Hi mijn naam is Tony en dit is Every Frame a Painting
Het meest basis aspect in filmmaken dat we hebben is dit:
Shot
Omgekeerd shot
Vrijwel alles wat je kijkt is
Vrijwel alles wat je kijkt is ermee gevuld
En de meeste filmmakers gebruiken het als een snelle manier om dialoog op te nemen
Houd de acteurs in één plek gebruik meerdere camera's
Schiet tien opnames, en maak beslissingen naderhand.
Maar ik denk dat shot
Omgekeerd shot nog steeds krachtig is als het goed wordt gedaan.
en een goed voorbeeld daarvan is het werk van Joel & Ethan Coen.
-"We dachten dat je een..."
-"pad was."
Want de Coens zijn meesters van de dialoog en dat doen ze door de shots simpel te houden
-"Kan ik iets met je delen?"
Dus vandaag, laten we shot | omgekeerd shot herzien.
Wat kunnen we leren van de manier waarop de Coens het gebruiken?
-"Maar zeg me dit eens..."
-"zou een idioot hier op zijn gekomen?"
Eén van de eerste dingen die je opvalt over de Coens
is dat ze dialoog filmen binnen de ruimte van het gesprek.
En dat betekent dat de camera meestal tussen de twee karakters zit.
Zodat ze allebei hun eigen shot krijgen.
-"Ben ik duidelijk?"
Met andere woorden, ze filmen veel singles.
-"Sorry, ik luisterde niet."
Andere filmmakers, zoals Paul Greengrass, zetten de camera liever achter de acteurs
Meestal met een lange lens, zodat het voelt alsof je ze bespioneert
-"Ik wil weten wat er gebeurd is." -"Wat er gebeurd is?"
-"Jason Bourne is gebeurd, je hebt de documenten."
-"Dus hou maar op."
De Coens en Roger Deakins doen dit niet.
In plaats daarvan filmen ze bijna alles met wijde lenzen.
-"Ik heb een sterke mening over lenzen en persoonlijk...
-"...ik zit hier met jou te praten en jij filmt me vanaf daar..."
"...vanaf de schouder op een single. Ik doe dat zelden."
-"Want ik vind, de camera wil...
-"Bij mij, ik zou de singles hierbinnen filmen.
En als je dat doet, een wijde lens gebruiken en de camera dichterbij zetten.
Voelt het...
-"Anders, toch? Er is een bepaalde aanwezigheid."
-"Je bevind je hier met iemand, in plaats van..."
-"...Ik denk dat het een ander psychologisch effect heeft."
Maar wat is het psychologische effect?
Als een lange lens voelt alsof je bespioneerd, hoe voelt deze lens dan?
-"Luister, luister, er is iets vreselijk mis!"
-"Ik wil geen Santana Abraxas."
-"Ik heb net een auto ongeluk gehad!"
Ik zou zeggen dat er twee gevoelens zijn:
Soort van oncomfortabel
en soort van grappig.
En het past.
Want de Coens isoleren individuen graag.
Ze gevangen zetten in situaties waar ze geen controle over hebben.
En omdat de lens hier zit...
-"We hadden een afspraak. Afspraak is afspraak."
-"Is dat zo Jerry? Vraag die drie stakkers in Brainerd maar of het een afspraak is."
...zit je met hun gevangen.
Het andere effect werkt visueel
De Coens filmen meestal op 27mm of 32mm lenzen.
En ze zoomen vaak in, om iemands kenmerk te overdrijven.
-"Frank Raffo, mijn zwager, was de Hoofdkapper."
-"En wat kon hij praten."
Wijde lenzen gebruiken overdrijft niet alleen iemands gezicht...
...het overdrijft ook voorwaartse camera beweging, zoals dolly-en naar een close-up
-"Ook een gevoel van actie."
-"Als ik m'n hand dichter en verder van de camera beweeg..."
-"...zal de wijde-hoek lens veel meer effect hebben."
-"En als ik beweeg zoals dit."
-"Van misschien komt er niets."
-"Voelt het een stuk levendiger."
-"Maak je een geintje? We hebben hier een gezin!"
Maar het derde effect van singles filmen op deze manier...
...slaat op de omgeving.
Shots zoals dit hebben een goede balans...
..tussen de actrice en alles om haar heen.
-"'t zal me verrassen als onze verdachte uit Brainerd komt."
-"Jah."
Zo krijgen we een goed beeld van achtergrond personages.
Bedenk hoe goed je deze vrouw kent van alleen haar kleding en haar werkplek.
-"We kunnen geen informatie uitgeven."
Maar wat de Coens echt uniek maakt
...is het ritme van hun editing."
-"we brengen de aandelen omlaag."
-"Totdat we 50% kunnen kopen." -"51%."
-"De mezzanine niet meegerekend."
-"Het kan werken!" -"Het moet werken!"
-"Het zou werken!" -"Het werkt nu al!"
Veel mensen denken dat het ritme van de dialoog komt.
Maar het ritme is eigenlijk non-verbaal.
Soms, om het ritme te voelen, moet je het slecht uitgevoerd zien.
Dit is een film die ze alleen geschreven hebben.
Let op de ongemakkelijke stilte in de dialoog.
-"Niet dat ik oordeel."
-"Wat vreselijk interessant."
-"Maar is er zo'n soort toernament met aparte bezigheden?"
Het voelt verkeerd.
Kijk nu hier naar, wel door hun geregisseerd.
-"Sigaret?"
-"Juist."
En dit is de grondslag voor veel van hun scenes...
en zo vinden ze non-verbale momenten waar andere regisseurs niet op letten.
Maar waar komt dit allemaal op neer?
Ik denk dat het een bepaalde toon creëert.
Want aan de ene kant willen de Coens dat je om deze mensen lacht.
Ze gebruiken ten slotte de wijde lens om te overdrijven
en ze timen de scene voor humor.
Maar aan de andere kant willen de Coens dat je met ze te doen hebt.
De frame is groot genoeg dat je de omgeving kan zien.
en ze brengen de lens dichtbij mensen aan de grond.
-"Ik ga dood."
-"Doe iets. Help me!"
Het oude gezegde luidt: Tragedie is een close-up.
Komedie is een wijde shot.
Maar de Coens gooien het door elkaar.
Zowel tragedie als comedie filmen ze in intieme singles.
-"Ik mis Mike."
en dat is het fascinerende.
Want de dialoog scenes gaan niet alleen om de dialoog.
Ze gaan ook om het non-verbale gedrag.
-"Dit betekent misschien niet zoveel voor je."
-"Echt wel, ik kan je wat verhalen vertellen."
-"Daar gaat het om! Dat we allemaal verhalen hebben..."
En door de camera hier te zetten,
met een wijde lens, en door hun eigen ritme te volgen
hebben de Coens een interessante benadering voor een basis aspect.
Shot
Omgekeerd shot
--Ondertiteling door Quintijn Monteban--