Namaskar [Merhaba].
Ben bir film yıldızıyım,51 yaşındayım,
Ve henüz botoks yaptırmadım.
(Kahkahalar)
Yani temizim ama gördüğünüz gibi, filmlerimde 21 yaşında gibi davranıyorum.
Evet, bunu yapıyorum.
Hindistan'da beni dünyanın en iyi aşığı sanan milyonlarca insana
hayaller satıp, sevgi dağıtıyorum.
(Kahkahalar)
Kimseye söylemezseniz öyle olmadığımı belirteceğim
Ama bu varsayımın yok olmasına da müsaade etmem.
(Kahkahalar)
Ayrıca burada birçoğunuzun
çalışmalarımı görmediğini farkettim.
ve sizler için çok üzüldüm.
(Kahkahalar)
(Alkışlar)
Bu benim kendime takıntılı olduğum gerçeğini değiştirmiyor --
tıpkı bir film yıldızının olması gerektiği gibi.
(Kahkahalar)
Arkadaşlarım Chris ve Juliet beni buraya
gelecek ''siz'' hakkında konuşmaya davet etti.
Doğal olarak, şu anki ben hakkında konuşmamla devam edeceğim.
(Kahkahalar)
Çünkü insanlığın benimle çok ortak yanı olduğuna inanıyorum.
(Kahkahalar)
Öyle. Öyle.
İnsanlık yaşlanan bir film yıldızı gibidir.
Etrafındaki bütün yeniliklerle boğuşan,
daha önce doğru mu anladı diye merak eden
ve hala kayıtsızca parlamaya devam etmenin
bir yolunu bulmaya çalışan bir yıldız gibi.
Ben Hindistan'ın merkezi Yeni Delhi'de bir mülteci kampında doğdum.
Babam bir özgürlük savaşçısıydı.
Annem de, diğer anneler gibi savaşçıydı.
İlk insanlardaki gibi,
hayatta kalmak için çabalıyorduk.
Yirmilerimin başındayken,
İki ebeveynimi de kaybettim,
açıkcası şimdi düşündüğümde bu beni çok pervasız gösteriyor.
fakat --
(Kahkahalar)
Babamın öldüğü geceyi hatırlıyorum
ve bizi hastaneye götüren komşunun şoförünü hatırlıyorum.
''ölü insanlar iyi bahşiş bırakmıyor'' gibi birşey mırıldayıp
karanlığın içine yürüyüp kaybolmuştu.
Babamın cansız bedenini
arabanın arkasına koyduğumda daha 14 yaşındaydım,
ve annemi de yanıma alarak
Hastaneden eve doğru sürmeye başladım.
Sessiz ağlamasının ortasında annem bana bakarak dedi ki:
''Oğlum, araba kullanmayı ne zaman öğrendin?''
O an durumu farkettim ve anneme dedim ki:
''Şimdi, anne.''
(Kahkahalar)
O geceden sonra,
insanlığın ilk çağlarındakine benzer şekilde
hayatta kalmanın ham yöntemlerini öğrendim.
Dürüst olmak gerekirse, hayatın sistemi o zamanlar çok çok basitti.
Bilirsiniz, neye sahipseniz onu yersiniz
ve ne yapmanız söylendiyse onu yapıyorsunuz.
Çölyakın sebze olduğunu düşünürdüm
ve vegan, tabiki, Star trek'teki Mr.Spock'un kayıp dostuydu.
(Kahkahalar)
İlk randevulaştığın kız ile evlenirdin
ve arabandaki karbüratörü tamir edebildiysen teknikersin.
Gay kelimesinin mutlu anlamında entel bir İngiliz kelimesi sanırdım.
Ve Lezbiyen, tabii ki, hepinizin bildiği gibi Portekiz'in başkenti.
(Kahkahalar)
Neredeydim ?
Bizden öncekilerin zahmetle
ve fedakarlıklarıyla oluşturdukları sistemlere
bel bağlıyoruz
ve devletlerimizin bizim ihyamız için çalıştığını düşünüyorduk.
Bilim basit ve mantıklıydı,
O zamanlar elma sadece bir meyveydi
--ilk olarak Havva sonra Newton tarafından sahiplenilmiş,
yani Steve Jobs tarafından değil.
Ve ''Evreka!'' sokaklarda çıplak koşmak istediğinizde
bağırdığınız bir kelimeydi.
Hayat sizi çalışmak için nereye götürürse oraya giderdiniz,
ve insanlar genellikle sizi samimi karşılardı.
O zamanlar göçmelik bir terimdi,
ve sadece ak turnalar için kullanılırdı, insanoğlu için değil.
Daha önemlisi, kimsen oydun
ve düşündüğünü söyledin.
Yirmilerimin sonunda,
gelişen metropolis Mumbai'ye geçtim,
ve benim bakış açım da,
yeni endüstrileşmeye başlayan hayalperest insanoğlu gibi,
değişmeye başladı.
Kent yeniliğe koşarken, daha süslü bir kurtuluş ararken,
bazı şeyler daha değişik görünmeye başladı.
Dünyanın her yerinden gelen insanlarla tanıştım,
yüzler, ırklar, cinsiyetler, tefeciler.
Tanımlamalar daha çok akışkan hale gelmeye başladı.
İşiniz sizi tanımlar olmuştu.
Hem de eşitleyen bir biçimde
ve böylece sistemlerimiz bana daha az güvenilir görünür oldu.
Sanki insan türünün çeşitliliğini ve
insanoğlunun ihtiyacı olan gelişim ve büyümeyi
neredeyse barındıramayacak kadar kalın bir kalıp gibi.
Fikirler daha özgür ve hızla akıyordu.
Ve ben insanoğlunun işbirliğinin ve inovasyonunun mucizesini deneyimledim.
Kendi yaratıclığımın,
kolektif çabanın becerikliliği tarafından desteklendiğinde,
beni şöhrete doğru fırlattı.
Vardığımı hissetmeye başladım
ve sanırım 40 yaşıma geldiğimde, gerçekten, gerçekten uçuyordum.
Her yerdeydim.
Biliyor musunuz? O zamana kadar 50 film,
ve 200 şarkı yapmıştım.
Ve Malezya'dan şövalyelik nişanı almıştım.
Fransız hükümeti tarafından en yüksek sivil onura layık görüldüm,
ki bu sıfatı şimdiye kadar telaffuz edemedim.
(Kahkahalar)
Üzgünüm Fransa, ve teşekkür ederim Fransa, bunu yaptığınız için.
Fakat ondan da büyük olarak, Angelina Jolie ile tanıştım.
(Kahkahalar)
iki buçuk dakikalığına.
(Kahkahalar)
Ve bir yerde karşılaştığımızı hatırladığından eminim.
Tamam, belki hatırlamıyordur.
Ve yuvarlak bir masanın etrafında Hannah Montana'nın yanına oturdum,
ki çoğu zaman sırtı bana dönüktü.
Dediğim gibi, uçuyordum, Miley'den Jolie'ye
ve insanlık benimle birlikte yükseliyordu.
Aslında ikimiz de kontrolü kaybediyorduk.
Hepiniz sonra ne olduğunu biliyorsunuz.
İnternet oldu.
Kırklarımın sonundaydım,
kuş kafesindeki bir kanarya gibi tweet atmaya başladım.
ve farzedelim ki, bilirsiniz, benim hayatıma dikkatle bakanlar
inandığım mucizeye
hayran olacaktır.
Fakat beni ve insanlığı farklı birşey bekliyordu.
Bilirsiniz, dünyanın bağlılığını güçlendirecek fikirlerin ve
hayallerin genişlemesini bekliyorduk.
Özgürlükleri ve devrimleri doğuran yerden,
düşüncelerin köreldiği, kırsallaşan ve yadırgayan
bir düşünce yapısının
yaygınlaşmasını beklemiyorduk.
Söylediğim herşey yeni bir anlam kazandı.
Yaptığım herşey-- iyi,kötü,çirkin--
tüm dünyanın hakkında yorum yapması ve yargılaması için oradaydı.
Gerçek şu ki, söylemediğim veya yapmadığım
şeyler de aynı kaderle karşılaştı.
Dörrt yıl önce,
sevgili karım Gauri'yle üçüncü çocuğumuza sahip olmaya karar verdik.
İnternette, bunun 15 yaşında olan
ilk çocuğumuzun
gayri meşru çocuğu olduğu
iddia edildi.
Belli ki,arabasını Romanya'ya sürerken,
oğlum vahşi yulaflarını kızla ekmiş.
Ve evet, bunu gösteren sahte bir video da vardı.
Biz aile olarak çok rahatsız olmuştuk.
Şimdi 19 yaşında olan oğlum,
şimdi bile ''merhaba''dediğinizde
etrafına dönüyor ve
''Fakat kardeşim, benim Avrupalı ehliyetim bile yok.'' diyor.
(Kahkahalar)
Evet.
Bu yeni dünyada,
yavaşça, gerçeklik yapaylığa ve yapaylık ise gerçeğe dönüyor.
Ve ben artık gerçekte olmak istediğim kişi olamayacağımı
ya da gerçekten düşündüğümü söyleyemeyeceğimi
ve artık insanlığın
tamamen benimle tanımlandığını hissetmeye başladım.
Bence ikimiz de ortayaş sendromumuzu yaşıyorduk
ve insanlık da, benim gibi, kaprisli bir diva oluyordu.
Herşeyi satmaya başladım,
saç yağlarından dizel jeneratörlere kadar.
İnsanlık ham petrolden nükleer reaktöre
kadar herşeyi satın alıyordu.
Bilirsiniz, kendimi yenilemek için o dar süper kahraman
kıyafetlerine girmeyi bile denedim.
Acınası bir şekilde başarısız olduğumu itiraf etmem gerek.
Bir yandan bütün Batmenlerin, Örümcek Adamlarının ve süpermenleri adına da
şunu söylemek istiyorum ki
onları takdir etmelisiniz,
çünkü kahraman kostümünün pantolon ağı kısmı gerçekten acıtıyor.
(Kahkahalar)
Evet, dürüstüm. Bunu burada söylemem gerekiyor.
Gerçekten.
Ve kazara, farketmediğim ve o da haline gelen
yeni bir dans şekli oluşturmuş oldum.
Beni gördünüz, utanmaz biriyim,
bu yüzden izninizle gösteriyorum.
Buna Lungi dansı diyordular.
Eğer sorun yoksa, size göstermek istiyorum. Farklı bir şekilde yetenekliyim.
(Alkışlar)
Şunun gibi birşeydi:
Lungi dansı. Lungi dansı. Lungi dansı. Lungi dansı.
Lungi dansı. Lungi.
Bu kadar. Bu Moda oldu.
(Alkışlar)
Gerçekten oldu.
Farkettiğiniz gibi, benim haricimde kimse ne olduğunu anlamadı
ve benim de umurumda olmadı, gerçekten,
çünkü bütün dünya ve insanlık
benim olduğum kadar kafası karışmış ve kaybolmuş görünüyordu.
O zaman pes etmedim.
Hatta diğer insanların yaptığı gibi
sosyal medyada kişiliğimi tekrardan inşa etmeyi denedim.
Eğer filozofik tweetler atarsam
insanlar hala trend olduğumu düşüneceğini düşündüm,
fakat o tweetlerden aldığım bazı cevaplar
anlamadığım, kafa karıştıran akronimlerdi. Biliyor musunuz?
ROFL, LOL.
Biri çok düşünülmüş kışkırtıcı tweetlerime ''Adidas,'' diye cevap yazdı,
ve tenis ayakkabısına neden bu isim verildiğini,
daha doğrusu, neden bana bir ayakkabı ismiyle cevap verirdin ki?
16 yaşındaki kızıma sordum ve beni aydınlattı.
''Adidas'' artık ''Bütün gün seks hakkında düşünüyorum'' demekmiş.
(Kahkahalar)
Gerçekten.
Biliyor muydunuz bilmiyorum.
Gizlice bazı akronimlerin değişmeyeceğine müteşekkir bir şekilde inanarak
Mrs.Adidas'a koyu harflerle cevap verdim ''WTF.''
WTF.
Fakat işte buradayız.
Size söylediğim gibi, 51 yaşındayım.
Can sıkıcı akronimlere rağmen,
size sadece şunu söylemek istiyorum:
eğer insanlığın var olması için mühim bir an varsa
o da şu an,
çünkü şu anki siz cesurdur.
Şimdiki siz umut dolu.
Şimdiki siz yenilikçi ve becerikli,
ve tabiki, şimdiki siz rahatsız edici şekilde tanımsız.
Bu muhteşem ve
kusurlu varoluş anında,
buraya gelmeden az önce daha az cesur hissediyordum.
Cesur bir şekilde yüzüme bakmaya karar verdim
ve fark ettim ki, giderek Madame Tussauds'daki
balmumu heykelime daha çok benzediğimi farkettim.
(Kahkahalar)
Evet, o farkındalık anında,
kendim ve insanlık için en mühim soruyu sordum:
Yüzümü gerdirmeli miyim?
Gerçekten. Dediğim gibi ben bir aktörüm,
insan yaratıcılığının modern ifadesiyim.
Geldiğim topraklar
açıklanamaz fakat basit bir dinselliğin kaynağı.
Bu büyük cömertlikte,
her nasılsa Hindistan
hayal satma işine cesaret etmiş
fakir bir müslüman özgürlük savaşçısının oğlu olan beni,
romantizminin kralı,
Bollywood'un padişahı,
ülkenin şimdiye kadar gördüğü en iyi aşığı olmasına
karar verdi... hem de bu yüz ile.
Evet.
(Kahkahalar)
Kaldı ki yüzüm sırasıyla çirkin, alışılmadık, ilginç
ve yeterince çikolata olmayan olarak tarif edildi.
(Kahkahalar)
Bu antik toprağın insanları
beni limitsiz sevgileri ile kucakladılar,
ve bu insanlardan ne gücün
ne de sefaletin
hayatınızı daha fevkalade veya
daha az acı verici yapabildiğini öğrendim.
Ülkemin insanlarından
hayatı asıl değerli kılan şeyin
insanlığın, kültürün, dinin,ülkenin kıymetinin , aslında
lütuf ve incelik yetisine
bağlı olduğunu öğrendim.
Seni duygulandıran her neyse,
seni yaratmaya, inşa etmeye teşvik eden her neyse,
seni başarısız olmaktan alıkoyan her neyse
senin hayatta kalmana yardım eden her neyse
bunun büyük ihtimalle insanın bildiği en eski ve basit duygu olduğunu öğrendim.
Bunun adı, aşk.
Topraklarımda ünlü olan mistik bir şair şöyle yazmış,
(Şiiri Hintçe söyler)
(Şiir sona erer)
Ki en yakın çevirisi ise--
evet, eğer Hintçe biliyorsanız, lütfen alkışlayın, evet.
(Alkışlar)
Hatırlaması çok zor.
En yakın çevirisinde diyor ki:
okumuş olabileceği tüm ilim kitaplarını okuyup
sonunda bu bilgiyle yenilikçiliğe, yaratıcılığa,
teknolojiye yol açsa da insanoğlunun
kendi geleceği hakkında sevgi ve yoldaşlarına olan şefkati
olmadıkça insanların daha akıllı olmayacağını söylüyor.
''Sevgi'' anlamına gelen,
iki ve bir yarım harften oluşan "प्रेम," kelimesini,
eğer anlayabilirseniz
ve pratik ederseniz
bu insanlığı aydınlatmaya yetecektir.
Gelecek ''sizin'' seven siz olmak
zorunda olduğuna inanıyorum.
Aksi halde ilerlemesi duracak.
Kendi öz soğurumunda kaybolacak.
Gücünüzü duvar örmede
ve insanları dışlamakta
kullanabilirsiniz, ya da duvarları yıkmak
ve insanları içeri buyurmakta kullanabilirsiniz.
İnancınızı insanları korkutmakta
ve tevazuyla ürkütmekte
kullanabilirsiniz veya
insanları aydınlanmanın en yükseğine çıkabilsinler diye
yüreklendirmekte kullanabilirsiniz.
Enerjinizi nükleer bomba yapmaya ve yıkımın karanlığını
yaymak için kullanabilirsiniz,
yada ışığın neşesini milyonlara yaymak için kullanabilirsiniz.
Duyarsızca okyanusları kirletebilirsiniz ve bütün ormanları kesebilirsiniz.
Ekolojiyi yok edebilirsiniz,
ya da onları sevgi ile dönüştürebilir,
ve sulardan ve ağaçlardan yeniden hayat oluşturabilirsiniz.
Mars'a ayak basabilirsiniz,
ve zırhlı kaleler inşa edebilirsiniz,
ya da canlıları ve türlerini öğrenmek ve saygı duymak için arayabilirsiniz.
Ve kazandığımız bütün parayı
anlamsız savaşları başlatmak
ve birbirlerini öldürsünler diye
küçük çocukların eline silah vermek için kullanabilirsiniz,
veya karınlarını doyursunlar diye
daha çok yiyecek
yapmak için kullanabilirsiniz.
Ülkem bana insanoğluna olan sevgi yeterliliğinin
takvaya yakın olduğunu öğretti.
Sevgi olan dünyada uygarlık başka parlıyor,
bence çoktan fazla bir şekilde kurcalanmış.
Şu son günlerde, buradaki konuşmalar için, harika insanlar gelip
yeteneklerini gösteriyor,
kişisel başarılardan, yenilikçilikten teknolojiden,
bilimden konuşuyorlar, sizin ve TED konuşmalarının huzurunda
olarak kazandığımız bilgiler,
gelecek ''bizi'' kutlamak için yeterli sebepler.
Fakat bu kutlamayla
ilerleme için arayış, sevgi ve şefkat için kapasitemiz,
eşit olarak
kendini ortaya çıkarmak zorunda, kendini ortaya çıkarmak zorunda,
Gelecek ''sizin''sonsuz siz
olduğunuza inanıyorum.
Hindistan'da bu çakra olarak adlandırılır, halka gibi.
Kendini tamamlamak için bittiği yerde başlar.
Zamanı ve boşluğu farklı algılayan bir siz
her ikisini de kavrayan
ve fantastik öneminizi
hem de evrenin büyük bağlamında
bütün gereksizliğinizi anlayabilen bir siz.
İnsanlığın orijinal masumluğuna
dönen siz,
kalbinin saflığından seven,
gerçeğin gözünden gören,
bozulmamış aklının duruluğundan hayal kuran bir siz.
Gelecek ''siz''
tamamen ve
büsbütün,
saplantılı bir şekilde kendisini seven
bir dünya ihtimaline inandırılan
yaşlanan bir film yıldızı gibi olmak zorundasınız.
Gerçekten gelecek siz
kendi kendinin en iyi aşığı olabilecek
yeni bir dünya yaratan bir siz olmalı.
Bayanlar ve baylar, bence gelecek siz
böyle olmalı.
Çok teşekkür ederim.
Müteşekkirim.
(Alkışlar)
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)