren song,
luring you into something.
[DJURBERG] The wanting for something more.
The wanting for something else.
The joy, thinking, "Oh, I got it!"
and then it didn't stay.
I mean, how many times did the "I got it" feeling fall apart?
[BERG] That connects well to "This Is Heaven."
He feels like he deserves things.
I wanted the music to be "shameless winner" music.
He's just the winner.
He just deserves this.
I wanted this 80s vibe because it feels like everything is great--
completely, without any reflection.
[DJURBERG] Great until it becomes disgusting.
That is the only music I feel ashamed when I hear.
[BOTH LAUGH]
[BERG] Which is perfect!
[BOTH LAUGH]
[BERG] He thinks he's going to stay in this happy state forever.
[DJURBERG] Until it becomes too much.
[BERG] Until you want more,
and then it's not heaven anymore.
[Happiness]
[Happiness & Despair]
[BERG] The show is called, "One Last Trip to The Underworld."
You don't know if it's one last trip
and then you're free from whatever it is.
Or it's one last trip,
and then you're never coming out of there again.
[DJURBERG] In joy, we feel whole,
because in the second of the joy,
there isn't anything else.
It's just that...
usually it's so short.
Then the other feeling that when you're in a bad state,
that that will last forever.
The fear of being trapped in that despair
is like a lie that is so strong
that it tricks me every time--
that not one emotional state has ever lasted. [Nothing for the ones coming after]
[I choked]
[I swollowed]
Seeing the truth,
especially maybe a truth about yourself,
can be painful,
but that's really important because it leads to bigger freedom after...
maybe.
[ناتالي دجوربرغ] من الشجاعه ان تعرض
اي شيء قمت بفعله
من الصعب وضع علامه فارقه بين عملك و ذاتك
اين ينتهي العمل و اين ابدأ انا ؟
يبدو ان هذا الكلام مبتذل
[هانس بيرغ] لا ولكن
[ناتالي دجوربرغ] على الرغم من انه صحيح
[ضحك]
[ناتالي دجوربرغ وهانس بيرغ يشاطرون مشاعرهم]
[التهمتك]
[ابتلعتك بالكامل]
[ بيرغ] كان من المحزن بعض الشيء صنع الموسيقى لهذا الفلم
و كانك معرض للخطر
[قمت بنسفك]
[حتى انني لم اترك اي اثر]
لم يمكن الامر شخصيا
عندما كنت اصنعه
و لكن عند رؤيته في المعرض
شعرت بانه" شخصي جدا"
بعدها احسست "اوه , انا متاسفه"
[كلاهما يضحكان]
[خجل]
[دجوربرغ] "الخجل" شعورسائد لدي
دائما هناك احساس بالخجل
طوال عملية الصنع
يبدأ من خلال فكره
فكره توحي بالصلابه
لكنها ليست كذلك
يتطلب بعض الوقت مني لاجل
ان اتقبله
لكن عندما اشاهد ما صنعت
يبدو وكأن العمل ليس متقن ليست كما رسمتها بمخيلتي
و الان لانني على علم بهذا
[ضحك]
يفقدني السيطره قليلا
[الرغبة]
[بيرغ] في "كيف تقتل الشيطان"
افكر كثيرا في الادمان
الرغبه في شيء ما
و عدم الحصول عليه
اردت ان تكون الموسيقى صوتا للإدمان
ساحره و مغريه..
و كانها تجذبك الى الهلاك
تغويك الى امر ما
الرغبه في شيء ما بشدة
و الرغبه في شيء اخر
السعاده و التفكير "اوه, يا لها من فكرة"
و بعدها تتلاشى
اقصد , كم مره احسست بهذا الشعور و لكنه تداعى ؟
[بيرغ] معتقد بان "هذه هي الجنه"
هو يشعر بأنه يستحق الاشياء جميعها
اردت من الموسيقى ان تكون "الفائز الوقح "
هو "الفائز" لا اكثر
استحق هذا
اردت احساس يعبر عن "الثمانينات" لانه يوحي بان كل شيء رائع
تماما, دون التطرق بالامر
[دجوربرغ] رائع حتى يصبح مثير للاشمئزاز
هذه هي الموسيقى الوحيده التي احس "بالخجل" عند سماعها
[كلاهما يضحكان]
[بيرغ] مما يجعله مثالي
[كلاهما يضحكان]
[بيرغ] يعتقد بان "السعادة" مستمرة لا محاله
[دجوربرغ] الى ان يصبح اكثرمن اللازم
حتى تريد المزيد
عندها لن تكون هذه "الجنه"
[السعاده]
[السعادة و اليأس]
[بيرغ] اسم هذا العرض " رحلة اخيره الى العالم السفلي"
انت لا تعلم بعد انها الرحله الاخيره
عندها ستكون حرا من اي شيء مهما يكن
او انك تعرف بانها الرحله الاخيره
عندها لن تخرج من هناك مجددا
[دجوربرغ] في المتعه نشعربالكمال
لان في "لحظه" ما بعد المتعه
لن يكون هناك اي شيء
الامر فقط ....
دائما ما تكون "المتعه" قصيرة
بعدها تتدهور حالتك و تشعر بالتعاسه
هذا ما سيستمر الى الابد
الخوف من ان تكون عالق باليأس
و كانها كذبه قويه
تخدعني في كل مره
ان هذه "المشاعر" لم تدم من قبل
[خنقت]
[ابتلعت]
رؤية الحقيقة
خصوصا الحقيقه حول انفسنا
قد تكون مؤلمه
و لكنها جدا مهمه لانها ستؤدي الى الحريه الحقيقه
ربما
[NΑΤΑΛΙ ΤΖΟΥΜΠΕΡΓΚ] Χρειάζεται θάρρος για να
εκθέσεις στον κόσμο κάτι που έφτιαξες.
Είναι δύσκολο να διαφοροποιήσεις τον εαυτό σου από την δουλειά.
Πού τελειώνει η δουλειά και πού αρχίζω εγώ;
Ξέρω ότι ακούγεται κλισέ.
[Χανς Μπεργκ] Όχι, αλλά ...
[ΝΤΖΟΥΜΠΕΡΚ] Παρόλο που είναι αλήθεια!
[ΓΕΛΙΑ]
[Η Ναταλί Ντζούμπεργκ και ο Χανς Μπεργκ Μοιράζονται τα Συναισθήματά τους ]
[Σε έφαγα ολόκληρη]
[Σε καταβρόχθησα]
[ΜΠΕΡΓΚ] Υπήρχε μια αίσθηση λύπης όσο έφτιαχνα τη μουσική της ταινίας.
Ένιωθα κάπως ευάλωτος.
[Σε άπλωσα αραιά]
[Δεν άφησα ούτε ένα ψίχουλο]
[ΝΤΖΟΥΜΠΕΡΓΚ] Δεν ένιωθα το έργο τόσο προσωπικό
όταν το έφτιαχνα.
Αλλά όταν το είδα στην γκαλερί,
τότε το ένιωσα πολύ προσωπικό-
ένιωσα ντροπή, σαν να ήθελα να απολογηθώ.
[ΓΕΛΑΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ]
[Ντροπή]
[ΝΤΖΟΥΜΠΕΡΓΚ] Η ντροπή είναι ένα από τα κυρίαρχα συναισθήματα μου.
Συνήθως υπάρχει μια αίσθηση ντροπής
κατά την διάρκεια της δημιουργίας.
Ξεκινάει ως ιδέα,
η οποία μοιάζει πολύ, πολύ στέρεα και συμπαγής.
Όμως δεν είναι έτσι.
Χρειάζομαι πάντα χρόνο
για να το αποδεχτώ αυτό.
Αλλά όταν η δουλειά έχει ολοκληρωθεί,
το έργο δεν είναι τόσο τέλειο όσο η ιδέα που είχα στο μυαλό μου.
Το συνειδητοποίησα κατά βάθος εδώ και καιρό
[ΓΕΛΙΑ]
ότι το έργο έχει ξεφύγει από τον έλεγχο.
[Επιθυμία]
[ΜΠΕΡΓΚ] Στο "Πώς να Σφάξετε ένα Δαίμονα"
σκέφτομαι πολύ για τον εθισμό,
το να θες κάτι πολύ
και μετά να μην το παίρνεις.
Ήθελα η μουσική να ακούγεται σαν την φωνή του εθισμού.
Υπνωτική, θελκτική
σχεδόν σαν το τραγούδι μιας σειρήνας
που σε παρασύρει κάπου.
[ΝΤΖΟΥΜΠΕΡΓΚ] Η επιθυμία για κάτι παραπάνω.
Η επιθυμία για κάτι διαφορετικό.
Η χαρά που νιώθεις όταν σκέφτεσαι "Α να το, το απέκτησα, το έχω"
αλλά στο τέλος αυτό το κάτι δεν μένει.
Πόσες φορές αυτή η αίσθηση απόκτησης καταρρέει και γίνεται κομμάτια;
[ΜΠΕΡΓΚ] Υπάρχει μια συσχέτιση με το "Εδώ είναι ο Παράδεισος."
Αυτός νιώθει ότι του αξίζουν πράγματα.
Ήθελα η μουσική να δίνει την αίσθηση του αδιάντροπου νικητή.
Είναι απλώς ο νικητής.
Απλώς του αξίζει η νίκη.
Ήθελα αυτή την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του '80 γιατί όλα μοιάζουν υπέροχα-
απλώς υπέροχα χωρίς παραπάνω σκέψη.
[ΝΤΖΟΥΜΠΕΡΓΚ] Είναι ωραία μέχρι να καταντήσει αηδιαστική.
Είναι η μόνη μουσική που με κάνει να νιώθω ντροπή όταν την ακούω.
[ΓΕΛΙΑ]
[ΜΠΕΡΓΚ] Το οποίο είναι τέλειο!
[ΓΕΛΙΑ]
[ΜΠΕΡΓΚ] Νομίζει ότι θα παραμείνει χαρούμενος για πάντα.
[ΝΤΖΟΥΜΠΕΡΓΚ] Μέχρι να τον καταβάλει η απληστία του.
[ΜΠΕΡΓΚ] Όταν αρχίσεις να θες πιο πολλά,
τότε δεν είναι πια παράδεισος.
[Ευτυχία]
[Ευτυχία και Απελπισία]
[ΜΠΕΡΓΚ] Η παράσταση λέγεται, "Ένα Τελευταίο Ταξίδι στον Κάτω Κόσμο."
Δεν ξέρεις αν πρόκειται για ένα τελευταίο ταξίδι
και μετά είσαι ελεύθερος να φύγεις,
ή αν είναι ένα τελευταίο ταξίδι,
και μετά δεν έχει επιστροφή.
[ΝΤΖΟΥΜΠΕΡΓΚ] Όταν αισθανόμαστε χαρά νιώθουμε ολοκληρωμένοι,
γιατί στα δευτερόλεπτα που διαρκεί η χαρά,
δεν υπάρχει τίποτα άλλο.
Απλά είναι ότι
διαρκεί τόσο λίγο.
Ενώ τα συναισθήματα που νιώθεις όταν δεν είσαι καλά,
μένουν για πάντα.
Ο φόβος ότι θα παγιδευτείς σε αυτή την απελπισία
είναι σαν ένα ψέμα τόσο πιστικό
που με ξεγελάει κάθε φορά- η αλήθεια είναι πως
κανένα συναίσθημα δεν κρατά για πάντα [Τίποτα για αυτούς που έρχονται μετά]
[είχα κόμπο στον λαιμό]
[τον κατάπια]
Το να δεις την αλήθεια,
ειδικά μια αλήθεια σχετικά με τον εαυτό σου,
μπορεί να είναι οδυνηρό,
αλλά είναι πολύ σημαντικό να το κάνεις για μάλλον μετά θα σε οδηγήσει
σε μια μεγαλύτερη ελευθερία.
[NATHALIE DJURBERG] Hace falta bastante coraje
para mostrar lo que creaste.
Es difícil diferenciar entre uno mismo y el trabajo.
¿Dónde termina el trabajo y dónde comienzo yo?
Suena tan cursi...
No, pero...
¡Aunque es verdad!
Nathalie Djurberg y Hans Berg comparten sus sentimientos
Te he comido.
Te he devorado entera.
Fue un poco triste hacer música para esta película.
[Te esparcí finamente] Me hace sentir tan vulnerable.
No he dejado nada
No parecía tan personal cuando la estaba haciendo.
Verla en la galería...
Allí se sintió muy personal.
Lo que sentí fue "Oh, lo siento tanto".
Vergüenza
"Avergonzada" es uno de mis sentimientos predominantes.
Suele haber una sensación de vergüenza
en el proceso de creación.
Empieza como una idea que siento muy, muy sólida.
No lo es.
Me lleva un tiempo amigarme con esa idea.
Pero luego cuando salgo del otro lado,
el trabajo no se siente tan perfecto como aquella frágil idea.
Y ahora que estoy siendo consciente de ello,
está perdiendo un poco el control.
Deseo
En "Cómo asesinar a un Demonio",
pienso mucho en las adicciones,
en querer algo y no tenerlo.
Quería que la música fuera casi como la voz de la adicción.
Tan hipnótica y seductora, casi como un canto de sirena,
atrayéndote hacia algo.
El querer algo más, el querer otra cosa...
La alegría de pensar: "Lo conseguí".
Y luego, se me iba.
¿Cuántas veces se desmoronó la sensación de haberlo encontrado?
Éso conecta bien con "Ésto es el Cielo".
Él siente que merece cosas.
Quería que la música fuera la de un ganador sin vergüenza.
Él es el ganador. Simplemente merece ésto.
Quería esta vibra ochentosa porque todo se siente genial.
Completamente, sin duda alguna.
Genial hasta que se vuelve asquerosa.
Es la única música que me avergüenza al escucharla.
¡Perfecto!
Él cree que va a quedarse para siempre en este estado de felicidad.
Hasta que es demasiado.
Hasta que quieres más y luego ya no es más el Cielo.
Felicidad
y Desespero
El show se llama "Un último viaje al Inframundo".
No sabes si es un último viaje en el cual te liberas,
o si es un último viaje del que nunca más volverás.
La alegría nos hace sentir plenos, porque en ese instante...
No hay nada más.
Es sólo que suele ser tan corto...
Y luego la otra sensación de que cuando nos sentimos mal...
Durará para siempre.
El miedo de quedar atrapada en ese desespero
es como una mentira tan fuerte que me engaña cada vez.
[Nada para los que vendrán] Que ninguna emoción ha jamás durado.
[Me ahogué]
[Tragué]
Ver la verdad, especialmente una verdad de sí mismo,
puede ser doloroso.
Pero es muy importante porque luego lleva a una libertad aún mayor...
Tal vez.
[NATHALIE DJURBERG] Hace falta bastante coraje
para mostrar lo que creaste.
Es difícil diferenciar entre uno mismo y el trabajo.
¿Dónde termina el trabajo y dónde comienzo yo?
Suena tan cursi...
[HANS BERG] No pero...
[DJURBERG] Aunque es verdad.
[RISAS]
[Nathalie Djurberg y Hans Berg comparten sus sentimientos]
[Te he comido]
[Te he devorado entera]
[BERG] Fue un poco triste hacer música para esta película.
Me hace sentir vulnerable.
[Te he esparcido]
[No he dejado ni una migaja]
[DJURBERG] No parecía tan personal
cuando la estaba haciendo.
Al verla en la galería...
Allí se sintió muy personal.
Pensé: "Ay, lo siento tanto".
[AMBOS RÍEN]
[Vergüenza]
[DJURBERG] La vergüenza es uno de mis sentimientos predominantes.
Suele haber una sensación de vergüenza
en el proceso de creación.
Empieza como una idea
que parece ser muy sólida.
No lo es.
Me lleva un tiempo
amigarme con esa idea.
Pero luego cuando llego al otro lado,
el trabajo no se siente tan perfecto como aquella idea frágil.
Y ahora que estoy siendo consciente de ello...
[RISAS]
Está perdiendo un poco el control.
[Deseo]
[BERG] En "Cómo asesinar a un Demonio",
pienso mucho en las adicciones,
en querer algo
y no conseguirlo.
Quería que la música fuera casi como la voz de la adicción.
Tan hipnótica y seductora...
Casi como el canto de una sirena,
atrayéndote hacia algo.
[DJURBERG] El querer algo más,
el querer otra cosa...
La alegría de pensar: "Lo conseguí"
y que no sea duradero.
¿Cuántas veces se desmoronó la sensación de haberlo conseguido?
[BERG] Eso se conecta bien con "Esto es el Cielo".
Él siente que merece cosas.
Quería que la música fuera la de un ganador sin vergüenza.
Él es el ganador.
Simplemente merece esto.
Quería una vibra ochentosa porque todo se siente genial.
Completamente, sin duda alguna.
[DJURBERG] Genial hasta que se vuelve asquerosa.
Es la única música que al escucharla siento avergüenza.
[AMBOS RÍEN]
[BERG] ¡Perfecto!
[AMBOS RÍEN]
[BERG] Cree que va a quedarse para siempre en este estado de felicidad.
[DJURBERG] Hasta que es demasiado.
[BERG] Hasta que quiere más
y deja de ser el Cielo.
[Felicidad]
[Felicidad y Desespero]
[BERG] El show se llama "Un último viaje al Inframundo".
No sabes si es un último viaje
en el cual te liberas
o si es un último viaje
del que nunca más volverás.
[DJURBERG] La alegría nos hace sentir plenos,
porque en ese instante
no hay nada más.
Es que...
suele durar poco.
Y la otra sensación es cuando nos sentimos mal...
Pensamos que durará para siempre.
El miedo de quedar atrapada en ese desespero
es como una mentira tan fuerte
que me engaña cada vez.
[Nada para los que vendrán] Ninguna emoción es duradera.
[Me ahogué]
[Tragué]
Ver la verdad,
especialmente la verdad de uno mismo,
puede ser doloroso.
Pero es muy importante porque luego lleva a una libertad aún mayor...
Tal vez.
(NATHALIE DJURBERG)
[DJURBERG] C'est courageux de
partager comme ça.
C'est difficile de se différencier soi-même du travail.
Où est-ce que le travail s'arrête, et je commence?
C'était si ringard.
[BERG] Non...
[DJURSBERG] Mais c'est vrai!
[RIT]
[Nathalie Djurberg et Hans Berg partagent leurs sentiments]
[Je t'ai avalé]
[Je t'ai dévoré en entier]
[BERG] C'était triste de faire la musique de ce film.
C'est très vulnérable.
[Je t'ai éparpillé]
[Je n'ai pas laissé une miette]
[DJURBERG] Ce n'était pas si personnel
quand je le réalisais.
Mais le voir dans la galerie,
là, c'est personnel--
et c'était comme, "Oh, désolée."
[ILS RIENT]
[Honte]
[DJURBERG] "Honteuse" est mon sentiment prédominant.
Il y a souvent une certaine honte
dans le processus de création.
Ca commence par une idée,
qui a l'air très solide.
Mais non.
J'ai besoin de temps
pour accepter ça.
Mais quand j'en arrive à bout,
l'œuvre n'est pas aussi parfaite que cette idée fragile l'était.
Et je crois que j'en étais si consciente
[RIT]
que ça perd un peu de son sens.
[DESIR]
[BERG] Dans "comment tuer un démon"
Je pense beaucoup à l'addiction
et vouloir quelque chose
sans l'obtenir.
Je voulais que la musique soit comme la voix de l'addiction.
Hypnotique, enjôleuse--
presque comme le chant d'une sirène,
qui t'attire vers quelque chose.
[DJURBERG] Vouloir plus.
Vouloir autre chose.
La joie de penser, "Oh, je l'ai eu!"
et après, ça disparaît.
Combien de fois ce sentiment de "je l'ai eu" s'est effondré?
[BERG] Ca connecte à "C'est le Paradis."
Il pense qu'il mérite des choses.
Je voulais une musique de "gagnant éhonté."
Il est le gagnant.
Il le mérite.
Je voulais cette ambiance 80s parce qu'on dirait que c'est génial--
complètement, sans y penser.
[DJURBERG] C'est génial jusqu'au dégoût.
La seule musique qui me rend honteuse quand je l'entends.
[RIENT]
[BERG] C'est parfait!
[ILS RIENT]
[BERG] Il croit qu'il va rester aussi heureux pour toujours.
[DJURBERG] Et ça devient trop.
[BERG] Tu veux plus,
et là ce n'est plus le Paradis.
[Bonheur]
[Bonheur et désespoir]
[BERG] Le spectacle s'appelle, "Dernier voyage en Enfer."
Tu ignores si c'est le dernier voyage
et ensuite tu seras libre.
Ou c'est le dernier,
et tu ne ressortiras plus jamais de là.
[DJURBERG] Dans le bonheur, on est entier,
parce que dans le bonheur,
il n'y a rien d'autre.
C'est juste ça...
souvent, c'est très court.
Et puis quand tu ne te sens pas bien, tu penses
que ça durera pour toujours.
La peur d'être piégé dans le désespoir
est un mensonge si fort
qu'il me trompe à chaque fois--
qu'aucune émotion n'a jamais duré.
[Je me suis étouffé]
[J'ai avalé]
Voir la vérité,
surtout voir la vérité sur toi-même,
peut être douloureux,
mais c'est très important parce que ça mène à une plus grande liberté,
peut-être.
[NATHALIE DJURBERG] Suatu hal yang cukup berani menempatkan
apapun diluar sana apa yang kamu lakukan.
Hal yang sulit untuk membedakan antara dirimu dan pekerjaan.
Kapankah pekerjaan berakhir dan kapan aku mulai?
Terdengar receh sekali.
[HANS BERG] Tidak, tapi...
[DJURBERG] Walaupun benar kan!
[TERTAWA]
[Nathalie Djurberg dan Hans Berg Berbagi Perasaan Mereka]
[Aku santap kamu]
[Ku telan kamu seutuhnya]
[BERG] Agak sedih sebenarnya membuat musik untuk film ini.
Rasanya sangat rapuh.
[Ku cabik-cabik kamu]
[Seserpih pun tak akan kusisakan]
[DJURBERG] Lagu ini tidak terasa terlalu personal
saat aku mengerjakannya.
Melihat karya ini ada di galeri,
baru terasa sangat personal--
lalu rasanya, "Oh, aku menyesal sekali."
[KEDUANYA TERTAWA]
[Malu]
[DJURBERG] "Malu" adalah salah satu perasaanku yang dominan.
Biasanya rasa akan malu itu muncul
sepanjang saat proses pembuatan.
Dimulai sebagai satu ide,
yang terasa begitu, begitu solid.
Nyatanya tidak.
Memerlukan beberapa saat bagiku
untuk dapat menerimannya.
Namun kemudian saat aku muncul di sisi lain,
karya ini tidaklah terasa sesempurna seperti ide rapuh itu.
Dan sekarang, Aku pikir aku sedari dulu telah menyadarinya.
[TERTAWA]
karya itu agak kehilangan daya tariknya.
[Hasrat]
[BERG] Dalam "How to Slay a Demon,"
Aku banyak berpikir mengenai ketergantungan
dan menginginkan sesuatu
dan kemudian tidak mendapatkannya.
Aku menginginkan musiknya menjadi hampir seperti suara ketergantungan.
Begitu menghipnotis, memikat--
hampir seperti sebuah lagu siren,
memikatmu ke dalam sesuatu.
[DJURBERG] Dambaan untuk sesuatu yang lebih.
Dambaan untuk sesuatu yang lain.
Kegembiraan, berpikir, "Oh, Aku mendapatkan!"
lalu rasa itu tidak bertahan lama.
Maksudku, sudah berapa kali perasaan "aku dapat" menjadi berantakan?
[BERG] Itu sangat menyambung dengan "This is Heaven."
Ia merasa seperti berhak atas berbagai hal.
Aku ingin musiknya menjadi musik "pemenang yang tak tahu malu."
Ia hanya sekedar pemenang.
Ia layak untuk ini.
Aku ingin ada suasana tahun 80an, karena di masa itu semua terasa menyenangkan--
secara utuh, tanpa ada refleksi.
[DJURBERG] Luar biasa sampai menjadi menjijikkan.
Musik semacam itulah yang membuatku malu saat mendengarkan.
[KEDUANYA TERTAWA]
[BERG] Dan itu sempurna!
[KEDUANYA TERTAWA]
[BERG] Ia pikir, ia akan tetap berada dalam keadaan bahagia ini untuk selamanya.
[DJURBERG] Sampai situasi itu menjadi terlalu banyak.
[BERG] Sampai kamu menginginkan lebih,
lantas, itu bukanlah lagi surga.
[Kebahagiaan]
[Kebahagiaan & Keputusasaan]
[BERG] Pertujunjukan ini disebut, "One Last Trip to The Underworld."
Kamu tidak tahu jika ini perjalanan terakhir
lalu kamu bebas dari apapun itu.
Atau ini perjalanan terakhir,
lalu kamu tidak pernah lagi kembali.
[DJURBERG] Dalam kegembiraan, kita merasa utuh,
karena dalam detik saat kebahagiaan,
tidak ada lagi hal lain.
Hanya begitu saja...
biasanya waktunya sangat singkat.
Kemudian perasaan lain bahwa kamu sedang berada dalam situasi buruk,
bahwa perasaan itu akan ada selamanya.
Ketakutan akan terjebak dalam keputusasaan
seperti suatu kebohongan yang begitu kuatnya
menipuku setiap saat--
bahwa tidak satupun keadaan emosional yang tidak akan berakhir. [Tidak ada untuk keadaan yang datang setelahnya]
[Aku tersedak]
[Aku menelan]
Melihat kebenarannya,
terutama kebenaran tentang dirimu sendiri,
bisa sangat menyakitkan,
namun hal ini sangatlah penting, karena membawa ke kebebasan yang lebih besar setelahnya...
mungkin.
[Ho provato a guarire e sono distrutta]
[NATHALIE DJURBERG]
È alquanto coraggioso
mostrare le proprie opere.
È difficile distinguere tra te e il tuo lavoro.
Dove finisce l'opera e dove comincio io?
Suona sdolcinato.
[HANS BERG] No, ma...
[DJURBERG] Però è vero!
[RISATE]
[Nathalie Djurberg e Hans Berg condividono le loro sensazioni]
[Ti ho mangiato]
[Ti ho divorato tutto]
[BERG] È stato triste fare la musica per questo film.
È molto vulnerabile.
[Ti sparpaglierò]
[Non lascerò nemmeno una briciola]
[DJURBERG] Non sembrava così personale
mentre lo creavo.
Vederlo nella galleria
l'ha reso molto personale.
Poi mi sono detta, "Oh, mi dispiace."
[RIDONO]
[Vergogna]
[Tutti i detriti]
[DJURBERG] La "Vergogna" è uno dei miei sentimenti predominanti.
Si sente una specie di vergogna
durante il processo di creazione.
Si comincia con un'idea,
che sembra molto, molto definita.
Ma non lo è.
Mi ci vuole tempo
per scenderci a patti.
Ma quando arrivo alla fine,
il lavoro non è perfetto come quella fragile idea.
E ora so di esserne sempre stata molto consapevole,
[RISATE]
e sta perdendo un po' il controllo.
[Desiderio]
[BERG] In "Come cacciare un demone,"
ho pensato molto alle dipendenze
e al volere qualcosa
senza riuscire ad averlo.
Volevo che la musica sembrasse la voce della dipendenza:
ipnotica, seducente,
quasi come la canzone di una sirena,
che ti attrae verso qualcosa.
[DJURBERG] Volere qualcosa di più.
Volere qualcos'altro.
La gioia nel pensare: "Oh, ce l'ho!"
e poi non resta.
Cioè, quante volte quel sentimento di realizzazione cade a pezzi?
[BERG] Ciò si collega bene con "Questo è il Paradiso".
Lui si sente di meritare qualcosa.
[Tutto per me]
La musica doveva essere quella del "vincitore senza vergogna".
Lui è il vincitore.
Se lo merita.
Volevo questo vibrazione anni 80 perché tutto sembra fantastico...
totalmente, senza alcuna riflessione.
[DJURBERG] Fantastico finché non diventa disgustoso.
Questa è l'unica musica che mi imbarazza quando la ascolto.
[RIDONO]
[BERG] Perciò è perfetta!
[RIDONO]
[BERG] Lui pensa di poter stare in quello stato di felicità per sempre.
[DJURBERG] Finché non diventa troppo.
[BERG] Finché non desideri di più,
così non ti trovi più in paradiso.
[Felicità]
[Felicità & Disperazione]
[BERG] Lo show si chiama "Un ultimo viaggio negli Inferi."
Non sai se è un ultimo viaggio
che ti libererà da qualsiasi cosa sia.
O se è un ultimo viaggio,
da cui non uscirai più.
[DJURBERG] La gioia la si sente completamente,
perché in quel momento
non c'è nient'altro.
C'è solo quello...
di solito per poco tempo.
Poi l'altro sentimento, di quando sei di pessimo umore,
quello resta per sempre.
La paura di essere intrappolati in quella disperazione
è come una bugia così forte,
che mi inganna sempre...
che nessuna emozione può durare. [Niente per coloro che vengono dopo]
[Soffocai]
[Ingoiai]
Vedere la verità,
specialmente la verità su di te,
può essere doloroso,
ma è molto importante perché ti porta a una maggiore libertà...
forse.
[ナタリー・ジュールバーグ] 作品を世に出すっていうのは
とても勇気のいることだわ
作品と自分を分けて考えるのは難しい
作品がどこで終わり、自分がどこで始まるのか
安っぽく聞こえるわね
[ハンス・バーグ] いや、でも…
[ジュールバーグ] 本当のことなんだけど！
（笑）
[ナタリー・ジュールバーグとハンス・バーグが気持ちを共有し合う]
「あなたを食べた」
「あなたを丸ごと食べた」
[バーグ] この映画の作曲をするのは少し悲しかった
傷付きやすく感じた
「あなたを薄く広げた」
「カスも残さず」
[ジュールバーグ] あまり個人的に感じなかったわ、
作っていた時
でも、ギャラリーで見た瞬間
すごく個人的に感じました
「あぁ、ごめんね」みたいな
（笑）
[恥]
[ジュールバーグ] 「恥ずかしい」は私の優勢な気持ちの一つ
[나탈리 뒤버그] 무엇이든 자신이 만든 것을
공개하는 것은 용감한 일이에요
작품과 자신을 구분하는 것은 어려워요
어디까지가 작품이고 어디서부터 저일까요?
너무 진부하네요
[한스 버그] 아니, 그래도...
[뒤버그] 실제로 그런데 말이에요
[웃음]
[나탈리 뒤버그와 한스 버그의 심경고백]
[널 먹어버렸어]
[널 통째로 집어삼켰어]
[버그] 이 영상의 음악작업을 하면서 조금 슬펐어요
무방비로 노출된 느낌이죠
[얇게 발랐지]
[부스러기 하나 없이 모조리]
[뒤버그] 작업 중에는 사적으로
크게 공감하지 않았어요
갤러리에서 봤을 때
그때 굉장히 공감했어요
"아, 정말 미안해," 이렇게 생각했죠
[웃음]
[수치심]
[뒤버그] 수치심은 제가 주로 느끼는 감정 중 하나예요
작업 과정 전반에서 자주
수치심을 느껴요
한 아이디어에서 시작하는데
아주 견고하게 느껴져요
근데 아니에요
그 사실을 인정하는 데
시간이 조금 걸려요
하지만 작업을 다 마치고 나면
떠올렸던 아이디어만큼 작품이 완벽하지 못하다고 느껴요
그럴 때, 내가 너무 그 사실을 의식해서
[웃음]
몰두하지 못했나 생각해요
[욕망]
[버그] "악마를 무찌르는 법"에서
중독에 대해 많이 생각했어요
무언가를 원하지만
갖지 못하게 되는 것을요
음악이 마치 중독이 말을 거는 것처럼 들리길 바랐어요
최면을 걸듯이 매혹적인
마치 사이렌의 노래처럼요
상대를 유인하는 거죠
[뒤버그] 더 원하고
다른 것을 열망하는 마음
"오, 가졌어!"라고 기뻐하지만
결국 놓쳐버리죠
가졌다는 착각이 얼마나 자주 무너지는지 다들 아니까요
[버그] "여긴 천국"과도 이어지는 얘기죠
당연히 가져도 된다고 생각해요
음악이 '뻔뻔한 승자'의 음악이길 바랐어요
당연히 승자예요
그냥 가져도 되는 거예요
80년대 분위기를 추구했어요, 왜냐면 다 좋은 게 좋은 거예요
온전히, 아무런 성찰 없이요
[뒤버그] 훌륭하죠, 끔찍해지기 전까지는
들으면 수치스러워지는 유일한 음악이에요
[웃음]
[버그] 성공했네요!
[웃음]
[버그] 이 행복한 상태가 영원할 거라고 생각해요
[뒤버그] 그러다 질리게 돼요
[버그] 더 원하게 되고
그 순간 천국이 아니죠
[행복]
[행복과 절망]
[버그] 이 작품의 제목은 "지하세계로의 마지막 여정"이에요
이 마지막 여정을 끝으로, 그것이 무엇이든
그로부터 자유로워지게 될 지
아니면 이 여정을 끝으로
다시는 거기서 벗어날 수 없을지 알 수 없어요
[뒤버그] 행복할 때, 우리는 온전하다고 느껴요
왜냐면 그 찰나의 순간에
다른 것은 존재하지 않으니까요
그런데...
대개 그 순간은 아주 짧아요
반면에 부정적인 상황에서는 그 순간이
영원할 것처럼 느껴져요
그 절망의 순간에 갇힐거라는 공포는
강력한 거짓말과 같아서
매번 나를 속여요
그 어떤 감정도 유지된 적 없어요 [이 뒤에는 아무것도 없어]
[질식했어]
[억눌렀어]
진실을 직면하는 건
특히 자신에 대한 진실일 때
고통스러워요
하지만 이후에 더 큰 자유를 얻기 위해서는 중요한 일이죠
...아마도요
Nathalie Djurberg: É preciso ter coragem
para pôr cá fora qualquer coisa que fizemos.
É difícil distinguir entre nós e a obra.
Onde acaba a obra e eu começo?
Isto tem um ar muito piegas.
Hans Berg: Não, mas...
ND: Embora seja verdade!
[Nathalie Djurberg & Hans Berg partilham os seus sentimentos]
[Eu comi-te.]
[Devorei-te todinha]
HB: Foi um bocado triste fazer a música para este filme.
Tem um ar muito vulnerável.
[Fiz-te em pedacinhos]
[Não deixei nem uma migalhinha]
ND: Não parecia tão pessoal
quando estava a fazê-lo.
Mas, quando o vi na galeria
foi quando o senti muito pessoal
e depois senti-me: "Oh, estou tão arrependida."
[Vergonha]
ND: "Vergonha" é uma das minhas sensações predominantes.
Há habitualmente uma sensação de vergonha
durante todo o processo da criação.
Começa por ser uma ideia,
que parece ser muito, muito sólida.
Mas não é.
Eu levo algum tempo até aceitar
Mas depois, quando chego ao fim,
a obra não ficou tão perfeita como aquela ideia insensata achava.
Agora sinto que eu sempre tive consciência disso,
que perdia um pouco o apego.
[Desejo]
HB: Em "Como Matar um Demónio",
penso muito na dependência
e em querer uma coisa sem conseguir obtê-la.
Queria que a música fosse quase como a voz da dependência.
Muito hipnótica, sedutora,
quase como o canto da sereia,
atraindo-nos para uma coisa qualquer.
ND: O querer mais.
O querer mais qualquer coisa.
A alegria de pensar: "Oh, consegui!"
e depois, isso não se mantém.
Ou seja, quantas vezes o "consegui" se desmoronou?
HB: Isso está ligado a "É o Paraíso".
Parece que ele merece coisas.
Eu queria que a música fosse uma música de "vencedor sem vergonha".
Ele é apenas o vencedor.
Merece-o.
Eu queria esta vibração dos anos 80 porque parece que tudo é genial,
totalmente, sem qualquer reflexo.
ND: Genial até se tornar repugnante.
É essa a única música que me envergonha quando a oiço.
HB: O que é perfeito.
Ele pensa que vai ficar neste estado feliz para sempre
ND: Até ser demasiado.
HB: Até querermos mais
e aí já deixou de ser o paraíso.
[Felicidade]
[Felicidade & Desespero]
HB: O espetáculo chama-se "A última viagem para o Inferno"
Não sabemos se é uma última viagem
e depois ficamos livres do que quer que seja.
Ou é uma última viagem
e depois nunca mais saímos de lá.
ND: Na alegria, sentimos-nos inteiros
porque, na felicidade,
não há mais nada.
É só que...
normalmente dura tão pouco.
Quando nos sentimos mal
pensamos que isso vai durar para sempre,
O medo de ficar preso no desespero
é como uma mentira que é tão forte
que me engana sempre,
que nenhum estado emocional durou para sempre.
[Nada para quem venha depois]
[Eu engasguei-me]
[Eu engoli]
Ver a verdade,
especialmente ver a verdade sobre nós mesmos
pode ser doloroso,
mas é muito importante porque conduz a uma liberdade maior,
talvez.
Tradução de Margarida Ferreira
[NATHALIE DJURBERG] É muito corajoso colocar
qualquer coisa que você fez no mundo.
É difícil diferenciar você do trabalho.
Onde o trabalho termina e eu começo?
Isso soou muito brega.
[HANS BERG] Não, mas...
[DJURBERG] Ainda assim é verdade!
[RISOS]
[Nathalie Djurbreg e Hans Berg Compartilham Seus Sentimentos]
[Eu te comi]
[Eu te devorei inteira]
[BERG] Foi meio triste fazer música para este filme.
A sensação é de vulnerabilidade.
[Eu te amassei]
[Não deixei nenhuma migalha]
[DJURBERG] Não parecia tão pessoal
enquanto eu fazia.
Vê-lo na galeria,
aí pareceu muito pessoal
aí eu fiquei tipo "desculpa galera".
[RISOS]
[Vergonha]
[DJURBERG] "Envergonhada" é um dos meus maiores sentimentos.
Geralmente tem um sentimento de vergonha
durante o processo de feitura.
Começa como uma ideia,
que parece muito, muito sólida.
Não é.
Demora um tempo pra eu
me acertar com ele.
Mas então, quando eu termino
o trabalho não está tão perfeito quanto aquela ideia frágil parecia.
E agora eu penso que eu estava tão ciente que
[RISOS]
é perder o apego um pouco.
[Desejo]
[BERG] Em "Como Matar um Demônio",
Eu penso muito sobre vício
e querer algo
e então não conseguir.
Eu queria que a música fosse quase como a voz do vício.
Muito hipnótica, sedutora
quase como o canto de uma sereia,
te seduzindo a algo.
[DJURBERG] O desejo de algo mais
O desejo por alguém.
A alegria, pensando, "Ah! Eu consegui!"
e então vai embora.
Quero dizer, quantas vezes o sentimento de "Consegui!"se destruiu?
[BERG] Isso conecta bem com "Esse é o Paraíso"
Ele sente que merece as coisas.
Eu queria que a música fosse de "vitorioso sem vergonha".
Ele apenas é o vencedor
Ele só merece isso
Eu queria essa vibe anos 80 porque parece que tudo está ótimo
completamente, sem reflexão.
[DJURBERG] Ótimo até ser nojento.
Essa é a única música que eu sinto vergonha quando ouço.
[RISOS]
[BERG] Que é perfeito!
[AMBOS RIEM]
[BERG] Ele acha que vai ficar nesse estado feliz para sempre.
[DJURBERG] Até ser demais
[BERG] Até você querer mais,
e aí não é mais paraíso.
[Feicidade]
[Felicidade e desespero]
[BERG] O show é chamado, "Uma Última Viagem ao Submundo"
Você não sabe se é uma última viagem
e então você está livre do que seja.
Ou é uma última viagem,
e então você nunca mais vai sair de lá.
[DJURBERG] Na alegria, nos sentimos inteiros,
porque no segundo da alegria,
não existe mais nada.
É só isso...
Geralmente muito breve.
Então o outro sentimento de quando você está numa condição ruim,
que isso vai durar pra sempre.
O medo de se sentir preso nesse desespero
é como uma mentira tão forte
que me pega toda vez--
que nenhum outro sentimento jamais durou [Nada pros que vem depois]
[Eu sufoquei]
[Eu engoli]
Ver a verdade.
especialmente a verdade sobre você mesmo,
pode ser doloroso
mas é muito importante porque leva a uma liberdade maior depois...
talvez.
Det är rätt modigt att dela
med sig av något man gjort.
Det är svårt att skilja på sig själv och arbetet.
Var slutar arbetet och börjar jag?
Det där lät så sliskigt.
Nej, men ...
Även om det är sant!
[SKRATTAR]
[Nathalie Djurberg och Hans Berg delar med sig av sina känslor]
(Jag åt upp dig)
(Jag slukade dig hel)
Det var lite sorgligt att göra musik till denna film.
Den känns så sårbar.
(Jag brer dig tunt)
(Jag lämnade inte ens en smula)
Den kändes inte så personlig
när jag gjorde den.
När jag såg den i galleriet,
kändes den personlig.
Då kändes det som, "Oj, förlåt mig."
[BÅDA SKRATTAR]
[Skam]
"Skam" är en av mina övervägande känslor.
Det finns vanligtvis en känska av skam
genom hela skapandeprocessen.
Det börjar som en idé,
som känns väldigt, väldigt stabil.
Det är den inte.
Det tar ett tag för mig
att acceptera det.
Men när jag kommer ut på andra sidan,
är verket inte lika perfekt som den vaga idén kändes.
Och nu tror jag att jag varit så medveten om den
[SKRATTAR]
att den förlorar sitt grepp lite.
[Begär]
I "How to Slay a Demon,"
tänker jag mycket på beroende
och att vilja ha någonting
och sedan inte få det.
Jag ville att musiken nästan skulle vara som beroendets röst.
Så hypnotisk, förförisk,
nästan som en sirensång,
som lockar in dig i något.
Begäret efter något mer.
Begäret efter något annat.
Lyckan i att tänka: "Åh, jag fick det!",
och sen stannade det inte kvar.
Jag menar, hur många gånger har "jag fick det"-känslan gått förlorad?
Det stämmer väl med "This Is Heaven."
Han känner att han är värd saker.
Jag ville att musiken skulle vara "skamlös vinnarmusik".
Han är bara vinnaren.
Han är bara värd det.
Jag ville ha en 80-talskänsla, eftersom allt känns fantastiskt -
fullständigt, utan anmärkan.
Fantastiskt tills det blir vidrigt.
Det är den enda musiken jag skäms när jag hör.
[BÅDA SKRATTAR]
Vilket är perfekt!
[BÅDA SKRATTAR]
Han tror att han ska vara så här lycklig för evigt.
Tills det blir för mycket.
Tills man vill ha mer,
och då är det inte himmelskt längre.
[Lycka]
[Lycka & förtvivlan]
[Nathalie Djurberg] Ürettiğiniz şeyleri ortaya koymak
cesaret istiyor.
Kendinizle işinizi ayırt etmek oldukça zor.
İş ne zaman bitiyor ve ben ne zaman başlıyorum?
Bu çok berbat bir durum.
[Hans Berg] Aslında şöyle...
[Djurberg] Berbat da olsa gerçek bu.
(Gülüyor)
[Nathalie Djurberg & Hans Berg Hislerini Paylaşıyor
[Seni yiyip bitirdim.]
[Seni bir çırpıda yalayıp yuttum.]
[Berg] Bu kısa filme müzik yapmak benim için biraz hüzünlüydü.
Kendimi savunmasız hissettim.
[Seni adeta mahvettim]
[Tek bir kırıntını dahi bırakmadım]
[Djurberg] Bu iş üzerinde çalışırken
bunu kişisel bir şey olarak düşünmedim.
Ancak galeride görünce
bana ait olduğunu hissettim
ve kendime dokunarak "Çok affedersin." dedim.
(Gülüşmeler)
[Utanç]
[Djurberg] "Utanmışlık" en ağır basan duygularımdan biri.
Üretimim esnasında
bende genellikle utanma duygusu oluyor.
Bu durum bir fikir olarak ortaya çıkıyor
fakat çok gerçekçi hissettiriyor.
Aslında öyle değil.
Bunu güçlükle kabulleniyorum
ve biraz zamanımı alıyor.
Fakat öte tarafa geçtiğimde
eserim, saçma fikrimin hissettirdiği kadar kusursuz olmuyor.
Şu an düşünüyorum da, artık o kadar farkındayım ki
(Gülüyor)
işin ucu kaçtı.
[Arzu]
[Berg] How to Slay a Demon filmi sürecinde
bağımlılık, bir şeyi istemek
ve ona ulaşamamak gibi meseleleri çok düşündüm.
Müziğin, bağımlılığın sesine benzemesini istiyordum.
Hipnotik, çekici
ve insanı cezbeden bir siren gibi olmalıydı.
[Djurberg] Daha fazlasını istemek,
daha başka şeyleri istemek.
"İşte şimdi istediklerime sahibim!" hissinin verdiği neşe.
Fakat bu ruh hâli sonra kayboluyor.
"Sahip oldum" hissi kaç kez yok oldu?
[Berg] İşte bu, "This Is Heaven" eserimizle bağlantılı.
Karakterimiz bir şeylere layık olduğunu düşünüyor.
Kısa filmde "Shameless winner" müziğini kullanmak istedim.
Çünkü o kazanıyor.
O bunu hak ediyor.
Seksenler ortamını yaratmak istedim
çünkü her şey harikaymış hissi veriyor.
Kusursuz, hiçbir ayıp yokmuş gibi.
[Djurberg] Her şey, iğrenç olana kadar harika.
Duyduğumda utandığım tek müzik bu.
(Gülüyorlar)
[Berg] Mükemmel!
(Gülüyorlar)
[Berg] Karakter, sonsuza dek mutlu kalacağını sanıyor.
[Djurberg] Ta ki mutluluk aşırıya kaçana kadar.
[Berg] Daha fazla istedikçe
geriye cennet diye bir şey kalmıyor.
[Mutluluk]
[Mutluluk ve Umutsuzluk]
[Berg] Kısa filmimizin adı "One Last Trip To The Underworld."
Son yolculukta olup olmadığınızı bilmiyorsunuz,
sonra da her neredeyseniz oradan kurtuluyorsunuz.
Belki de bu son yolculuğunuz
ve buraya bir daha hiç geri dönmeyeceksiniz.
[Djurberg] Neşeliyken kendimizi iliklerimize kadar hissederiz
çünkü bu neşe anı
başka hiçbir şeye benzemez.
Genellikle çok kısa sürer.
Sonra da kötü ruh hâli bize eşlik eder
ve sonsuza dek sürer.
Bu umutsuzluk içinde sıkışıp kalma korkusu
beni her gün kandıran
çok güçlü bir yalan gibi.
Hiçbir ruh hâli sonsuza dek sürmez.
[Boğuldum ben]
[Yuttum seni]
Gerçeği görmek,
özellikle de kendinizle ilgili bir gerçeği fark etmek
acı verici olabilir.
Fakat öyle olması çok önemli
çünkü sizi daha büyük bir özgürlüğe götürüyor.
Belki de götürmüyor.
[娜塔莉·朱伯格] 把自己的作品拿来展出
需要很大的勇气。
区分作品和你自己 是件困难的事情。
作品在哪里结束， 自我从哪里开始？
听起来很俗气。
[汉斯·伯格] 不，但是...
[朱伯格] 那是真的！
[笑]
[娜塔莉·朱伯格和汉斯·伯格 分享他们的感觉]
[我把你吃掉]
[我把你整个人吃掉]
[伯格] 给这部电影配乐会有点伤感。
会觉得很脆弱。
[让你穷于应付]
[一点渣滓都不留]
[朱伯格] 制作的时候
并不感觉是很私人的东西。
若是在画廊看到它，
看着就更私人一些--
然后觉得， "哦，真遗憾。"
[二人笑]
[羞愧]
[朱伯格] “羞愧”是我的主要感受之一，
制作过程中，
通常会有羞愧的感觉。
开始的时候只是一种
非常非常扎实的想法。
然而却并非如此。
要花一点时间
才能让我适应。
可我做到一定程度后，
这件作品不像开始的 虚幻阶段那样完美。
到现在我更加地 意识到这一点。
[笑]
作品有点偏离了初衷。
[欲望]
[伯格] 在“怎样杀戮魔鬼”中，
我想过很多
关于成瘾和欲望的事
结果一无所获。
我想让音乐和 上瘾的感觉极其相像。
应该具有催眠功效, 非常诱人-
就像女妖塞壬的歌，
把你引诱到某个境地。
[朱伯格] 更多的欲望。
对其它东西的欲望。
想到“噢，我得到了！”的欢愉。
然后它又没有了。
我的意思是，“我得到了” 这样的感觉落空了多少次？
[伯格] 那种感觉与“这就是天堂”联系密切。
他会感觉这一切是应得的。
我想这里的音乐成为 “无羞耻的赢家”那样的音乐。
他就是个赢家。
他值得拥有这个。
我要这种 80 年代的气氛 因为这令人感觉每件事物都很棒--
完全如此，毫无疑问。
[朱伯格] 非常棒，然后变得让人恶心。
那是唯一听起来 让我觉得羞愧的音乐。
[二人笑]
[伯格] 那就对了！
[二人笑]
[伯格] 他觉得能一直幸福， 直到永远。
[朱伯格] 直到变得太过分。
[伯格] 直到你还想要得更多，
于是就再也没有天堂了。
[幸福]
[幸福与绝望]
[伯格] 这个节目叫做 “通往地狱的最后旅程。”
你不知道这是不是最后的旅程
然后你突然感到从中解放。
或者它就是最后的旅程，
你从那里再也出不来了。
[朱伯格] 在欢愉中，我们觉得完整，
因为在欢乐的那一刻，
再没有其它东西。
只不过...
通常它太短暂了。
然后你在状态不好时 的其它感觉，
会总是在那里。
对被困在失望中的恐惧
就像个强大的谎言
把我一次次蒙骗--
没有一次情感状态会维持下去。 [对要来的情感也束手无策]
[噎到我了]
[我咽下去了]
看到了真相之后，
特别是真相与你有关，
可能是痛苦的，
但这很重要，因为这其后， 会带来更大的自由...
也许如此。
展現自己所做的一切
挺需要勇氣的
要劃清作品與自我之間的界線很難
何時是作品的完結和自身的開始？
聽起來好老土
沒啦，不過⋯⋯
但卻是真的
Nathalie Djurberg 與Hans Berg的感受分享
[我把你吃掉]
[把你啃食殆盡]
要為這電影作曲讓人有點悲傷
感覺很脆弱
[我讓你無從抵抗]
[連渣都不剩]
當我在做的時候
並沒有太大感覺
看著它在畫廊播放
那時就很深刻了
感覺就是：噢，我很抱歉
[恥辱]
「羞恥」是我最主要的感受之一
整個製作過程
經常會有種羞恥的感覺
一開始只是個想法
感覺非常實在的想法
但並非如此
我要花一些時間
去消化這個概念
但是當我做到後
卻感覺成品不如那輕幻的想法般完美
而現在我想我已經清楚意識到
作品與想法開始有點差距
[慾望]
在「如何屠宰一個惡魔」
我想了很多關於上癮
和想要得到
卻無法得到的感覺
我希望讓配樂與上癮幾乎劃上等號
十分催眠迷魂
像一首誘惑之歌
誘導人去沈溺於某些東西
想要得到更多
想要自己沒有的
想著「我得到了！」的那份喜悅
轉眼之間就消失了
那種「我得到了！」的愉悅已經分崩離析過幾回呢？
那與「這就是天堂」很好地呼應了
他覺得自己值得擁有一切
我想用音樂表達出「無恥的贏家」的主題
他就是贏家
他就該得到這個結果
之所以想做出80年代的感覺，是因為這使人感覺一切皆美好
完美無缺，無憂無慮
一切都好，直到開始走調
那是唯一一首讓我聽得羞恥不堪的樂曲
這就是我要的！
他以為他永遠都會這樣快樂
直到遇極而反
直到你想要更多
那便不再是天堂了
[快樂]
[快樂與絕望]
這場表演叫做「通往地獄的最後一程」
你不知道這是否最後一程
然後你獲得解放
又或者在這最後一程後
你就永遠無法再逃離地獄了
快樂使我們完整
因為除了快樂
只有一片虛無
只是呢⋯⋯
快樂通常很短暫
當你狀況差時，你所感覺到的其他感情
就會永遠持續下去
不想被困在絕望深淵的恐懼感
就如同一個厲害的謊言
每次都把我騙得團團轉
使我以為所有的感受從未曾維持下去 [在這之後我無能為力]
[我噎到了]
[我吞下去了]
看清真相
尤其是與自己有關的真相
可以令人很痛苦
但這很重要因為在此之後會有更多的自由
也許吧
【娜塔莉·朱伯格】把你所做的一切 拿出來展示是非常勇敢的。
把自我和作品區分開來並不容易。
作品在何處結束， 而我又在何處開始？
聽起來很庸俗。
【漢斯·伯格】不，但是
【娜塔莉·朱伯格】雖然事實如此。
（笑聲）
【娜塔莉·朱伯格和漢斯·伯格 分享他們的感受】
【我要吃了你。】
【我要把你整個吞掉。】
【漢斯·伯格】給這個電影配樂是有些傷感的。
感覺非常脆弱。
【我把你薄薄攤開。】
【我甚至不曾留下一絲殘渣。】
【娜塔莉·朱伯格】當我製作它的時候， 並沒有覺得非常私人化。
在畫廊裡看到它時， 才感覺它是非常私人化的
感覺好像是， “唉，我很抱歉。”
（笑聲）
【羞恥】
【娜塔莉·朱伯格】羞恥是我的主導情感之一。
羞恥感經常存在於
整個製作過程中
開始時是一個想法。
感覺非常非常的紮實。
它並非如此。
我要花上一些時間
來接受它。
當我從另一端走出來的時候，
作品並不像那個飄渺的意念 所感覺到的那麼完美。
我現在想我對作品太過敏感，
（笑聲）
以至於失去了對它的把握。
【慾望】
【漢斯·伯格】在《如何殺死一隻惡魔》裡
我對成癮考慮了很多，
渴望某些東西，
卻又得不到
我想要這個音樂成為一種 非常類似 “癮” 的聲音。
所以非常催眠，誘惑，
幾乎類似於海妖賽蓮的歌聲，
引誘你進入某種事物。
【娜塔莉·朱伯格】渴望更多的東西
渴望不同的東西。
那種喜悅，認為“啊，我得到它了”。
但是它並不持久。
我是說，那種“我得到了它” 的感覺破碎過多少次？
【漢斯·伯格】那個可以很好地與 《這就是天堂》聯繫起來。
他覺得他值得擁有萬物。
我希望音樂是那種“無恥贏家”的音樂。
他就是勝利者。
他就是應該得到這些。
我想要這種80年代的情緒， 因為它感覺起來好像一切都很棒。
徹頭徹尾，沒有絲毫反思。
[娜塔莉·朱伯格]感覺很棒， 直到它變得令人作嘔
那是唯一讓我聽到後感到羞恥的音樂。
【兩個人的笑聲】
【漢斯·伯格】 好極了
【兩個人的笑聲】
【漢斯·伯格】他以為他會永遠處在 這種幸福狀態之中。
[娜塔莉·朱伯格] 直到變得過剩。
【漢斯·伯格】直到你想要得到更多，
天堂就消失了。
【幸福】
【幸福與絕望】
【漢斯·伯格】這部劇被稱作 《去往地下世界的最後一次旅行》
你不知道這個是否是最後一次旅行
於是你不受任何束縛。
或者它是最後一次旅行，
於是你再也無法從那裡出來。
【娜塔莉·朱伯格】 在喜悅之中，我們體會到完整。
因為在喜悅的瞬間，
別無他物。
僅此而已......
通常，它很短暫。
之後是另一種感覺， 當你的狀態不好時，
這種感覺將永遠持續下去。
對深陷絕望中的恐懼
如同一個謊言。 它是如此強勢
以至於時時刻刻哄騙著你。
以至於沒有任何情感狀態可以永久持續。 【後來者一無所有。】
【我哽咽】
【我做戲】
看到真相，
特別是一個可能關於你自己的真相，
會很痛苦，
但是這真的很重要，因為 之後它將引向更大的自由......
也許。