Toen ik 14 jaar was,
was ik bij een bowlingbaan
een speelautomaat aan het bestelen
en bij het verlaten van het gebouw
greep een veiligheidsagent me vast, dus rende ik weg.
Ik rende door de straat en sprong op een hek.
En toen ik boven geraakte,
trok het gewicht van 3.000 kwartjes in mijn boekentas
mij weer terug naar de grond.
Dus toen ik bijkwam, stond de veiligheidsagent boven op me
en hij zei: "Klein tuig, steel de volgende keer iets dat je kan dragen."
(Gelach)
Ik werd naar de jeugdrechtbank gebracht
en toen ik werd vrijgelaten onder de voogdij van mijn moeder,
waren de eerste woorden van mijn oom: "Waarom ben je gepakt?"
Ik zei: "Man, de boekentas was te zwaar."
Hij zei: "Man, je moest niet alle kwartjes meepakken."
Ik zei: "Man, ze waren zo klein. Wat moest ik anders doen?"
En 10 minuten later, nam hij me mee om een andere speelautomaat te bestelen.
We hadden geld nodig om thuis te geraken.
Dat was mijn leven.
Ik groeide op in Oakland, Californië,
met mijn moeder en directe familieleden
verslaafd aan crack-cocaïne.
Ik woonde bij familie, vrienden
en in daklozencentra.
Vaak werd het avondeten in gaarkeukens opgediend.
Een kameraad zei me:
"Geld regeert de wereld
en al haar dingen.
En in deze straten is geld koning.
En als je het geld volgt,
zal het je naar de slechte of naar de goede jongens leiden."
Niet lang daarna pleegde ik mijn eerste misdrijf
en het was de eerste keer dat iemand me zei dat ik potentieel had
en ik had het gevoel dat iemand in mij geloofde.
Niemand vertelde me dat ik advocaat kon worden
of dokter, of ingenieur.
Ik bedoel, hoe moest ik dat doen? Ik kon niet lezen of schrijven.
Ik was een analfabeet.
Dus dacht ik altijd dat criminaliteit mijn toekomst was.
En dan op een dag
was ik met iemand aan het praten
en hij vertelde me over een overval die we konden plegen.
En die pleegden we.
De realiteit was dat ik opgroeide
in de sterkste financiële natie van de wereld,
de Verenigde Staten van Amerika,
terwijl ik mijn moeder in de rij zag staan bij de bloedbank,
ze verkocht haar bloed voor 40 dollar gewoon om haar kinderen eten te geven.
Ze heeft nog steeds de littekens van de naalden.
Dus gaf ik nooit om mijn gemeenschap.
Zij gaven niets om mijn leven.
Iedereen deed wat ze konden om te nemen wat ze wilden:
de drugdealers, de dieven, de bloedbank.
Iedereen nam bloedgeld aan.
Dus nam ik, hoe dan ook, het mijne.
Ik nam het mijne.
Financiële kennis regeerde inderdaad de wereld
en ik was haar kindslaaf
en volgde de slechte jongens.
Als 17-jarige werd ik opgepakt voor overval en moord
en ik leerde snel dat geld nog meer in de gevangenis regeert dan in de straat,
dus wou ik er een deel van.
Op een dag haastte ik me om de sportpagina's van de krant te pakken
zodat mijn celmaat ze me kon voorlezen,
maar ik pakte per ongeluk de financiële pagina's.
En een oude man zei: "Hé jonkie, speel je op de beurs?"
En ik zei: "Wat is dat?"
Hij zei: "Dat is waar de blanken al hun geld bewaren."
(Gelach)
En het was de eerste keer dat ik een glimp van hoop zag,
een toekomst.
Hij gaf me een korte beschrijving van wat aandelen waren,
maar het was slechts een glimp.
Ik bedoel, hoe moest ik dat doen?
Ik kon niet lezen of schrijven.
De vaardigheden die ik ontwikkelde om mijn analfabetisme te verbergen,
werkten niet langer in deze omgeving.
Ik zat gevangen in een kooi, een prooi tussen jagers,
ik vocht voor vrijheid die ik nooit gehad had.
Ik was verloren, moe,
en ik had geen mogelijkheden meer.
Dus als 20-jarige
deed ik het moeilijkste wat ik ooit in mijn leven gedaan heb.
Ik las een boek
en het was de meest tergende tijd van mijn leven,
proberen te leren lezen,
vervreemd van mijn familie,
de kameraden.
Het was moeilijk, man.
Het was een gevecht.
Maar ik wist niet
dat ik de beste geschenken zou krijgen waarvan ik ooit kon dromen:
eigenwaarde,
kennis, discipline.
Ik was zo blij te kunnen lezen dat ik alles las wat ik in mijn handen kreeg:
snoeppapiertjes, kledinglabels, straatnaamborden, alles.
Ik las gewoon alles!
(Applaus)
Ik las gewoon.
Ik was zo enthousiast dat ik wist hoe te lezen en te spellen.
Een kameraad zei me: "Man, wat ben je aan het eten?"
Ik zei: "S-N-O-E-P, snoep."
(Gelach)
Hij zei: "Geef me wat." Ik zei: "N-E-E. Nee."
(Gelach)
Het was geweldig.
Ik bedoel, ik kon nu eindelijk voor de eerste keer in mijn leven lezen.
Het gevoel dat ik kreeg was ongelofelijk.
En dan op mijn 22ste, met een gevoel van eigenwaarde,
zelfverzekerd,
herinnerde ik me wat die gangster me had verteld.
Dus pakte ik de financiële pagina's van de krant.
Ik wou die rijke blanken vinden.
(Gelach)
Dus zocht ik die glimp.
Terwijl ik verder ging met mijn carrière
in lesgeven over hoe met geld om te gaan en te investeren,
leerde ik snel dat ik verantwoordelijkheid moest nemen voor mijn eigen daden.
Het is waar, ik groeide in een moeilijke omgeving op,
maar ik koos ervoor misdrijven te plegen
en ik moest dat toegeven.
Ik moest er verantwoordelijkheid voor nemen en dat deed ik.
Ik werkte aan een leerplan dat gevangenen kon aanleren
financieel gezond te blijven door middel van gevangenisjobs.
Een verantwoordelijke levensstijl kan ons erbij helpen
om goed met geld om te gaan als we in de maatschappij terugkomen,
zoals de meeste mensen deden die geen misdrijf pleegden.
Toen ontdekte ik
dat volgens MarketWatch
meer dan 60 procent van de Amerikaanse bevolking
minder dan 1.000 dollar spaargeld heeft.
Sports Illustrated zei dat meer dan 60 procent van de NBA-spelers
en de NFL-spelers bankroet gaan.
40 procent van huwelijksproblemen komen voort uit financiële problemen.
Wat in hemelsnaam?
(Gelach)
Wil je me zeggen dat mensen hun hele leven werken,
auto's, kleren, huizen en spullen kopen,
maar van loonbriefje naar loonbriefje leven?
Hoe, in hemelsnaam, kunnen leden van de maatschappij gevangenen helpen
om te integreren in de maatschappij,
als ze hun eigen zaken niet kunnen beheren?
Wij waren ten dode opgeschreven.
(Gelach)
Ik had een beter plan nodig.
Dit gaat niet goed aflopen.
Dus ...
Ik dacht na.
Ik had nu een verplichting om de betrokkenen op te zoeken
en te helpen,
en het was gek, want nu gaf ik om mijn gemeenschap.
Wauw, wie had dat gedacht? Ik gaf om mijn gemeenschap.
Financieel analfabetisme is een ziekte
die vele minderheden en de armere klasse in onze samenleving verlamd
over verschillende generaties heen
en we zouden daarover woest moeten zijn.
Vraag jezelf af:
hoe kan het dat 50 procent van de Amerikaanse bevolking
financieel ongeletterd is in een natie aangedreven door financiële vooruitgang?
Onze toegang tot recht, onze sociale status,
levensomstandigheden, transport en voedsel
zijn allemaal afhankelijk van geld dat de meesten niet kunnen beheren.
Dat is gestoord!
Het is een epidemie
en een groter gevaar voor de openbare veiligheid dan enig andere kwestie.
Volgens het Californisch gevangeniswezen
heeft meer dan 70 procent van de gevangenen
geldgerelateerde misdrijven gepleegd of werd ervoor in beschuldiging gesteld:
overvallen, inbraken, fraude, diefstal, vervalsing --
en de lijst gaat verder.
Luister hier:
een doorsnee gevangene
komt het Californisch gevangenissysteem binnen
zonder financiële kennis,
verdient 30 cent per uur,
meer dan 800 dollar per jaar,
zonder echte uitgaven en zal niet sparen.
Bij zijn voorwaardelijke vrijlating krijgt hij 200 dollar en wordt hem gezegd:
"Hé, veel geluk, blijf uit de problemen en kom niet terug naar de gevangenis."
Zonder serieuze voorbereiding of financiële langetermijnplanning,
wat doet hij ... ?
Op z'n 60ste?
Een goede baan vinden
of terugkeren naar hetzelfde crimineel gedrag
dat hem nou precies in de gevangenis deed belanden?
Belastingbetalers, jullie kiezen.
Zijn opleiding heeft waarschijnlijk al voor hem gekozen.
Dus hoe kunnen we deze ziekte genezen?
Ik richtte een programma mee op
dat we Financiële Emancipatie Emotionele Geletterdheid noemen.
We noemen het FEEG
en het leert je hoe je emotionele beslissingen
te scheiden van je financiële beslissingen
en de vier tijdloze regels van persoonlijke financiën:
de juiste manier van sparen,
uitgaven onder controle houden,
geld effectief lenen
en het spreiden van je financiën door je geld voor je te laten werken
in plaats van ervoor te werken.
Gevangenen hebben deze vaardigheden nodig voor ze terugkomen in de samenleving.
Er is geen volledig rehabilitatie zonder deze vaardigheden.
Het idee dat enkel deskundigen geld kunnen investeren en beheren
is absoluut belachelijk
en wie je dat vertelt, liegt.
(Applaus)
Een deskundige is een persoon
die zijn ambacht beter kent dan de meesten
en niemand weet beter hoeveel geld je nodig hebt, al hebt of wilt dan jezelf,
dit wil zeggen dat jij de deskundige bent.
Financiële kennis is geen vaardigheid, dames en heren.
Het is een levensstijl.
Financiële stabiliteit is een bijproduct van een degelijke levensstijl.
Een financieel gezonde gevangene kan een belastingbetalende burger worden
en een financieel gezonde belastingbetalende burger kan dit blijven.
Dit laat ons toe om een brug te bouwen tussen de mensen die we beïnvloeden:
familie, vrienden en die jonge mensen
die nog altijd geloven dat er een verband is tussen criminaliteit en geld.
Dus laten we de vrees en angst verliezen
voor alle moeilijke financiële termen
en alle andere flauwekul die je gehoord hebt.
En laten we naar de kern gaan van wat onze samenleving heeft verlamd
door onze verantwoordelijkheid op te nemen om ons leven beter te beheersen.
En laten we een simpel en gebruiksvriendelijk leerplan aanbieden
dat gaat tot de kern
van wat financiële emancipatie en emotionele geletterdheid werkelijk is.
Als je hier in het publiek zit en zegt:
"O ja, nou, dat ben ik niet en ik geloof het niet",
kom dan mijn klas volgen --
(Gelach)
zodat ik je kan tonen hoeveel geld het je kost
iedere keer dat je emotioneel wordt.
(Applaus)
Heel erg bedankt. Dank je.
(Applaus)