คุณจะค้นหาไดโนเสาร์ได้อย่างไร
ฟังดูไม่น่าเป็นไปได้ใช่ไหมครับ
มันไม่จริงเลย
และคำตอบก็ขึ้นอยู่กับสูตรคำนวณ ที่นักบรรพชีวินวิทยาใช้
และผมกำลังจะบอกคุณเกี่ยวกับความลับนั้น
อย่างแรก หาหินที่มีอายุที่เหมาะสม
อย่างที่สอง หินพวกนั้น ต้องเป็นหินตะกอนหรือหินชั้น
และอย่างที่สาม ชั้นต่าง ๆในหินพวกนั้น ต้องปรากฏออกมาตามธรรมชาติ
แค่นี้เองครับ
หาสามสิ่งนั้น และพาตัวคุณเองไปที่นั่น
โอกาสที่คุณจะพบฟอสซิลนั้นมีมากที่เดียว
เอาล่ะ ผมจะบอกถึงรายละเอียดของสูตรนี้
สิ่งมีชีวิตจะปรากฏอยู่ ในบางช่วงเวลาทางธรณีวิทยาเท่านั้น
ดังนั้น คุณต้องหาหินที่มีอายุที่เหมาะสม
ขึ้นอยู่กับว่าคุณสนใจอะไร
ถ้าคุณต้องการหา "ไทรโลไปท์" (trilobite)
คุณต้องหาหินที่เก่ามาก ๆในยุค "พาลีโอโซอิก" --
หินที่มีอายุระหว่าง 500 และ 250 ล้านปี
ทีนี้ ถ้าคุณต้องการค้นหาไดโนเสาร์
อย่าไปหาที่ยุคพาลิโอโซอิก คุณไม่เจอมันหรอก
พวกมันยังไม่เกิดเลย
คุณต้องหาหินที่มีอายุน้อยกว่า อย่างหินในยุค "มีโสโซอิก"
และในกรณีของไดโนเสาร์
ต้องเป็นหินที่มีอายุระหว่าง 235 และ 66 ล้านปีก่อน
เอาล่ะ มันค่อนข้างง่าย ที่จะหาหินที่มีอายุที่เหมาะสม
เพราะในหลาย ๆ แง่มุม โลกของเรา
ได้ถูกทำการสำรวจทางธรณีวิทยาไว้แล้ว
มันเป็นข้อมูลที่ได้มาจากความพยายาม
ประวัติของโลกในแต่ละปีถูกบันทึกเอาไว้ในหิน
บทแล้วบทเล่าต่อเนื่องกันไป
โดยหน้าที่เก่าที่สุดจะอยู่ด้านล่าง
และหน้าที่ใหม่ที่สุดจะอยู่ด้านบน
ครับ มันค่อนที่จะง่าย และนักธรณีวิทยาคงจะรู้สึกยินดี
แต่ว่ามันไม่เป็นอย่างนั้น
ห้องสมุดของโลกมันเก่ามาก
ไม่มีบรรณารักษ์ที่คอยดูแลจัดเรียงมัน
เนื่องจากมันทำการมาอย่างยาวนาน
กระบวนการทางธรณีวิทยามากมาย ทำให้เกิดการรบกวนต่าง ๆ นานา
ต่อหินที่มีอายุเก่าแก่พวกนี้
หน้าส่วนมากถูกทำลาย หลังจากที่ถูกบันทึกได้ไม่นาน
บางหน้าก็ถูกเขียนทับ
ทำให้เกิดหลักฐานที่ยากแก่การแปลรหัส ของภูมิประเทศที่สาบสูญไปเป็นระยะเวลานาน
หน้าที่เราจะพบสัตว์ในอดีตพวกนั้น
ก็ไม่ได้ถูกรักษาไว้อย่างปลอดภัยจริง ๆ
ไม่เหมือนดวงจันทร์ -- ดาวเคราะห์หินที่ไม่มีชีวิต --
โลกมีชีวิต มีชีพจรของการให้กำเนิด และการทำลาย
ที่ทำให้เกิดกระบวนการสร้างและสลาย ทางธรณีวิทยา
หินทั้งหมดจากดวงจันทร์ที่ถูกนำกลับมา โดยนักบินอวกาศของยานอะพอลโล
มีอายุประมาณเท่ากับ อายุของระบบสุริยะจักรวาล
หินจากดวงจันทร์จะอยู่อย่างนั้นตลอดไป
ในทางกลับกัน หินบนโลก ต้องเผชิญกับภัยอันตรายจากเปลือกโลกที่มีชีวิต
ทั้งหมดจะได้รับผลกระทบจากทำลาย
ผ่านจากการทำให้เปลี่ยนแปลง การบีบอัด
การพับ การฉีก การถูกแผดเผา และการอบด้วยความร้อน
ดังนั้น บันทึกประวัติของโลก จึงไม่สมบูรณ์และยุ่งเหยิง
ห้องสมุดนี้ใหญ่และอลังการ --
แต่มันหมดสภาพ
และความซับซ้อนที่ขาดรุ่งริ่ง ในบันทึกหินเหล่านี้เอง
ที่บดบังความหมายของมัน จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้
ธรรมชาติไม่ได้ให้บัตรบัญชีรายชื่อ แก่นักธรณีวิทยา --
เราจำเป็นต้องจัดทำมันขึ้นมา
5,000 ปี หลังจากที่ชาวซูเมอเรียน เรียนรู้วิธีจดบันทึกความคิดของพวกเขา
บนกระดานชนวน
ประวัติศาสตร์โลกยังคงเป็นสิ่งลึกลับสำหรับมนุษย์
พวกเราไม่มีความรู้ด้านธรณีวิทยา
ไม่เข้าใจในความเก่าแก่ของโลกของเรา
และเขลาต่อความสัมพันธ์ของพวกเรา
กับเวลาอันยาวไกล
จนกระทั่งช่วงต้นศตวรรตที่ 19
ความไม่รู้ของเราถูกกำจัดออกไป
อย่างแรก ด้วยบทความของ เจมส์ ฮัตตัน เรื่อง "ทฤษฎีของโลก"
ในบทความนั้น เขาบอกกับเราว่า มันไม่มีร่องรอยของจุดกำเนิดโลก
และไม่มีการคาดคะเนถึงจุดจบ
และแผนที่เกาะอังกฤษโดยวิลเลียม สมิธ
แผนที่แรกทางธรณีวิทยาระดับประเทศ
ที่ให้ข้อมูลกับเราเป็นครั้งแรก
ถึงรายละเอียดที่คาดคะเนได้ ว่าอาจมีหินประเภทต่าง ๆ อยู่ที่บริเวณไหน
หลังจากนั้น คุณน่าจะบอกได้ว่า
"ถ้าพวกเราไปตรงนั่น พวกเราน่าจะเจอกับยุคจูราสิก"
หรือ "ถ้าพวกเราขึ้นไปบนเขานั่น พวกเราควรจะเจอกับยุคครีเทเชียส"
ดังนั้น ถ้าคุณต้องการหาไทรโลไบท์
หาแผนที่ทางธรณีวิทยาดี ๆ สักฉบับ
และไปยังที่มีหินในยุคพาเลโอโซอิก
ถ้าคุณต้องการหาไดโนเสาร์อย่างที่ผมทำ
มองหาหินในยุคเมโสโซอิกและไปที่นั่น
แน่นอน คุณจะพบฟอสซิลในหินชั้นเท่านั้น
ซึ่งเป็นหินที่เกิดจากทรายและโคลน
คุณจะไม่พบฟอสซิล
ในหินอัคนีที่เกิดจากแมกม่า อย่างเช่น หินแกรนิต
หรือในหินแปรที่ได้รับความร้อนและหดตัว
และคุณต้องไปที่ทะเลทราย
มันไม่ได้หมายความว่าไดโนเสาร์ อาศัยจำเพาะอยู่แต่ในทะเลทราย
มันอาศัยอยู่ในทุกพี้นที่
และในทุกสภาพแวดล้อมที่คุณจะคิดออก
คุณต้องไปยังสถานที่ที่เป็นทะเลทรายในปัจจุบัน
ซึ่งเป็นสถานที่ที่ไม่มีต้นไม้ปกคลุมหินมากนัก
และที่ที่มีกัดกร่อนจะทำให้กระดูก ปรากฏออกมาบนหน้าหินเสมอ
ดังนั้น ตามหาสามสิ่งนั้น
หินที่มีอายุที่เหมาะสม
ที่ตกตะกอนเป็นชั้นหิน อยู่ในทะเลทราย
และพาตัวคุณไปที่นั่น
และคุณต้องเข้าไปเดินอยู่ที่นั่นจริง ๆ
จนกระทั่งคุณเห็นกระดูกโผล่ออกมาจากหิน
นี่คือรูปที่ผมถ่ายที่พาตาโกเนียทางตอนใต้
ก้อนกรวดทุกก้อนที่คุณเห็นบนพื้นนั่น
คือชิ้นส่วนกระดูกของไดโนเสาร์
ดังนั้น เมื่อคุณอยู่ในสถานการณ์ที่เหมาะสมเช่นนั้น
คำถามไม่ใช่ว่าคุณจะพบฟอสซิลหรือไม่
คุณกำลังจะพบฟอสซิลแน่นอน
แต่คำถามก็คือ: คุณจะพบบางสิ่ง ที่มีความสำคัญทางวิทยาศาสตร์หรือไม่
และเพื่อช่วยให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น ผมจะเพิ่มเติม ส่วนที่สี่ของสูตรของเราลงไป
ซึ่งนั่นก็คือ
อยู่ให้ไกลจากนักบรรพชีวินวิทยาคนอื่น ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
(เสียงหัวเราะ)
ไม่ใช่ว่าผมไม่ชอบ พวกนักบรรพชีวินวิทยาคนอื่น ๆ นะ
เมื่อคุณไปในที่ที่ยังไม่เคยถูกสำรวจมาก่อน
คุณมีโอกาสที่ดี ที่จะค้นพบไม่เฉพาะแต่ฟอสซิล
แต่ยังมีโอกาสพบกับสิ่งใหม่ ในวงการวิทยาศาสตร์อีกด้วย
นั่นแหละคือสูตรของผมในการหาไดโนเสาร์
และผมก็ประยุกต์ใช้มันทั่วโลก
ในฤดูร้อน ปี ค.ศ. 2004
ผมไปทางตอนใต้สุดของทวีปอเมริกาใต้
ไปทางตอนใต้สุดของพาตาโกเนีย อาร์เจนติน่า
ไปตามหาไดโนเสาร์
มันเป็นสถานที่ ที่มีหินตะกอนในช่วงอายุที่เหมาะสม
อยู่ในทะเลทราย
เป็นสถานที่ที่ได้รับการสำรวจน้อยมาก จากนักบรรพชีวินวิทยา
และพวกเราก็พบกับสิ่งนี้
นี่คือกระดูกฟีเมอร์ มันเป็นกระดูกต้นขา
ของไดโนเสาร์กินพืชขนาดใหญ่
กระดูกนั้นมีความกกว้าง 2.2 เมตร
มีความยาวมากกว่าเจ็ดฟุต
แต่ว่าโชคไม่ดีเลย ที่กระดูกนี้แยกออกจากส่วนอื่น ๆ
พวกเราขุด ขุด และก็ขุด แต่ไม่เจอกระดูกอื่นรอบ ๆ เลย
แต่มันทำให้เราอยากกลับไปที่นั่นในปีถัดไป เพื่อที่จะค้นหามัน
และวันแรกของการสำรวจครั้งถัดไปของเรา
ผมเจอสิ่งนี้: กระดูกต้นขาอีกชื้นหนึ่ง กว้าง 2 เมตร
เพียงแต่ว่าครั้งนี้มันไม่ได้อยู่เดี่ยว ๆ
ครั้งนี้มันอยู่ใกล้กับกระดูกอื่น ๆ ของสัตว์กินพืชขนาดใหญ่
อีก 145 ชิ้น
และหลังจากอีกฤดูกาลของการสำรวจอันโหดร้าย
ความพยายามอุตสาหะของเรามีหน้าตาแบบนี้
และคุณจะเห็นหางของเจ้ายักษ์ล้อมรอบตัวผม
สัตว์ตัวใหญ่ในหลุมนี้ ไดโนเสาร์พันธุ์ใหม่
พวกเราเรียกมันว่า "เดรดนอทัส สครานี"
เดรดนอทัส ยาว 85 ฟุต จากปลายจมูกถึงหาง
มันมีความสูงถึงไหล่เท่ากับตึกสองชั้นครึ่ง
และตอนที่มันมีชีวิต มันมีน้ำหนัก 65 ตัน
บางครั้ง มีคนถามผมว่า "เดรดนอทัสตัวใหญ่กว่าทีเร็กซ์หรือเปล่า"
มันมีมวลเป็นแปดหรือเก้าเท่าของทีเร็กซ์
เอาล่ะ การเป็นนักบรรพชีวินวิทยามันเจ๋งตรงที่
เมื่อคุณค้นพบสัตว์พันธุ์ใหม่ คุณจะได้ตั้งชื่อให้มัน
และผมก็คิดเสมอว่า มันน่าเสียดาย ที่เจ้าพวกไดโนเสาร์กินพืชพวกนี้
มักจะถูกมองว่าเป็นกองก้อนเนื้อขนาดใหญ่
บนพื้นที่แห่งนั้น
(เสียงหัวเราะ)
พวกมันไม่ได้เป็นอย่างนั้น
สัตว์กินพืชขนาดใหญ่ หวงแหนเขตแดนของมัน --
คุณไม่อยากจะไปตอแยกับฮิปโป แรด หรือควายน้ำ หรอก
กระทิงที่เยโลสโตนทำร้ายคน มากกว่าที่หมีกริซลีทำซะอีก
คุณนึกภาพของวัวตัวใหญ่ ๆ ออกไหม เดรดนอทัสหนัก 65 ตัน
ในฤดูผสมพันธุ์
กำลังปกป้องเขตแดนของมัน
สัตว์พวกนั้นคงเป็นสัตว์ที่อันตรายมาก ๆ
เป็นตัวอันตรายของทุกสิ่ง และตัวมันเองคงไม่ต้องกลัวสิ่งใด
ฉะนั้นมันจึงได้ชื่อว่า "เดรดนอทัส"
หรือ "ไม่กลัวสิ่งใด"
เอาล่ะ เพื่อที่จะเติบโต จนมีขนาดใหญ่แบบนี้
สัตว์อย่างเช่นเดรดนอทัส น่าจะต้องเป็น
ต้นแบบของความมีประสิทธิภาพ
คอและหางที่ยาวของมัน ช่วยระบายความร้อนสู่สิ่งแวดล้อม
เป็นการควบคุมอุณหภูมิร่างกายของมัน ในทางอ้อม
และคอที่ยาวยังทำหน้าที่ในกลไก การหาอาหารอย่างทรงประสิทธิภาพ
เดรดนอทัสสามารถยืนอยู่กับที่ และใช้คอของมัน
จัดการกับพืชรอบ ๆ
ได้รับพลังงานเป็นหมื่น ๆ แคลอรี่ ขณะที่ออกแรงน้อยมาก
และสัตว์พวกนี้ที่มีวิวัฒนาการการเดิน คล้าย ๆ กับหมาบูลด็อกที่มีขาสั้น
ทำให้มันทรงตัวได้ดีมาก
เพราะว่า เมื่อคุณมีน้ำหนัก 65 ตัน เมื่อคุณตัวใหญ่เท่ากับบ้าน
โทษของการล้ม
คือความตาย
ใช่แล้ว สัตว์พวกนี้ใหญ่และแข็งแรง
แต่พวกมันคงจะไม่เสี่ยงกับเรื่องแบบนั้น
เดรดนอทัสล้มลง กระดูกซี่โครงจะหัก และทิ่มปอด
อวัยวะภายในแตก
ถ้าคุณเป็นเดรดนอทัส ที่มีน้ำหนัก 65 ตัน
คุณจะไม่อยากล้ม -- แม้สักครั้งในชีวิต
เอาล่ะ หลังจากที่ร่าง ของเดรดนอทัสนี้ถูกฝัง
และถูกกินเนื้อโดยการกัดกิน ของแบคทีเรีย หนอน และแมลง
กระดูกของมันก็เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย
มีการแลกเปลี่ยนโมเลกุลกับน้ำใต้ดิน
และกลายเป็นสุสานหินมากขึ้นเรื่อย ๆ
ในขณะที่หินตะกอนที่ทับถมกัน ทีละชั้นทีละชั้น
แรงอัดจากทุกทิศทางก็จะกดเข้าหากัน เหมือนถุงมือหิน
ที่กำกระดูกแต่ละชื้น ไว้อย่างมั่นคงเป็นเวลานาน
และเวลาผ่านไปอีกนาน ...
ไม่มีอะไรไปรบกวนมัน
ยุคแล้วยุคเล่าของการทับถมตะกอน
เหตุการณ์อะไรต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมาย
หลังจากช่วงเวลานั้น กระดูกก็ยังคงสภาพ และไม่มีความเปลี่ยนแปลง
ในภาวะที่สมดุล
ภายในสุสานหินของมัน
ระหว่างนั้น ประวัติศาสตร์โลก ก็ได้คลี่ตัวออกทางด้านบน
ไดโนเสาร์คงจะอยู่อย่างนั้น ไปอีก 120 ล้านปี
ก่อนที่ความสมดุลของมันจะถูกทำลาย ด้วยเพลิงล้างโลก
ทวีปต่าง ๆ เคลื่อนตัว สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมถือกำเนิดขึ้น
ยุคน้ำแข็งก็มาถึง
และต่อมา ในแอฟริกาตะวันออก
ลิงที่ไม่หางที่เกิดขึ้นพัฒนาวิธีแปลก ๆ เกี่ยวกับความรู้สึกนึกความคิด
ไพรเมตสมองใหญ่นี้ ไม่ค่อยเร็วหรือแข็งแรงเท่าไร
แต่พวกมันเป็นเลิศ ในเรื่องการเปลี่ยนแปลงพื้นที่
และในการย้ายถิ่นฐานตั้งรกราก
ซึ่งทำสถิติการครองเขตแดน ได้เหนือกว่าที่ไดโนเสาร์เคยทำไว้
พวกมันกระจายไป ทั่วทุกหนทุกแห่งบนโลก
ปรับปรุงทุกระบบนิเวศน์ที่พวกมันพบ
ตลอดเวลานั้น ก็สร้างวัฒนธรรม งานโลหะ และการวาดภาพระบายสี
การเต้น และดนตรี
และวิทยาศาสตร์
และยานอวกาศที่ถึงจุดหนึ่งสามารถ นำลิงไม่มีหางเจ๋ง ๆ 12 ตัว
ไปยังพื้นผิวดวงจันทร์
ด้วยโฮโม เซเปียนเจ็ดพันล้านตัว ที่เดินไปเดินมาบนโลก
บางทีมันไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
ที่หนึ่งในจำนวนนั้น จะเคยเหยียบบนสุสานของเจ้ายักษ์นี้
ที่ถูกฝังอยู่ภายใต้ที่รกร้างว่างเปล่า ทางตอนใต้ของพาตาโกเนีย
ผมเคยเป็นลิงไม่มีหางนั่น
และยืนอยู่ที่นั่น คนเดียวในทะเลทราย
ผมไม่ได้ลืมว่า
โอกาสที่ใครคนหนึ่ง จะได้พบกับหลักฐานฟอสซิลนั้น
มีอยู่น้อยมาก ๆ
แต่โลกของเราก็เก่าแก่มาก
และตลอดกาลเวลาที่ยาวนาน สิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ก็กลับเป็นไปได้
นั่นคือสิ่งมหัศจรรย์ ของบันทึกทางธรณีวิทยา
ดังนั้น สัตว์จำนวนมากนั้น มีชีวิตและตายบนดาวเคราะห์เก่าแก่นี้
และทิ้งฟอสซิลเอาไว้เป็นจำนวนมาก
การพบฟอสซิลแต่ละอัน เป็นเหมือนความมหัศจรรย์อันเล็ก ๆ
แต่โดยรวมแล้ว มันไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ที่จะไม่พบพวกมัน
หกสิบหกล้านปีก่อน อุกาบาตได้พุ่งชนโลก
และทำลายล้างไดโนเสาร์
มันอาจจะไม่ง่ายอย่างที่เราคิด
แต่มันเป็นเพียงประวัติศาสตร์เดียว ที่เรารู้
แต่ความจริงนี้อาจไม่ใช่เรื่อง ที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้
การก่อกวนที่เล็กที่สุดของดาวอุกาบาตนั้น ที่อยู่ไกลจากโลก
อาจจะทำให้มันพลาดเป้า ห่างจากโลกของเราไปไกล
ณ จุดเปลี่ยน วันแห่งหายนะฝย ช่วงเวลาที่ไดโนเสาร์ถูกทำลาย
ทำให้เกิดเวทีใหม่บนโลกใหม่ที่เรารู้จัก
ว่ามันไม่จำเป็ฯต้องเป็นอย่างนั้น
มันอาจจะแค่วันหนึ่ง --
อาจเป็นแค่วันพฤหัสบดีก็ได้ --
ท่ามกลาง 63 พันล้านวัน ที่มีไดโนเสาร์อยู่บนโลก
แต่ตลอดกาลเวลาทางธรณีวิทยา
สิ่งที่ไม่น่าจะเกิด
ก็ได้เกิดขึ้น
ตลอดระยะทางจากบรรพบุรุษหนอนของเรา จากยุคพาลิโอโซอิก
จนถึงไพรเมตที่แต่งองค์ทรงเครื่อง
ฝูงชนที่นับไม่ถ้วนบนท้องถนน ที่ทำให้พวกเรามีทุกวันนี้
กระดูกของเดรดนอทัส ที่อยู่ใต้ดินมา 77 ล้านปี
ใครจะไปคิด
ว่าสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม หน้าตาคล้ายสัตว์กินแมลงจมูกยาว
ที่แอบอาศัยในยุคของไดโนเสาร์
จะวิวัฒนาการเป็นสิ่งที่มีชิวิต ที่ความรู้สึกนึกคิด
สามารถจัดจำแนกและเข้าใจ
ไดโนเสาร์ตัวนั้น ที่พวกมันในอดีตเคยกลัวแทบตาย
ผมยืนอยู่ที่ต้นแม่น้ำมิซซูรีอีกครั้ง
และยืนคร่อมมัน
ที่นั้น ไม่มีอะไรนอกจากเสียงน้ำไหลริน
ซึ่งมาจากใต้หินของหินก้อนโต ในทุ่งเลี้ยงสัตว์
ที่อยู่สูงขึ้นไปในภูเขาบิทเทอร์รูท
ลำธารที่อยู่ถัดไปจากมัน มีความยาวสองสามร้อยหลา
และสิ้นสุดที่บึงเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ลำธารสองสายนี้ -- มันดูเหมือน ๆ กัน
แต่ลำธารสายหนึ่ง เป็นสายน้ำที่ไม่มีชื่อ
และอีกสายหนึ่งคือแม่น้ำมิซซูรี
ทีนี้ ลงไปยังปากแม่น้ำมิซซูรี ใกล้กับเซนต์หลุยส์
มันค่อนข้างชัดเจนว่าแม่น้ำนั้นสำคัญ
ถ้าขึ้นไปตามภูเขาบิทเทอร์รูท และมองลงมาที่แม่น้ำมิซซูรี
และด้วยสายตาของมนุษย์ มันไม่ได้ให้ โอกาสเรามองเห็นสิ่งพิเศษอะไร
ตอนนี้ ย้อนกลับไปที่ยุคครีทาเชียส
และลองพิจารณา บรรพบุรุษตัวเล็ก ๆ มีขนของพวกเรา
คุณคงไม่คิดหรอกว่า
พวกมันจะมีค่าพิเศษอะไร
และพวกมันอาจไม่มีอะไรด้วยซ้ำ
ต่ออุกาบาตน่ารังเกียจที่พุ่งเข้ามานั้น
เอาล่ะ สร้างโลกขึ้นอีกสักพันโลก และระบบสุริยะเจักรวาลอีกพันระบบ
และปล่อยให้มันทำงาน
คุณไม่มีวันจะได้ผลลัพธ์แบบเดียวกัน
ไม่ต้องสงสัยเลย โลกเหล่านั้น จะน่าทึ่งอย่างน่าเหลือเชื่อ
แต่มันจะไม่มีทางเป็นโลกของเรา และไม่ประวัติศาสตร์ของเรา
มีประวัติศาสตร์มากมาย ที่เราไม่อาจจะมีได้
เรามีมันแค่แบบเดียว และว้าว มันเป็นอันที่ดีซะด้วย
ไดโนเสาร์อย่างเดรดนอทัสนั้นมีจริง
สัตว์ประหลาดในทะเล อย่างพวกโมซาซอร์นั้นมีจริง
แมลงปอที่มีปีกกว้างเหมือนปีกเหยี่ยว และแมลงกลม ๆ ที่มีความยาวเท่ารถยนต์
เคยมีตัวตนอยู่จริง
ทำไมเราต้องศึกษาอดีต
เพราะว่ามันทำให้เรามีทัศนวิสัย
และความนอบน้อมถ่อมตน
ไดโนเสาร์ตายจากเหตุการณ์ การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ของโลกครั้งที่ห้า
ถูกกวาดล้างจากเหตุการณ์ทางอวกาศ โดยที่พวกมันไม่ได้ทำผิดอะไร
พวกมันไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น และพวกมันไม่มีทางเลือก
ในทางกลับกัน พวกเรามีทางเลือก
และธรรมชาติของบันทึกฟอสซิล บอกเราว่าบ้านของเราบนดาวเคราห์นี้
ทั้งอยู่ในภาวะเสี่ยงและ มีความเป็นไปได้ที่มันจะไม่คงทน
ตอนนี้ เผ่าพันธุ์ของเรา กำลังทำให้ เกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ด้านธรณีวิทยามากขึ้น ซึ่งผลกระทบ จะกว้างขวางและรุนแรง
มันอาจจะเรียกได้ว่า เป็นเหตุการณ์ การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ของโลกครั้งที่หก
สิ่งเดียวที่ไม่เหมือนไดโนเสาร์
พวกเราเห็นว่ามันกำลังมาถึง
และไม่เหมือนไดโนเสาร์
พวกเราสามารถทำอะไรบางอย่างได้
ทางเลือกนั้นอยู่กับพวกเราแล้ว
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)