Dr. Martin Luther King,
1968'deki bir konuşmasında, İnsan Hakları Hareketi üzerine görüşlerini
şöyle ifade eder: "En sonunda,
düşmanlarımızın sözlerini değil,
dostlarımızın sessizliğini hatırlayacağız"
Bir öğretmen olarak, ben bu mesajı içselleştirdim.
Her gün çevremizde
sessizliğin sonuçlarının
kendilerini ayrımcılık,
şiddet, soykırım ve savaş olarak dışa vurduğunu görüyoruz.
Sınıfta, öğrencilerimi
kendi hayatlarındaki sessizlikleri
şiir yoluyla keşfetmeye teşvik ediyorum.
O boşlukları doldurmak, fark etmek,
adlandırmak ve onların illa ki birer
utanç kaynağı olmadığını anlamak için beraber çalışıyoruz.
Öğrencilerin kendilerini kendi sessizliklerinin
yakınlıklarını paylaşacak kadar güvende hissettikleri
bir kültür oluşturma çabasıyla,
Sınıfımında duran tahtaya, sene başında
altına bütün öğrencilerin imza attığı
4 ana prensibimi astım:
eleştirel oku, bilinçli yaz,
açık konuş, gerçeğini söyle.
Kendimi o son madde üzerine fazlaca düşünürken buldum,
gerçeğini söyle.
Anladım ki,
eğer öğrencilerimden açıkça konuşmalarını
isteyeceksem, ben de kendi gerçeğimi söylemeli
ve bunu yapamadığım zamanlar hakkında
onlara karşı dürüst olmalıydım.
Bunun üzerine onlara New Orleans'lı Katolik
bir ailenin çocuğu olarak büyürken,
Büyük Perhiz boyunca bana her zaman
yapılabilecek en anlamlı şeyin,
Tanrının kutsallığını anladığını
ona ispatlamak için bir şeylerden vazgeçmek,
haz aldığın bir şeyi feda etmek olduğunun
tembihlendiğini söyledim. Ben gazozu, McDonald's'ı,
bıraktım; Fransız öpücüğünü ve aradaki her şeyi bıraktım.
Fakat bir yıl, konuşmayı da bıraktım.
Feda edebileceğim en değerli şeyin
kendi sesim olduğunu anladım ama bundan
uzun zaman önce vazgeçmiş olduğumu fark etmemiştim.
Hayatımın büyük bölümünü
insanlara duymaları gereken şeyler yerine
duymak istediklerini söyleyerek geçirdim;
kimsenin vicdanı olmama gerek yok dedim;
çünkü önce kendim olmayı çözmeliydim;
bu yüzden bazen hiçbir şey söylemezdim,
cehaleti sessizliğimle yatıştırdım,
doğrulamanın varlığını onaylamak için
kelimelerin gereksiz olduğundan habersizce
Christian eşcinsel olduğu için dövüldüğünde
ellerime cebime koydum
ve hiç farketmemişim gibi başım öne eğik halde yürüdüm.
Haftalarca dolabımı kullanamadım çünkü kilitteki sürgü
köşedeki evsiz adam gözleriyle bana bakıp
yalnızca görmeyi hakeden birisi olduğuna
dair bir ifade aradığında
dudaklarıma koyduğum kilidi hatırlattı.
Onu besleyecek elmadan çok, Apple'ımın
ekranına dokunmayı dert ediyordum.
bağış toplama şenliklerindeki kadın,
"Seninle gurur duyuyorum.
Bu fakir, akılsız çocuklara öğretmenlik yapmak
çok zor olmalı" dediğinde, dudaklarımı ısırdım çünkü
öğrencilerin itibarından çok, onun parasını ihtiyacımız vardı.
İnsanların söyledikleri şeyleri dinlemeye
o kadar vakit harcıyoruz ki, dikkatimizi onların
söylemediklerini dinlemeye nadiren veriyoruz.
Sessizlik korkunun kalıntısıdır.
Kusurlarınız sanki dilinizi
giyotinle uçurmuş gibi hissettirir.
O, göğsünüzden geri çekilen havadır; zira
kendini ciğerlerinizde güvende hissetmez.
Sessizlik Ruanda soykırımıdır. Sessizlik Katrina kasırgasıdır.
Yeteri kadar ceset torbası kalmadığında duyduğunuz şeydir.
Zaten bağlanmış olan ilmiğin sesidir.
Kömürleştirmedir. Zincirdir. İmtiyazdır. Acıdır.
Mücadeleleriniz sizi zaten seçmişken,
mücadelenizi seçmek için vakit yok.
Sessizliğin tereddütümün etrafını sarmasına izin
vermeyeceğim. Christian'a sen bir aslansın
diyeceğim; bir cesaret ve mükemmellik tapınağısın.
O evsiz adama ismini, gününün nasıl geçtiğini
soracağım, çünkü bazen insanların
tek istediği insan olmaktır.
O kadına, öğrencilerimin soyadları Thoreau'ymuş gibi
aşkıncılık üzerine konuşabildiklerini söyleyeceğim;
hem "The Wire"ın bir bölümünü izlemiş olman
çocuklarıma dair hiçbir şey bildiğin anlamına gelmez.
O yüzden bu yıl,
bir şeylerden vazgeçmek yerine, her günümü
dilimin altına bir mikrofon sıkıştırılmışcasına,
çekingenliğimin altında
bir sahne varmışçasına geçireceğim.
Çünkü tek ihtiyacımız olan sesimizken,
kimin kürsüye ihtiyacı var ki?
Teşekkürler.
(Alkış)