It seems that everyone waits for something:
to find a dream job, to meet the love of your life,
to get out of debt and grow financially -
big dreams, small dreams.
What are you waiting for?
Now, personally, I hate to wait.
And never, ever did I think
that I would have to wait for my dream of love and marriage.
Now, growing up, I was mentored by a certain couple.
Perhaps you know them.
(Laughter)
My sister and I would play for hours, envisioning our lives through theirs,
dreaming of being happily married,
with the luxury cars, the beautiful homes.
And through their lives, we envisioned our own.
Oh, and the wardrobes - don't forget the wardrobes.
At 18, I was off to college, full of hope, confident in the dream:
oh, my husband is on this campus.
2,000 men, 2,000 women -
there is one for everyone.
(Laughter)
Four years later,
bachelor of science degree in hand but no bachelor for me.
I did, however, have all my bridesmaids.
So that was a little bit redemptive.
(Laughter)
Over the next several years,
all my bridesmaids and so many others started living my dreams
right in front of me -
getting married, having children, buying their first homes -
while I was just there waiting.
My very best friend graduated from college,
and right out of college started having baby after baby.
She now has ten children.
(Laughter)
So all through my 20s, and then through my 30s,
while everyone else seemed to be living my dreams,
I discovered two choices that made all the difference.
The first choice is this:
when one dream is on hold, go live another dream.
Oh, you don't want to.
You just want to stand there,
maybe be focused and obsess over that one thing we want to have happen.
But we have to keep dreaming and moving
because dreams tell our hearts we're living, not dying.
The second choice is a choice.
And this is what I discovered:
that hope is a choice, not a feeling.
Dr. Jerome Groopman, chair of medicine at Harvard Medical School,
says that hope is as powerful as any medicine prescribed
or procedure performed.
I found that hope is like a muscle:
the more you use it, the stronger it gets.
I was nearly 40 when my longtime dream of moving to New York City happened.
I arrived in the city - hopes were fresh - in a vibrant city of dreamers.
Every morning between 8:00 and 9:00 a.m.,
I would walk through the concourse of the World Trade Center -
except for the morning of 9/11.
On that morning,
I was out in Hartford, Connecticut, conducting a meeting.
Will we ever forget that day?
A day when literally thousands of dreams died.
As so many of the fearful were leaving the city,
a group of faithful men were coming into the city,
filled with the hope of just simply making a difference.
One of those men was Ron Lewis.
He and his friends decided to start a church in the heart of Times Square.
I began attending,
and over the course of the next year or two,
Ron and I became friends
and then felt like there was something more between us.
So at the age of 42, in a church on Park Avenue,
I finally married the man of my dreams,
a dream so long in coming, but truly right on time.
Now, is it just me or is there a slight resemblance?
(Laughter)
(Applause)
Now, on our wedding day,
Ron gave me the amazing gift of four teenage boys.
Now, I tell my friend Tony
that four boys and no stretch marks is a really good deal.
(Laughter)
I'd been dreaming of having a little girl,
and surprisingly, at age 45, discovered that I was pregnant,
only to be told two months later -
no heartbeat.
One out of eight couples struggle with infertility,
and this became our journey for the next five years.
Years of tears.
And surgeries.
An adoption that fell through at the last moment.
Choosing hope,
yet hopes crushed time and again.
Around this same time,
I started learning about the issue,
the growing issue of child sex trafficking.
I would find myself waking up at night,
thinking about how desperately I wanted a child
yet wondering what must it be like
to have a child
that had been trafficked or abused.
Ron and I discussed this,
and we just simply wondered could we make a difference,
could we do something?
So in the spirit of choosing hope and living another dream,
we got educated, and we rallied volunteers,
and over the next five years,
we did walks in 50 cities,
commencing with a stilettos run in New York,
where we broke the record for people running in stilettos.
(Laughter)
I say "people" because even our 16-year-old son,
that morning, when we thought, "Uh-oh, we may not break the record!"
he donned a pair of stilettos, and down that road he ran.
(Laughter)
During that time,
our third son, Jordan, decided to take a summer missions trip to Africa.
Now, while there, he had 21 nosebleeds.
What's that all about?
He came home,
and on the day before his 21st birthday
was diagnosed
with stage four sinus cancer.
He came home from school,
endured 71 rounds of radiation,
8 rounds of chemotherapy,
and amazingly, five months later was declared cancer-free.
Followed his dream of finishing school
and returned to school,
graduated on time,
won the overcomer of the year award and met his great love, Katie.
Got a wonderful job at a bank,
and 17 months later,
at 8 a.m. in the morning one morning,
he and his dad went to buy the engagement ring.
And at 10 a.m.,
in a routine follow-up exam, was told that the cancer had returned.
And this time with a vengeance.
Jordan and Katie were determined to live their dream of a life together.
So they got married a month later.
For the next nine months, Katie never left Jordan's side.
And two years ago tomorrow,
in what will remain a mystery in our family,
our beloved Jordan breathed his last breath on Earth
and his first breath in Heaven.
He never lost his hope, and he never lost his faith.
But how do you live without a child?
Yes, I'm the stepmother, but I loved him as my own.
Now, for the last two years,
our family is faced again with that choice of choosing hope,
inspired by Jordan's example.
Yet, so many days feel like we're dying inside.
About three months before Jordan died,
something else amazing happened.
It was Christmas Eve.
We're all home together for the holidays,
treasuring every family moment we could get.
And Ron and I get a call - it's Christmas Eve -
we get a call from a brave young woman
who had chosen adoption,
and she was in her ninth month of pregnancy.
She wondered could we be ready because she had chosen us.
She was due in three weeks.
She chose us: 51 and 54 years old.
Ron and I look at each other, and we're like, "Why not?"
Well, the very next morning -
it's Christmas morning, I'm in my bathroom.
I'm getting ready to go out and cook the big family Christmas brunch
when this photo comes to my phone.
(Laughter)
Not just one but two dreams come true.
On Christmas morning,
born just outside of Bethlehem in another state.
We told the boys the news after we'd opened our gifts.
Everybody was screaming and crying.
And that day we flew up,
and right before midnight, we held our baby daughters in our arms.
So in closing,
I'd like to introduce you to three ladies
who have taught my heart how to dream and how to hope
and how to never let go:
my forever daughter-in-love Katie
and my daughters, Victoria Joy and Isabella Grace.
(Applause)
Hi, honeys. Come on up!
So I leave you with this:
choose hope and dream again.
Thank you.
(Applause)
يبدو أن الجميع ينتظر شيئًا ما،
للعثور على وظيفة الأحلام، أو للقاء حب حياتك،
أو للتحرر من الديون والنمو ماليًا،
أحلام كبيرة وأحلام صغيرة.
ماذا تنتظرون؟
بالنسبة لي، أنا أكره الانتظار،
ولم افكر أبدًا،
أنني سأنتظر حلمي في الحب والزواج.
الآن، وعندما كبرت، تم إرشادي من قبل زوج معين،
ربما تعرفونهم.
(ضحك)
كنا أنا وأختي نلعب لساعات، ونتصور حياتنا من حياتهم،
كنا نحلم أننا كنا في زواج سعيد،
مع سيارات فارهة وبيوت جميلة.
ومن نمط حياتهم، تخيلنا حياتنا نحن.
وغرفة الملابس، لا تنسوا غرفة الملابس.
في سن الثامنة عشر كنت في الجامعة، وكنت مفعمة بالأمل وواثقة بأنه حلم جميل،
وبأن زوجي موجود في حرم هذه الجامعة.
ألفا رجل وألفا امرأة -
هناك شخص لكل شخص.
(ضحك)
بعد مرور أربعة أعوام.
حصلت على درجة البكالوريس في العلوم، ولكن دون الحصول على رجل أعزب.
لكن مع ذلك كان لدي جميع وصيفات الزوجات.
لذا عوضني هذا قليلًا.
(ضحك)
على مر السنوات التالية،
جميع وصيفات الزوجات والآخريات بدأوا يعيشون أحلامي،
أمامي مباشرة،
كانوا يتزوجون ويرزقون بالأطفال ويبتاعون بيتهم الأول.
بينما كنت أنا أنتظر فقط.
تخرجت صديقتي المقربة من الجامعة،
وبعد الجامعة مباشرة بدأت في الإنجاب طفل تلو الآخر.
لديها الآن عشر أطفال.
(ضحك)
لذا في العشرينات والثلاثينات من عمري،
بدا بأن الجميع يعيشون حلمي،
تبيّن لي خياران، صنعوا الفارق بالنسة إلي.
كان هذا أول خيار:
عندما يكون حلمًا معلقًا، إذهبوا وعيشوا حلمًا آخر.
لا تريدون فعل ذلك؟
تريدون فقط الانتظار؟
ربما تتفكّر وتتأسف حيال الشيء الوحيد الذي رغبت به.
لكن علينا أن نستمر في الحلم والعسى له.
لأن الأحلام تخبر قلوبنا بأننا أحياء ولسنا أموت.
الخيار الثاني هو الإختيار بحد ذاته.
وهذا هو ما اكتشفته،
أن الأمل هو اختيار، ليس شعور.
الدكتور جيروم جروبمان، رئيس كلية الطب في جامعة هارفرد للطب،
قال: إن الأمل قوي كأي وصفة دواء،
أو عملية أُجريت.
وجدت أن الأمل مثل عضلة،
كلما استخدمتها، كلما زادت قوتها.
كنت في عامي الأربعين تقريبًا عندما تحقق حلمي بالانتقال إلى مدينة نيويورك.
وصلت للمدينة وكانت آمالي عالية في مدينة مليئة بالحالمين.
يوميًا بين الساعة الثامنة والتاسعة صباحًا.
كنت أمشي في ردهة مركزالتجارة العالمي،
ما عدا صباح الحادي عشر من أيلول
في ذلك الصباح،
كنت أجري إجتماع في هارتفورد - كونيتيكت
هل سننسى ذلك اليوم حقًا؟
يوم ماتت فيه آلاف الأحلام حرفيًا.
كان العديد من الناس الخائفين يتركون المدينة.
مجموعة من الرجال المخلصين كانوا قادمين للمدينة،
مليئين بالأمل لمجرد إحداث فرق.
واحد من هؤلاء الرجال كان رون لويس.
قرر هو وأصدقاؤه أن يبدأوا بإقامة كنيسة في قلب ميدان التايمز.
بدأت بالحضور،
وعلى مدى العام أو العامين المقبلين،
أصبحنا أنا ورون أصدقاء.
وبعدها شعرت أن هناك شيء آخر بيننا.
لذا في عمر الثاني والأربعين. في كنيسة في بارك افينيو،
أخيرًا تزوجت رجل أحلامي،
حلم تأخر كثيرًا لكن جاء في وقته الصحيح.
الآن، هل أنا الذي أشعر بذلك أم أن هناك تشابه؟
(ضحك)
(تصفيق)
في يوم زفافنا،
أعطاني رون هدية رائعة مكونة من أربعة أولاد مراهقين.
أقول لصديقي توني
أن أربعة أولاد دون علامات تمدد هي صفقة رائعة.
(ضحك)
كنت أحلم بإنجاب فتاة صغيرة،
والمثير للدهشة أنه في سن الخامسة والأربعين اكتشفت أنني حامل،
ليقال لي بعد شهرين فقط،
أنه لا يوجد نبض.
واحد من أصل ثمانية أزواج يعانون من العقم،
وهنا بدأت رحلتنا ذات الخمس سنوات.
سنوات مليئة بالدموع،
مليئة بالعمليات الجراحية.
عملية تبني فشلت في اللحظة الأخيرة.
ويتجدد الأمل.
ولكن مع ذلك تتحطم الآمال مرة تلو الأخرى.
في مثل هذا الوقت،
بدأت أعلم بشأن تلك القضية،
أن الإتجار الجنسي بالأطفال في المتزايدة،
كنت أجد نفسي مستيقظة في الليل،
أفكر في مدى رغبتي في الحصول على طفل،
ومع ذلك أتساءل ما هو شعور،
أن يكون لديك طفل،
تم الإتجار به أو الإساءة إليه.
ناقشنا أنا ورون هذا،
وتساءلنا إذا كان بإمكاننا إحداث فارق،
هل يمكننا فعل شيء ما؟.
لذا وفي روح اختيار الأمل العيش في حلم آخر،
تعلّمنا وحشدنا متطوعين،
وعلى مدار خمس سنوات،
مشينا في خمسين مدينة،
وكنا نبدأ المشي بكعب عال في نيويورك،
حيث كسرنا الرقم القياسي لعدد الأشخاص الذين يركضون بكعب عال.
(ضحك)
أقول "أشخاص" لأنه حتى إبني البالغ من العمر 16 عامًا،
ذلك الصباح ظننا أنه لن يكون بإمكاننا كسر الرقم القياسي
ولكنه لبس حذاء ذو كعب عال وركض معنا.
(ضحك)
خلال ذلك الوقت،
قرر ابننا الثالث، جوردان، أن يقوم برحلة بعثات صيفية إلى أفريقيا.
الآن وهو هناك كان لديه 21 نزيف من الأنف.
ما هذا؟
رجع إلى البيت،
وفي اليوم السابق لعيد ميلاده الحادي والعشرين،
تم تشخيص حالته
بسرطان الجيوب الأنفية في المرحلة الرابعة.
رجع إلى البيت من المدرسة،
عانى من 71 جولة من الإشعاعات،
و8 جولات من العلاج الكيميائي،
وبمنتهى الروعة، أُعلن بعد خمسة أشهر خلوه من السرطان.
تبع حلمه بأتمام دراسته،
ورجع للمدرسة،
وتخرج في الوقت المحدد.
فاز بجائزة المتغلب على المحن وقابل حب حياته، كاتي.
وحصل على عمل رائع في البنك.
وبعد سبعة عشر شهراً،
وفي يومٍ ما في الثامنة صباحاً،
ذهب هو ووالده لشراء خاتم الخطوبة،
وفي الساعة العاشرة صباحًا
قيل له أثناء الفحص الروتيني للمتابعة الصحية أن السرطان قد عاد،
ولكنه عاد بشكل أخطر.
جوردان وكايت كانا قد قررا أن يعيشا حلم حياتهما معًا.
لذا تزوجا بعد شهر.
وللأشهر التسعة التالية لم تفارق كايت جانب زوجها أبدًا.
وغدًا سيكون قد مر سنتين،
حول ما يتبقى كغموض في عائلتنا،
استنشق ولدنا الحبيب جوردان آخر أنفاسه على هذه الأرض،
وأول أنفاسه في السماء.
لم يفقد الأمل والإيمان مطلقًأ.
ولكن كيف لك أن تعيش بدون طفل؟
نعم ، أنا زوجة أب، لكنني أحببته كما لو لو أنه ابني.
الآن، على مدى العامين الماضيين،
واجهت عائلتنا مجددًا قرار اختيار أمل،
ملهمةً بما فعله جوردان.
ومع ذلك، في العديد من الأيام أشعر بأننا نموت من الداخل.
وقبل وفاة جوردان بحوالي ثلاثة أشهر،
حدث أمر آخر غاية في الروعة.
كانت ليلة عيد الميلاد،
كنا جميعًا في المنزل من أجل الأعياد،
وللاستمتاع بكل لحظة عائلية ممكن الحصول عليها.
وقد تلقينا أنا ورون مكالمة -إنها ليلة العيد-
تلقينا مكالمة من شابة شجاعة،
والتي قد اختارت التبني،
وكانت في شهرها التاسع من الحمل.
لذا تسائلت إذا ما كنا مستعدين، لأنها اختارتنا نحن.
وكان من المقرر أن يتم ذلك خلال ثلاثة أسابيع.
اختارتنا ونحن نبلغ من العمر 51 و 54 عامًا.
ثم نظرنا أنا ورون لبعضنا وقلنا "لما لا؟".
حسنًا، وفي الصباح التالي،
إنه صباح العيد وأنا في دورة المياه،
أستعد للخروج لطبخ وجبة عيد الميلاد الكبيرة
عندما وصلت هذه الصورة لهاتفي.
(ضحك)
ليس واحدًا فقط، بل حلمين تحققا.
في صباح عيد الميلاد،
تم ولادتهم للتو خارج بيت لحم في دولة أخرى.
أخبرنا الأولاد بالمستجدات بعد أن فتحنا الهدايا.
كان الجميع يصرخ ويبكي.
وفي ذلك اليوم غُمرنا بالسعادة.
ومباشرة قبل منتصف الليل، حملنا طفلتينا بذراعينا.
لذا في الختام،
أود أن أعرفكم على ثلاث سيدات،
الذين علموني كيف أحلم وأحصل على الأمل،
وكيفية عدم الإستسلام
في حب ابنتي للأبد كاتي
وابنتاي فيكتوريا جوي و إيزابيلا جرايس
(تصيق)
تعالوا على المسرح يا أعزائي.
لذا سأترككم مع هذه العبارة:
أختر الأمل والحلم مرة أخرى.
شكرًا لكم.
(تصفيق)
Il semble que tout le monde espère quelque chose :
trouver le travail de nos rêves, rencontrer l'amour de notre vie,
se débarrasser des dettes et prospérer -
grands rêves, petits rêves.
Qu'espérez-vous ?
Personnellement, je déteste attendre.
Et je n'aurais jamais pensé
devoir attendre mon rêve d'amour et de mariage.
Maintenant en grandissant, j'ai été encadrée par un certain couple.
Vous les connaissez peut-être.
(Rires)
Ma sœur et moi jouions pendant des heures, imaginant nos vies à travers les leurs,
rêvant d'un mariage heureux,
de voitures de luxe, de maisons magnifiques.
Et à travers leurs vies, nous imaginions la nôtre.
Oh et les garde-robes - n'oublions pas les garde-robes.
À 18 ans, je suis entrée à l'université, pleine d'espoir, croyant en ce rêve :
mon mari est sur ce campus.
2 000 hommes, 2 000 femmes -
il y a quelqu'un pour tout le monde.
(Rires)
Quatre ans plus tard,
un diplôme de sciences en poche mais pas de célibataire pour moi.
Cependant, j'avais toutes mes demoiselles d'honneur.
Ce qui était un peu réconfortant.
(Rires)
Les années suivantes,
toutes mes demoiselles d'honneur et tant d'autres ont commencé à vivre mes rêves
juste devant mes yeux -
se marier, avoir des enfants, acheter une première maison -
alors que je restais là à attendre.
Ma meilleure amie, après avoir obtenu son diplôme universitaire,
dès la fin de l'université, a commencé à avoir bébé sur bébé.
Elle a dix enfants maintenant.
(Rires)
Ainsi durant ma vingtaine, puis ma trentaine,
alors que tout le monde semblait vivre mes rêves,
j'ai réalisé que deux choix avaient fait toute la différence.
Le premier d'entre eux est ceci :
lorsqu'un rêve est mis entre parenthèses, vivez un autre rêve.
Oh, vous n'avez pas envie.
Vous voulez simplement rester là,
peut-être à vous concentrer et à vous obséder de cette chose que vous désirez.
Mais nous devons continuer à rêver et à avancer
parce que les rêves disent à nos cœurs que nous vivons, pas que nous mourons.
Le second choix est un choix.
Et voici ce que j'ai découvert :
l'espoir est un choix, pas un sentiment.
Le Dr Jerome Groopman, directeur de l'école de médecine d'Harvard,
dit que l'espoir est aussi puissant que tout médicament prescrit
ou que toute opération effectuée.
Je vois l'espoir comme un muscle :
plus vous l'utilisez, plus il devient fort.
J'avais presque 40 ans lorsque mon rêve de toujours,
déménager à New-York, s'est réalisé.
Je suis arrivée dans la ville - avec de vibrants espoirs -
dans une ville riche en rêveurs.
Chaque matin entre 8 et 9 heures,
je marchais dans le hall du World Trade Center -
sauf le matin du 11 septembre.
Ce matin-là,
j'étais à Hartford, dans le Connecticut, où j'animais une réunion.
Comment oublier ce jour ?
Un jour où littéralement des milliers de rêves se sont éteints.
Tout comme de nombreuses personnes quittèrent la ville
un groupe de personnes ayant la foi y entraient,
animés par l'espoir de simplement faire une différence.
Un de ces hommes était Ron Lewis.
Lui et ses amis avaient décidé de lancer une église au cœur de Times Square.
J'ai commencé à y aller,
et au cours des années suivantes
Ron et moi sommes devenus amis
et puis nous avons senti qu'il y avait un truc entre nous.
Ainsi à 42 ans, dans une église sur Park Avenue,
j'ai finalement épousé l'homme de mes rêves,
un rêve qui a mis du temps à se réaliser, mais qui le fut au bon moment.
Est-ce moi ou il y a une légère ressemblance ?
(Rires)
(Applaudissements)
Le jour de notre mariage,
Ron m'a fait un cadeau incroyable : quatre adolescents.
J'ai dit à mon amie Tony
que quatre garçons sans vergetures, c'était le bon plan.
(Rires)
J'ai toujours rêvé d'avoir une petite fille,
et contre toute attente, à 45 ans, j'ai découvert que j'étais enceinte,
seulement pour m'entendre dire deux mois plus tard -
pas de battement cardiaque.
Un couple sur huit est confronté à des problèmes de fertilité,
et c'est devenu notre quotidien les cinq années suivantes.
Des années de larmes.
Et d'opérations.
Une adoption qui est tombée à l'eau au dernier moment.
Choisir l'espoir,
mais parfois les espoirs se brisent, encore et encore.
À cette époque-là,
j'ai commencé à être consciente d'un problème,
le problème grandissant du trafic sexuel d'enfants.
Je me réveillais en pleine nuit,
pensant à mon envie désespérée d'avoir un enfant
et me demandant pourtant ce que cela pouvait faire
d'avoir un enfant
qui avait été victime de trafic ou victime d'abus.
Ron et moi en avons discuté :
pouvions-nous faire une différence,
pouvions-nous faire quelque chose ?
Dans l'esprit de choisir l'espoir et de vivre un autre rêve,
nous nous sommes renseignés et nous avons rallié des bénévoles,
et les cinq années suivantes,
nous avons organisé des marches dans 50 villes,
en commençant par une course en talons-aiguilles à New-York,
où nous avons battu le record de personnes courant en talons-aiguilles.
(Rires)
Je dis « personnes » parce que même notre fils de 16 ans,
ce matin-là, alors que nous pensions :
« On ne va pas battre le record !»
a enfilé une paire de talons-aiguilles et est allé courir.
(Rires)
À cette époque,
notre troisième fils, Jordan,
avait décidé d'aller effectuer des missions en Afrique pendant l'été.
La-bas, il a saigné 21 fois du nez.
Que se passait-il ?
Il est rentré à la maison,
et la veille de son 21e anniversaire,
il a été diagnostiqué
d'un cancer des sinus en phase quatre.
Il est rentré de l'école,
a enduré 71 sessions de radiation,
8 sessions de chimiothérapie,
et c'est incroyable, cinq mois plus tard, il était guéri.
Il a suivi ses rêves de terminer l'école
et est retourné à l'école,
a eu son diplôme dans les temps,
a gagné le prix de l'élève le plus méritant de l'année
et a rencontré son grand amour, Katie.
Il a décroché un super travail dans une banque,
et 17 mois plus tard,
à 8 heures du matin un jour,
son père et lui sont allés acheter une bague de fiançailles.
Et à 10h,
lors d'un examen de contrôle, on lui a appris que le cancer était revenu.
Et cette fois, avec une vengeance.
Jordan et Katie étaient déterminés à vivre leur rêve de passer leurs vies ensemble.
Alors ils se sont mariés un mois plus tard.
Les neufs mois suivants, Katie est toujours restée à ses côtés.
Et demain, ça fera deux ans
que ce qui restera un mystère s'est produit dans notre famille,
notre Jordan bien-aimé a rendu son dernier souffle sur Terre
et a pris sa première inspiration au Paradis.
Il n'a jamais perdu espoir, il n'a jamais perdu la foi.
Mais comment vivre sans un enfant ?
Oui, je suis sa belle-mère, mais je l'aimais comme mon fils.
Ces deux dernières années,
notre famille a dû faire ce choix de choisir l'espoir,
inspirée par l'exemple de Jordan.
Pourtant, tant de jours nous font comme mourir de l'intérieur.
Trois mois avant la mort de Jordan,
une chose incroyable s'est produite.
C'était le réveillon de Noël.
Nous étions à la maison pour les vacances,
chérissant chaque moment en famille que nous pouvions avoir.
Et Ron et moi avons reçu un appel - la veille de Noël -
l'appel d'une jeune femme courageuse
qui avait choisi l'adoption,
et qui était enceinte de 9 mois.
Elle se demandait si nous pouvions être prêts car elle nous avait choisi.
Elle devait accoucher dans 3 semaines.
Elle nous a choisi nous : 51 et 54 ans.
Ron et moi nous sommes regardés et nous nous sommes dit : « Pourquoi pas ? »
Et bien, le lendemain même -
c'est le matin de Noël, je suis dans la salle de bain.
Je me prépare pour sortir et cuisiner le grand brunch familial de Noël
lorsque je reçois cette photo sur mon téléphone.
(Rires)
Non pas un, mais deux rêves devenus réalités.
Le matin de Noël,
à peine nés près de Bethlehem, dans un autre état.
Nous avons annoncé la nouvelle aux garçons après avoir ouvert nos cadeaux.
Tout le monde criait et pleurait.
Et le jour-même, nous avons pris l'avion
et tout just avant minuit, nous avons tenus nos filles dans nos bras.
Alors pour conclure,
j'aimerais vous présenter les trois femmes
qui ont appris à mon cœur à rêver et à espérer,
et à ne jamais abandonner :
ma belle-fille adorée pour toujours Katie,
et mes filles, Victoria Joy et Isabella Grace.
(Applaudissements)
Hey mes amours. Venez !
Je vous laisserai avec ceci :
choisissez l'espoir et rêvez encore.
Merci.
(Applaudissements)
Parece que todos esperam algo:
o emprego perfeito, o amor da sua vida,
o fim das dívidas, a prosperidade...
Grandes sonhos, pequenos sonhos... O que vocês esperam?
Pessoalmente, odeio esperar.
Nunca pensei que teria de esperar para realizar meu sonho de me casar.
Na infância, fui instruída por um certo casal.
Talvez vocês os conheçam.
(Risos)
Minha irmã e eu brincávamos por horas, imaginando nossas vidas conforme a deles,
sonhando em ter um casamento feliz, com os carros de luxo e as belas casas.
Através da vida deles, sonhávamos a nossa.
Ah, e as roupas... não esqueça as roupas.
Aos 18 anos, fui para a faculdade, cheia de esperança, confiando no sonho:
"Meu marido está neste câmpus.
Dois mil homens e duas mil mulheres. Há um par para todo mundo".
(Risos)
Quatro anos depois,
eu tinha meu diploma em Ciências em mãos, mas nenhum pretendente.
Porém eu tinha minhas damas de honra. Isso me redimiu um pouco.
(Risos)
Com o passar dos anos,
todas as minhas damas de honra e muitas outras mulheres
começaram a viver meus sonhos bem na minha frente.
Se casaram, tiveram filhos, compraram suas primeiras casas...
enquanto eu esperava.
Minha melhor amiga se formou na faculdade
e, logo em seguida, começou a ter um filho atrás do outro.
Agora ela tem dez filhos.
(Risos)
Durante meus 20 anos e depois pelos meus 30,
enquanto todos pareciam estar vivendo meus sonhos,
descobri duas escolhas que fizeram toda a diferença.
A primeira é a seguinte:
quando um sonho está em espera, vá viver outro.
Ah, mas nós não queremos.
Só queremos ficar parados
e focar, obcecados, aquela coisa que queríamos que acontecesse.
Mas precisamos continuar sonhando e seguindo em frente,
porque sonhos dizem aos nossos corações que estamos vivendo e não morrendo.
A segunda escolha é, sim, uma escolha.
Foi isto que descobri:
a esperança é uma escolha, não um sentimento.
Dr. Jerome Groopman, chefe de departamento na Escola de Medicina de Harvard,
diz que a esperança é tão poderosa
quanto qualquer remédio receitado ou procedimento realizado.
Descobri que a esperança é um músculo.
Quanto mais a usamos, mais forte ela fica.
Eu tinha quase 40 anos quando meu sonho de morar em Nova York aconteceu.
Cheguei esperançosa àquela cidade vibrante e cheia de sonhadores.
Toda manhã, entre as oito e nove horas,
eu caminhava pelo saguão do World Trade Center,
exceto na manhã de 11 de setembro.
Naquela manhã,
eu estava na cidade de Hartford dirigindo uma reunião.
Será que um dia esqueceremos o que aconteceu?
Naquele dia, milhares de sonhos morreram.
Enquanto muitos deixavam a cidade assustados,
um grupo de fiéis chegavam à cidade, cheios de esperança de fazer a diferença.
Um deles era Ron Lewis.
Ele e seus amigos abriram uma igreja no centro da Times Square.
Comecei a frequentá-la
e, no decorrer de um ou dois anos, Ron e eu nos tornamos amigos.
Um dia, sentimos que havia algo entre nós.
Então, aos 42 anos, numa igreja na Park Avenue,
finalmente me casei com o homem dos meus sonhos,
um sonho tão demorado, mas que chegou a tempo.
É impressão minha ou há uma leve semelhança?
(Risos)
(Aplausos)
No dia do nosso casamento,
Ron me deu o maravilhoso presente de quatro garotos adolescentes.
Eu digo a meu amigo Tony
que quatro garotos e nenhuma estria é um ótimo negócio.
(Risos)
Eu sonhava em ter uma filha
e, para minha surpresa, aos 45 anos, descobri que estava grávida.
Mas recebi a notícia, dois meses depois,
de que não havia batimentos cardíacos.
Um em oito casais sofrem de infertilidade,
e essa se tornou nossa jornada pelos próximos cinco anos.
Anos de lágrimas.
E cirurgias.
Um processo de adoção deu errado no último momento.
Escolhemos a esperança, mas nos decepcionávamos a cada passo.
Na mesma época, comecei a aprender
sobre o crescente problema do tráfico sexual de crianças.
Eu me pegava acordando à noite, pensando no quanto eu queria um bebê
e imaginando a situação de ter um filho que foi traficado ou abusado.
Ron e eu discutimos isso
e nos perguntamos se podíamos fazer alguma diferença.
Podíamos fazer algo?
Então, no espírito de escolher a esperança e viver outro sonho,
nos educamos, reunimos voluntários
e, pelos próximos cinco anos, fizemos caminhadas em 50 cidades,
começando por Nova York com a corrida de salto agulha,
em que quebramos o recorde de pessoas correndo de salto agulha.
(Risos)
Digo "pessoas", não só mulheres, porque até nosso filho de 16 anos,
quando pensamos que talvez não quebraríamos o recorde,
calçou um par de saltos e correu como nunca.
(Risos)
Naquela época,
nosso filho Jordan decidiu participar de uma viagem missionária na África.
Enquanto estava lá, ele teve 21 sangramentos nasais.
O que estava acontecendo?
Ele voltou para casa e, um dia antes de seu aniversário de 21 anos,
foi diagnosticado com câncer nasal em estágio quatro.
Ele interrompeu a faculdade e suportou 71 sessões de radioterapia
e 8 de quimioterapia.
Cinco meses depois, incrivelmente, foi declarado livre de câncer.
Seguiu seu sonho de terminar os estudos, voltou à faculdade, se graduou a tempo,
ganhou o prêmio de "superador" do ano e conheceu seu grande amor, Katie.
E conseguiu um ótimo emprego num banco.
Dezessete meses depois, às oito horas da manhã,
ele e seu pai foram comprar a aliança de noivado.
Às dez horas, num exame de rotina,
ele ficou sabendo que o câncer havia voltado.
Dessa vez, com sede de vingança.
Jordan e Katie estavam determinados a viver seu sonho de passar a vida juntos,
então se casaram um mês depois.
Pelos próximos nove meses, Katie nunca saiu do lado de Jordan.
Amanhã fará dois anos
que, misteriosamente, de um modo que nunca entenderemos,
nosso amado Jordan deu seu último suspiro na Terra
e seu primeiro no céu.
Ele nunca perdeu a esperança nem a fé.
Mas como se vive sem um filho?
Sim, sou a madrasta, mas o amava como se fosse meu.
Pelos últimos dois anos,
nossa família tem encarado de novo a decisão de ter esperança,
inspirada pelo exemplo de Jordan.
Mas, em muitos dias, parece que estamos morrendo por dentro.
Três meses antes de Jordan morrer, algo maravilhoso aconteceu.
Na véspera de Natal, estávamos juntos em casa para o fim de ano,
valorizando cada momento que podíamos ter em família.
Ron e eu recebemos uma ligação de uma jovem corajosa
que havia optado pela entrega à adoção.
Ela estava no nono mês de gestação
e queria saber se podíamos nos preparar, porque ela havia nos escolhido.
Ela daria à luz em três semanas.
E havia escolhido nós dois, que tínhamos 51 e 54 anos.
Ron e eu nos olhamos e dissemos: "Por que não?"
No dia seguinte, manhã de natal, eu estava no banheiro,
me arrumando para sair e preparar o grande almoço de Natal em família,
quando recebi esta foto no meu celular.
(Risos)
Não só um, mas dois sonhos se realizaram,
nascidos numa manhã de Natal, perto de Bethlehem, em outro estado.
Demos a notícia aos garotos depois de abrir nossos presentes.
Todos gritaram e choraram.
Naquele dia, pegamos um voo
e, pouco antes da meia-noite, tínhamos nossas bebês no colo.
Para finalizar,
quero lhes apresentar três moças que ensinaram meu coração
a sonhar, ter esperança e nunca desistir:
minha querida e eterna nora, Katie,
e minhas filhas, Victoria Joy e Isabella Grace.
(Aplausos)
Oi, amores! Venham aqui.
Deixo vocês com a seguinte mensagem:
escolham a esperança
e sonhem de novo.
Obrigada.
(Aplausos)
Se pare că toată lumea așteaptă ceva:
să-și găsească locul de muncă mult visat, să-și întâlnească iubirea vieții,
să iasă din datorii și să crească financiar -
visuri mărețe, visuri mici.
Voi ce așteptați?
Personal, urăsc să aștept.
Nu m-am gândit niciodată
că ar trebui să aștept după visul meu legat de iubire și căsătorie.
Crescând, am fost îndrumată de un anumit cuplu.
Probabil că îi știți.
(Râsete)
Eu și sora mea ne jucam ore în șir, imaginându-ne viața prin a lor,
visând la un mariaj fericit
cu mașini luxoase, case frumoase.
Prin viața lor ne-am imaginat-o pe a noastră.
Oh, și garderoba, nu uitați de garderobă.
La 18 ani am plecat la facultate plină de speranță, încrezătoare
că soțul meu este în acel campus.
2.000 de bărbați, 2.000 de femei,
este câte unul pentru fiecare.
(Râsete)
Patru ani mai târziu,
aveam diploma de licență în mână, dar nu era niciun burlac pentru mine.
Totuși, aveam domnișoarele de onoare.
Așa că asta era puțin liniștitor.
(Râsete)
În următorii ani,
toate domnișoarele mele, și multe altele, au început să trăiască visurile mele
chiar în fața mea.
Să se căsătorească, să aibă copii, să-și cumpere primele case -
în timp ce eu doar așteptam.
Cea mai bună prietenă a mea a absolvit facultatea,
iar imediat după aceea a început să aibă copil după copil.
Acum are zece copii.
(Râsete)
De la 20 la 30 de ani, și chiar după aceea,
în timp ce toți ceilalți păreau să trăiască visurile mele,
am descoperit două alegeri care au făcut diferența.
Prima alegere este aceasta:
când un vis este în așteptare, du-te să trăiești un alt vis.
Oh, nu vrei să faci asta.
Vrei doar să stai acolo,
fiind concentrat și obsedat de unicul lucru care vrei să se întâmple.
Dar trebuie să continuăm să visăm și să ne mișcăm
pentru că visurile îi spun inimii că trăim, nu că murim.
A doua alegere este o alegere.
Asta am descoperit eu:
speranța este o alegere, nu un sentiment.
Dr. Jerome Groopman, șeful medicinei la Școala Medicală Harvard,
spune că speranța este la fel de puternică ca orice medicament prescris
sau procedură efectuată.
Am descoperit că speranța este ca un mușchi:
cu cât o folosești mai mult, cu atât devine mai puternică.
Aveam aproape 40 de ani când visul meu de a mă muta la New York s-a îndeplinit.
Am ajuns în oraș, speranțele erau noi, într-un oraș vibrant de visători.
În fiecare dimineață între ora 8 și 9
mergeam pe culoarul din World Trade Center
cu excepția dimineții de 11 septembrie.
În dimineața aceea
eram în Hartford, Conneticut, la o întâlnire.
Vom uita vreodată ziua aceea?
O zi în care mii de vise au murit la propriu.
În timp ce mulți dintre cei temători plecau din oraș,
un grup de bărbați credincioși veneau în oraș
sperând că vor face o diferență.
Unul dintre acești bărbați era Ron Lewis.
El și prietenii lui s-au hotărât să facă o biserică în inima Time Square-ului.
M-am alăturat lor,
iar pe parcursul următorului an sau doi,
eu și cu Ron am devenit prieteni
și după aceea am simțit că era ceva mai mult între noi.
Așa că la vârsta de 42 de ani, într-o biserică de pe Park Avenue,
m-am măritat în sfârșit cu bărbatul visurilor mele,
un vis care a durat atâta, dar s-a îndeplinit chiar la timp.
Mi se pare mie, sau există o ușoară asemănare?
(Râsete)
(Aplauze)
În ziua nunții noastre
Ron mi-a făcut un cadou uimitor, patru băieți adolescenți.
I-am spus prietenului meu Tony
că patru băieți și nicio vergetură este o afacere foarte bună.
(Râsete)
Visam să am o fetiță,
iar în mod surprinzător, la 45 de ani am aflat că eram însărcinată,
numai că două luni mai târziu mi s-a spus:
nu are puls.
Unul din opt cupluri se luptă cu infertilitatea,
iar aceasta a devenit călătoria noastră în următorii cinci ani.
Ani de lacrimi.
Și operații.
O adopție care s-a anulat în ultimul moment.
Alegând speranța,
dar speranțele se năruiau din nou și din nou.
Cam în aceeași perioadă
am aflat despre o problemă,
problema tot mai presantă a traficului sexual de minori.
Mă trezeam tot mai des noaptea
gândindu-mă cât de mult îmi doream un copil,
dar totuși, mă întrebam cum este
să ai un copil
care a fost traficat sau abuzat.
Am discutat despre asta cu Ron
și ne-am întrebat dacă am putea face diferența,
am putea face ceva?
În stilul nostru de a alege speranța și de a trăi un vis nou,
ne-am educat și am adunat voluntari,
iar în decursul următorilor cinci ani
am făcut plimbări în 50 de orașe,
începând cu o alergare în pantofi stiletto în New York,
unde am doborât recordul de oamenii care aleargă în stiletto.
(Râsete)
Spun „oameni” pentru că până și fiul nostru de 16 ani,
în dimineața aceea, când ne-am gândit: „Oh, s-ar putea să nu batem recordul!",
a încălțat o pereche de stiletto și a luat-o la fugă.
(Râsete)
În perioada aceasta
al treilea fiu al nostru, Jordan, a decis să facă o călătorie de vară în Africa.
În timp ce era acolo a avut 21 de sângerări nazale.
Despre ce este vorba?
A venit acasă,
iar cu o zi înainte de cea de-a 21-a aniversare
a fost diagnosticat
cu cancer de sinus în stadiul IV.
A venit acasă de la școală,
a îndurat 71 de cure de radiații,
8 cure de chimioterapie,
și uimitor, cinci luni mai târziu a fost declarat vindecat.
Și-a urmat visul de a termina școala
și s-a întors la școală,
a absolvit la timp,
a câștigat premiul „învingătorul anului” și și-a cunoscut marea dragoste, Katie.
A obținut o slujbă minunată la o bancă
și 17 luni mai târziu,
într-o dimineață la ora 8
el și tatăl său au mers să cumpere inelul de logodnă.
La ora 10,
la un control de rutină, i s-a spus că boala a recidivat.
Și de data asta cu răzbunare.
Jordan și Katie erau hotărâți să-și trăiască visul unei vieți împreună.
Așa că s-au căsătorit o lună mai târziu.
Katie a fost mereu lângă Jordan în următoarele nouă luni.
Mâine se împlinesc doi ani
de la ceea ce va rămâne un mister în familia noastră,
când iubitul nostru Jordan și-a dat ultima suflare pe Pământ
și prima suflare în rai.
El nu și-a pierdut niciodată speranța și nu și-a pierdut niciodată credința.
Dar cum trăiești fără un copil?
Da, sunt mama vitregă, dar îl iubeam ca pe copilul meu.
În ultimii doi ani
familia noastră se confruntă din nou cu alegerea de a alege speranța,
inspirată de exemplul lui Jordan.
Totuși, în multe zile am simțit că murim înăuntru.
Cu aproximativ trei luni înainte de moartea lui Jordan
s-a întâmplat altceva uimitor.
Era Ajunul Crăciunului.
Suntem cu toții acasă împreună de sărbători,
prețuind fiecare moment în familie.
Eu și Ron primim un telefon, este Ajunul Crăciunului,
primim un telefon de la o tânără curajoasă
care alesese adopția
și era în a noua lună de sarcină.
Se întreba dacă suntem pregătiți pentru că ea ne alesese pe noi.
Trebuia să nască în trei săptămâni.
Ne-a ales pe noi: 51 și 54 de ani.
Ron și cu mine ne privim, și ne zicem: „De ce nu?”
În dimineața următoare,
în dimineața de Crăciun, mă aflam în baie.
Mă pregăteam să ies și să gătesc marea masă de familie,
când primesc această poză pe telefon.
(Râsete)
Nu doar unul, ci două visuri se împlinesc.
În dimineața de Crăciun
născute chiar în afara Betleemului, într-un alt stat.
Le-am spus băieților vestea după ce ne-am deschis cadourile.
Toată lumea țipa și plângea.
În acea zi am zburat acolo
și fix înainte de miezul nopții ne țineam fiicele în brațe.
În încheiere,
aș vrea să vă prezint trei doamne
care mi-au învățat inima cum să viseze și cum să spere
și cum să nu renunțe niciodată:
pentru totdeauna nora mea dragă, Katie
și fiicele mele, Victoria Joy și Isabella Grace.
(Aplauze)
Bună, dragilor. Haideți aici!
Vă las cu asta:
alegeți speranța și visați din nou!
Vă mulțumesc!
(Aplauze)
Такое впечатление, что все чего-то ждут:
найти работу мечты, встретить любовь всей жизни,
расплатиться с долгами и много заработать.
Большие мечты, маленькие мечты.
Чего вы ждёте?
Лично я ненавижу ждать.
Никогда я не думала,
что мне придётся ждать, пока не сбудется моя мечта о любви и замужестве.
Когда я росла, я брала пример с одной пары.
Возможно, они вам знакомы.
(Смех)
Мы с сестрой играли часами, представляя себе такую жизнь, как у Барби и Кена.
Мы мечтали о счастливом замужестве,
о роскошных авто, красивых домах.
В мечтах мы хотели жить так, как они.
О, и так одеваться. Конечно же, не забываем об одежде.
Когда мне исполнилось 18, я уехала учиться в университет.
Я была полна надежд и уверенности, что муж моей мечты ждёт меня где-то там.
2 000 мужчин, 2 000 женщин —
всем хватит.
(Смех)
Четыре года спустя
у меня в руках диплом бакалавра наук, но бакалавра-холостяка для меня не нашлось.
Хотя я уже подобрала себе будущих подружек невесты,
и это немного утешало.
(Смех)
В последующие несколько лет
мои подружки и другие девушки начали жить жизнью моей мечты
прямо у меня перед носом —
выходили замуж, рожали детей, покупали дома в первый раз, —
а я всё ещё ждала.
Моя лучшая подруга закончила университет
и сразу же начала рожать ребёнка за ребёнком.
У неё сейчас десять детей.
(Смех)
Так все годы с 20 до 30 лет и дальше,
когда казалось, все живут так, как я мечтала,
у меня было два варианта выбора, которые сыграли положительную роль.
Первый вариант:
когда одна мечта не торопится сбываться, воплощай другую мечту.
Да, тебе не хочется.
Хочется просто стоять на месте,
собрать волю в кулак и не отпускать то одно, что хочется получить.
Но нужно мечтать, не переставая, и двигаться дальше,
потому что мечты подсказывают сердцу, что мы живём, а не умираем.
Второй вариант — это сам выбор.
И вот что я поняла:
надежда — это выбор, а не чувство.
Доктор Джером Групмэн, профессор кафедры медицины в Гарвардской медицинской школе,
говорит, что надежда имеет такую же силу, как и прописанные лекарства
и проведённые процедуры.
Я поняла, что надежда как мышцы:
чем больше пользуешься, тем сильнее она становится.
Мне было почти 40, когда я воплотила давнюю мечту переехать в Нью-Йорк.
Окрылённая надеждами, я приехала в бурлящий город мечтателей.
Каждое утро с 8:00 до 9:00
я проходила через вестибюль Всемирного торгового центра,
кроме того утра, когда произошёл теракт 9/11.
В то утро
я проводила собрание в Хартфорде, Коннектикут.
Забудем ли мы когда-нибудь этот день?
День, когда буквально тысячи мечтаний исчезли.
И когда много запуганных уезжало из города,
группа надеющихся заезжала в город,
просто надеясь, что могут сделать доброе дело.
Одним из этих людей был Рон Льюис.
Он с друзьями решил основать церковь в самом центре Таймс-сквер.
Я начала ходить туда,
и через год или два
я подружилась с Роном
и потом почувствовала, что между нами что-то больше, чем дружба.
Итак, в церкви на Парк-авеню
в свои 42 года я наконец-то вышла замуж за мужчину моей мечты.
Мечты, которая так долго не сбывалась, но сбылась как раз вовремя.
А теперь скажите: мне кажется, или он действительно слегка похож на Кена?
(Смех)
(Аплодисменты)
В день свадьбы
Рон подарил мне удивительный подарок: четырёх мальчиков-подростков.
Я говорю другу Тони:
четверо пацанов и никаких растяжек — мне действительно сказочно повезло.
(Смех)
Я мечтала о крошечной девочке,
и неожиданно в 45 я поняла, что беременна.
А через два месяца мне сказали,
что сердцебиение прекратилось.
Одна из восьми пар страдает от бесплодия.
В следующие пять лет мы прошли этот путь.
Годы слёз
и операций.
Усыновление, которое сорвалось в последний момент.
Мы надеялись и надеялись,
а надежды рушились снова и снова.
Примерно в то же время
я узнала о набирающей обороты проблеме
торговли детьми для сексуальной эксплуатации.
Однажды я проснулась ночью
и задумалась, как сильно я хотела ребёнка,
и в то же время я думала,
каково тем родителям, у кого ребёнка
продали в рабство или надругались.
Мы поговорили об этом с Роном
и просто задумались, как бы могли помочь.
Что в наших силах?
Желая следовать за надеждой и воплотить следующую мечту,
мы прошли обучение и пополнили ряды добровольцев,
которые в следующие пять лет
выступали с протестами в 50 городах,
начиная с Нью-Йорка, где был забег на шпильках
и где мы побили рекорд по бегу на шпильках.
(Смех)
Я говорю «мы», потому что даже наш 16-летний сын
надел шпильки — и как побежал.
А ведь ещё утром мы думали: «O нет, нам никогда не побить рекорд».
(Смех)
В то же время
наш третий сын Джордан решил поехать с миссией в Африку на всё лето.
Пока он был там, у него 21 раз случилось носовое кровотечение.
В чём же было дело?
Он приехал домой,
и за день до его 21-летия
ему поставили диагноз:
рак пазух в четвёртой стадии.
Он вернулся домой из университета,
прошёл 71 курс радиотерапии,
8 курсов химиотерапии
и чудесным образом через 5 месяцев он избавился от рака.
Потом он воплощал мечту окончить университет:
вернулся к учёбе,
закончил вовремя,
победил в конкурсе «Победитель года» и встретил любовь своей жизни, Кэти.
Получил прекрасную работу в банке,
и через 17 месяцев
в 8 утра
он с отцом пошёл покупать обручальное кольцо.
В 10 утра
на регулярном обследовании ему сказали, что рак вернулся.
В этот раз — с новой силой.
Джордан и Кэти были полны решимости прожить жизнь их мечты вместе.
Через месяц они поженились.
В следующие 9 месяцев Кэти не отходила от Джордана.
Завтра будет два года, как —
мы так никогда и не узнаем почему —
наш любимый Джордан сделал последний выдох на Земле
и первый вдох на Небесах.
Он никогда не терял надежды и никогда не терял веры.
Как же пережить смерть ребёнка?
Да, я мачеха, но я любила его как родного.
Последние два года
наша семья снова выбирает надежду,
как это делал Джордан.
И всё же проходит день за днём, а мы в душе словно умираем снова и снова.
За три месяца до смерти Джордана
случилось что-то удивительное.
Был канун Рождества.
Мы собрались все дома на праздники,
наслаждались каждой бесценной секундой, проведённой с семьёй.
Канун Рождества. Звонок мне и Рону.
Нам звонила отважная молодая женщина
на девятом месяце беременности,
которая решила отдать ребёнка на усыновление.
Она хотела знать, готовы ли мы принять, потому что она выбрала нашу семью.
Она должна была родить через 3 недели.
Она выбрала нас — людей 51 и 54 лет.
Мы посмотрели друг на друга и такие: «Почему бы нет?»
Итак, следующим утром,
утром Рождества, я в ванной,
уже хочу выходить и готовить рождественский бранч для большой семьи,
когда на телефон приходит это фото.
(Смех)
Не одна, а две мечты сбываются.
Рождественским утром
они родились под Вифлеемом, в другом штате.
Мы сообщили мальчикам новость, когда развернули подарки.
Все визжали и кричали.
В то же день мы вылетели
и прямо перед наступлением полуночи мы держали на руках малышек.
В завершение
я хочу представить вам троих девушек,
которые научили моё сердце мечтать и надеяться
и никогда не сдаваться:
навсегда моя доченька Кэти
и мои дочери — Виктория Джой и Изабелла Грейс.
(Аплодисменты)
Приветик, любимые! Выходите.
Напоследок хочу вам сказать:
выбирайте надежду и снова мечтайте.
Спасибо.
(Аплодисменты)
Herkes bir şeyler için bekliyor gibi duruyor:
hayalindeki işi bulmak, hayatının aşkıyla tanışmak,
borçtan kurtulmak ve finansal olarak büyümek
büyük hayaller, küçük hayaller.
Siz neyi bekliyorsunuz?
Şahsen, ben beklemekten nefret ederim.
Ve asla ama asla hayalimdeki aşk ve evlilik için
beklemek zorunda olacağımı düşünmezdim.
Büyürken, belirli bir çift tarafından yönlendirilmiştim.
Belki onları tanıyorsunuzdur.
(Kahkahalar)
Kız kardeşim ve ben, kendi hayatımızı onlarınkinde canladırarak
lüks arabalar, güzel evler olan
mutlu bir evlilik hayaliyle saatlerce oynardık.
Ve onların hayatı üzerinden, kendimizinkini düşünürdük.
Ah ve gardıroplar -- gardıropları unutmayalım.
18 yaşında, umut ve öz güven dolu bir biçimde üniversiteye başladım:
Ah, kocam bu kampüste.
2 bin erkek, 2 bin kadın --
herkes için bir tane vardı.
(Kahkahalar)
Dört yıl sonra,
fen fakültesi diploması elimdeydi ama benim için bekar bir erkek yoktu.
Yine de tüm nedimelerim hazırdı.
Dolayısıyla bu biraz telafi ediciydi.
(Kahkahalar)
Sonraki birkaç yıl boyunca,
tüm nedimelerim ve daha fazlası gözlerimin önünde
hayallerimi yaşamaya başladılar -
evleniyorlardı, çocuk sahibi oluyorlardı, ilk evlerini satın alıyorlardı -
ben hâlâ bekliyordum.
En yakın arkadaşım üniversiteden mezun oldu
ve hemen sonrasında bebek ardına bebek sahibi oldu.
Şimdi on tane çocuğu var.
(Kahkahalar)
Dolayısıyla, 20'lerim ve ardından 30'larım boyunca,
herkes benim hayallerimi yaşıyor gibi gözükürken,
fark yaratan iki seçenek keşfettim.
İlk seçenek şuydu:
bir hayal beklemedeyse git başka bir hayali yaşa.
Ah, ama istemiyorsun.
Sadece orada durmak, belki gerçekleşmesini istediğin şeye odaklanmak
ve saplantı haline getirmek istiyorsun.
Ama hayal etmeye ve hareket halinde olmaya devam etmeliyiz
çünkü hayaller kalplerimize yaşadığımızı, ölmediğimizi söylüyor.
İkinci seçenek ise tercih.
Ve keşfettiğim şey şuydu:
Umut bir tercihti, bir his değil.
Dr. Jerome Groopman, Harvard Tıp Okulu'nun başkanı,
umudun yazılan bir ilaç veya gerçekleştirilen bir işlem kadar
güçlü olduğunu söylüyor.
Ben umudun bir kas gibi olduğunu keşfettim:
Kullandıkça güçleniyor.
New York'a taşınma hayalim gerçekleştiğinde neredeyse 40 yaşındaydım.
Hayalperestlerin canlı şehrine geldim - umutlarım tazeydi -
Her sabah saat 8 ve 9 arasında,
Dünya Ticaret Merkezi'nin meydanına doğru yürürdüm -
11 Eylül sabahı hariç.
O sabah,
şehir dışında Hartford, Connecticut'ta bir toplantıdaydım.
O günü hiç unutabilecek miyiz?
Gerçek anlamda binlerce hayalin öldüğü bir gün.
Korku dolu birçok insan şehri terk ederken
basit bir farklılık yaratma umuduyla dolu
bir grup inançlı adam şehre geliyordu.
O adamlardan birisi Ron Lewis'ti.
O ve arkadaşları Times Meydanında bir kilise töreni başlatmaya
karar verdiler.
Onlara katılmaya başladım
ve ilerleyen bir iki yılda,
Ron ve ben arkadaş olduk
ve ardından aramızda daha fazlası olduğunu hissetmeye başladık.
Bu yüzden, 42 yaşında, Park Avenue'da bir kilisede,
nihayet hayallerimdeki adamla evlendim,
gerçekleşmesi çok uzun süren ama doğru zamanda olan bir hayaldi.
Sadece ben mi böyle düşünüyorum yoksa ufak bir benzerlik var mı?
(Kahkahalar)
(Alkışlar)
Düğün günümüzde,
Ron bana harika bir hediye verdi, dört genç erkek çocuk.
Arkadaşım Tony'ye diyorum ki,
dört erkek ve sıfır çatlak gerçekten iyi bir anlaşma.
(Kahkahalar)
Küçük bir kız çocuğu hayali kuruyordum
ve şaşırtıcı bir şekilde, 45 yaşımda, hamile olduğumu fark ettim -
sadece iki ay sonra
onun hiç kalp atışı olmadığı bize söylendi.
Sekiz çiftten birisi kısırlık ile mücadele ediyor
ve önümüzdeki beş yıl boyunca bu bizim yolculuğumuz oldu.
Hüzün yılları
ve ameliyatlar.
Son anda ters giden bir evlat edinme.
Umudu seçmiştik
ama umutlarımız yine parçalanmıştı.
Aynı tarihlerde,
büyüyen bir sorun olan çocuk seks ticareti hakkında
bilgi sahibi olmaya başladım.
Nasıl çılgınca bir çocuk istediğimi
ama aynı zamanda alınıp satılmış veya istismara uğramış
bir çocuk sahibi olmanın nasıl olabileceğini düşünerek
kendimi geceleri uykumdan uyanırken buldum.
Ron ile bunu konuştuk
ve sadece merak ettik, bir farklılık yaratabilir miydik,
bir şeyler yapabilir miydik?
Bu yüzden, umudu ve bir başka hayali yaşamayı seçme ruhuyla,
eğitim aldık, gönüllüler topladık
ve önümüzdeki beş yılda
stilleto giyen insanların kırdığı rekorla
New York stiletto koşusundan başlayarak
50 şehirde yürüyüşler yaptık.
(Kahkahalar)
''İnsan'' diyorum çünkü 16 yaşındaki oğlumuz bile,
o sabah, biz ''Tüh, rekor kıramayabiliriz!'' diye düşünürken
bir çift stiletto giydi ve tüm yolu koştu.
(Kahkahalar)
O zamanlarda,
üçüncü oğlumuz Jordan, Afrika'ya bir yaz görevine gitmeye karar verdi.
Ve oradayken, 21 kez burun kanaması geçirdi.
Neler oluyordu?
Eve geldi
ve yirmi birinci yaş gününden bir gün önce
dördüncü evre sinüs kanseri
teşhisi konuldu.
Okuldan eve geldi,
71 radyasyon seansına
ve 8 kemoterapi seansına katlandı
ve inanılmaz bir şekilde, beş ay sonra kanseri yendi.
Okulu bitirme hayalinin peşinden gitti
ve okula döndü,
tam vaktinde mezun oldu,
yılın ''üstesinden gelen'' ödülünü kazandı ve büyük aşkı Katie ile tanıştı.
Bankada harika bir iş buldu
ve 17 ay sonra,
bir sabah saat 8'de,
o ve babası nişan yüzüğünü almaya gitti.
Ve saat 10'da,
rutin takip muayanesinde, kanserin geri döndüğü söylendi.
Ve bu sefer intikam hırsıyla gelmişti.
Jordan ve Katie hayallerindeki hayatı birlikte yaşamaya kararlıydılar.
Bu yüzden bir ay sonra evlendiler.
Önlerindeki dokuz ay boyunca, Katie, Jordan'ın yanında hiç ayrılmadı.
Ve iki yıl önce yarın,
ailemizde bir gizem olarak kalacak olan,
sevgili Jordan'ımız dünyadaki son nefesini verdi
ve cennetteki ilk nefesini aldı.
Hiçbir zaman umudunu ve inancını kaybetmedi.
Ama insan çocuğu olmadan nasıl yaşayabilirdi ki?
Evet, ben üvey anneyim ama onu kendi evladım gibi sevdim.
Şimdi, son iki yılda,
Jordan'ın örneğinden ilham alarak
ailemiz bir kez daha umudu seçme tercihiyle karşı karşıya kaldı.
Yine de, birçok gün içten içe ölüyormuşuz gibi hissettiriyor.
Jordan ölmeden üç ay önce
harika başka bir şey oldu.
Noel arifesiydi.
Hepimiz tatiller için evdeydik,
yaşayabileceğimiz her aile anını değerlendiriyorduk.
Ve Ron ile ben bir telefon aldık - Noel arifesinde -
dokuz aylık hamile olan
ve evlat edinmeyi tercih eden
cesur genç bir kadından telefon aldık.
Hazır olup olamayacağımızı sordu çünkü bizi seçmişti.
Üç hafta içinde doğuracaktı.
Bizi seçmişti, 51 ve 54 yaşındaki iki insanı.
Ron ve ben birbirimize baktık, ve ''Neden olmasın ki?'' dedik.
Hemen ertesi sabah -
Noel sabahı banyomdayım.
Dışarı çıkmak ve büyük aile Noel kahvaltısını pişirmek için hazırlanıyordum
- ki bu fotoğraf telefonuma geldi.
(Kahkahalar)
Sadece bir değil, iki hayal gerçekleşmişti.
Noel sabahında,
Bethlehem'in hemen dışındaki başka bir eyalette doğmuşlardı.
Hediyelerimizi açtıktan sonra çocuklara haberi verdik.
Herkes çığlık çığlığaydı ve ağlıyordu.
Ve gün aktı gitti
ve gece yarısından hemen önce bebek kızlarımızı kucağımıza aldık.
Bu yüzden kapanış için
kalbime hayal kurmayı ve umut etmeyi
ve asla pes etmemeyi öğreten
üç hanımı sizlerle tanıştırmak istiyorum:
Her zaman gelinim olacak olan Katie
ve kızlarım Victoria Joy ile Isabella Grace.
(Alkış)
Merhaba, canlarım. Gelin buraya!
Sizi şununla bırakıyorum:
Umut etmeyi seç ve yeniden hayal kur.
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)
似乎每個人都在等待著什麽：
一份理想的工作、
遇見生命中的摯愛、
清償債務、累積財富，
大夢想、小夢想。
你等待的是什麽？
對我來說，我最討厭等待。
我也從沒想過需要那麼久 才能實現我對愛情和婚姻的夢想。
成長過程中，我對婚姻的憧憬 來自一對夫妻。
也許你們也認識。
（笑聲）
我們姊妹可以玩上幾個小時，
想像自己過著他們的生活，
夢想有個幸福的婚姻，
豪華的汽車，美麗的房子。
透過他們的生活，
我們想像我們的未來。
哦，還有衣櫃，裝滿美麗衣服的衣櫃。
18 歲那年，我離家去上大學，
對我的夢想滿懷著希望和信心：
哦，我一定能在校園裏 遇見未來的丈夫。
全校有 2 千個男人，2 千個女人，
正好一個配一個。
（笑聲）
四年過去了，
我拿到了理科學士學位，
卻沒找到適合我的單身漢。
不過，我所有的伴娘都找齊了。
所以也算有點收穫。
（笑聲）
在接下來的幾年裏，
我所有的伴娘，還有很多人 都開始實現我的夢想，
我親眼目睹他們 結婚、生小孩、置產，
然而我仍然在等待。
我最要好的朋友踏出大學校門後，
差不多一畢業，她就一個接一個生孩子。
她現在總共有十個小孩。
（笑聲）
所以，一路從我二十幾歲 到三十幾歲的時候，
當身邊所有人似乎都在實現我的夢想，
我發現兩個選擇使一切不同。
第一個選擇是：
當一個夢想停滯不前， 就先去實現另一個夢想。
哦，你不想這麽做？
你想繼續堅持，
持續等待夢想發生。
但是生命除了夢想，還得保持前進，
夢想給我們的心前進的力量，不致毀滅。
第二個選擇是抉擇。
我發現：
希望是一種選擇，而不是一種感覺。
哈佛醫學院的醫學系主任 傑羅米•古柏曼博士曾説：
希望的力量可比任何醫藥或手術。
我則發現希望像肌肉一樣：
你愈去用它，它就愈强而有力。
我將近 40 歲時，終於 實現遷居紐約的夢想。
我滿懷希望地到了這座 充滿活力及夢想的城市。
每天早上的八點到九點間，
我會穿過世貿中心的大堂，
除了 9/11 那天的早上。
那天早上，
我剛好去康涅狄格州的 哈佛德召開會議。
我們永遠不會忘記那天。
那是成千上萬個夢想破滅的一天。
正當很多人滿懷恐懼逃離紐約市時，
一群忠誠的人選擇來到紐約市 ，
懷抱希望，想貢獻一己之力。
其中一個是羅恩•路易斯。
他跟幾個朋友決定 在時代廣場的中心建個教堂。
我開始去他們的教堂，
在接下來的一兩年裏， 羅恩和我成了朋友，
除了友誼似乎又多了一些情愫。
四十二歲那年， 在公園大道上的教堂裏，
我終於與我的夢中情人結婚了，
一個等待已久的夢想，但正是時候。
希望不是只有我一個 覺得他們長相有點相似？
（笑聲）
（掌聲）
婚禮那天，
羅恩給我一個很棒的禮物── 四個十幾歲的兒子。
就像我跟我的朋友托尼說的，
能有四個兒子卻沒有妊娠紋 真的很划算。
（笑聲）
我一直希望能有一個女兒，
45 歲那年，我很驚喜自己懷孕了，
只是短短兩個月後， 醫生告知胎兒沒有心跳。
平均每八對夫婦中就有 一對有不育症的問題，
那之後的五年生活我們經歷了許多，
充滿淚水及各種手術的五年。
也嘗試過領養，卻在最後一刻失敗了。
不斷地選擇希望，
然而希望卻一次又一次破滅。
差不多與此同時，
我開始得知日益嚴重的 兒童性交易、販賣等問題。
常常夜裏醒來，
想到自己多麼想要一個孩子，
卻不敢想像遭受人口販運 或凌虐的孩子是什麼感覺。
我跟羅恩提到這件事，
我們開始想是否能改變現狀，
那我們能做什麼呢？
本著前面提到的 選擇希望、懷抱夢想的精神，
我們開始學相關資訊，號召志工，
接下來的五年內，
我們在 50 個城市辦了健走活動，
從紐約的高跟鞋賽跑開始，
我們打破一個人們 穿高跟鞋賽跑的記錄。
（笑聲）
我説的「人們」包括了 我們十六歲的兒子，
那天一早，我跟羅恩正講到 「喔哦，我們無法破記錄！」
我兒子蹬上一雙高跟鞋 然後就往目標飛奔而去。
（笑聲）
也就是那時，
我們的三兒子，喬丹， 決定參加一趟非洲的傳道之旅。
在當地，他流鼻血流了 21 次。
沒人知道為什麼。
他回來後，
在他 21 歲生日的前一天，
醫生確診他有第四期的鼻竇癌。
他輟學回家，
接受了 71 次的輻射治療，
8 個療程的化療，
奇蹟似的，五個月後， 醫生宣告癌細胞都沒了。
一心想要繼續完成學業，
他回到了學校，準時地畢業，
獲頒年度最佳克服者獎， 同時認識了他的摯愛──凱蒂。
他也找到了一份不錯的銀行工作，
只是 17 個月之後，
一天早上，八點左右， 他和爸爸出門去買訂婚戒指。
十點時，在例行的追蹤檢查時， 醫生告訴他癌症復發了。
而且這次相當猛烈。
喬丹和凱蒂早已決定 共度餘生的夢想。
所以他們一個月後還是結婚了。
之後的九個月，
凱蒂與喬丹寸步不離。
明天即將迎來的兩周年紀念日，
我們全家永難忘懷，
我們深愛的喬丹嚥下 他在地球上的最後一口氣，
開始他在天堂的第一次呼吸。
他從未失去他的希望和信仰。
我無法想像失去孩子的生活。
沒錯，我只是繼母， 但我將他視如己出。
過去兩年來，
因為喬丹，我們家又再次 面臨選擇希望的考驗。
確實，有太多日子讓我們 覺得内心正在慢慢死去。
大約在喬丹過世前三個月，
發生了一件不可思議的事。
那天剛好是平安夜， 全家人都在家過節，
珍惜每一個全家團聚的機會。
我和羅恩接了一通電話── 那是平安夜──
打電話的人是一個勇敢的年輕女性，
她選擇送養她的嬰孩，
她已經有九個月身孕。
她想知道我們是否準備好了， 因爲她選擇了我們。
離預產期只剩三週。
她選擇了 51 歲和 54 歲的我們。
羅恩和我看著彼此，覺得： 「既然如此，何不呢？」
第二天早上──
聖誕節的早上，我還在浴室裏盥洗，
一邊計畫著豐盛的聖誕節大餐時，
我的手機收到了這張照片。
（笑聲）
不只一個，而是一次兩個夢想成真。
那個聖誕節清晨，
出生在另一個州的伯利恆外圍。
在打開完聖誕禮物後， 我們跟兒子們說了這個消息。
大家都興奮地大吼大叫。
同一天我們就飛過去了，
午夜前，我們把兩個女兒擁在了懷裏。
最後，
讓我介紹三位女士出場，
是她們教會了我的心 如何去夢想，懷抱希望，
同時永不放棄。
她們是我永遠最愛的媳婦凱蒂、
我的女兒維多利亞•喬伊、 以及伊莎貝拉•葛蕾絲。
（掌聲）
嗨，親愛的。上來吧！
（掌聲）
最後，我想跟大家説：
選擇希望，重啟夢想。
謝謝。
（掌聲）