Jenni Chang: Gdy powiedziałam rodzicom, że jestem lesbijką,
powiedzieli z miejsca:
"Wracamy na Tajwan".
(Śmiech)
W ich wyobrażeniu moja orientacja była winą Ameryki.
Zachód zdemoralizował mnie różnorodnymi możliwościami,
a gdyby rodzice nigdy nie opuścili Tajwanu,
nigdy nie przydarzyłoby się to ich jedynej córce.
Szczerze mówiąc też nad tym myślałam.
Oczywiście, że są homoseksualiści w Azji,
tak jak są też na całym świecie.
Lecz czy życie otwartym życiem,
mówienie "Jestem lesbijką, to moja żona, jesteśmy dumne z naszego życia"
jest wytworem Zachodu?
Gdybym dorastała na Tajwanie, czy gdziekolwiek indziej poza Zachodem,
czy znalazłabym przykłady szczęśliwych, spełnionych osób LGBT?
Lisa Dazols: Miałam podobne myśli.
Jako pracownica socjalna do spraw z HIV w San Francisco
spotkałam wielu homoseksualnych imigrantów
Opowiadali o prześladowaniu w swoich krajach
za homoseksualisualizm
oraz o powodach, dla których uciekli do Stanów.
Widziałam, jak to ich przytłacza.
Po 10 latach tej pracy
potrzebowałam dla siebie lepszych historii.
Wiedziałam, że świat daleki jest od ideału,
ale z pewnością nie wszystkie historie gejów to tragedie.
JC: Jako para miałyśmy potrzebę znalezienia historii z nadzieją.
Wyruszyłyśmy z misją zwiedzenia świata
oraz znalezienia ludzi, których określiłyśmy jako "SuperGeje".
(Śmiech)
Mieli to być homoseksualiści,
którzy dokonywali czegoś wyjątkowego w skali światowej.
Mieli być odważni, prężni,
lecz głównie dumni z tego, kim są.
Mieli być tacy, jaka ja chciałabym być.
Zakładałyśmy wysłanie ich historii w świat poprzez film.
LD: Był tylko jeden problem.
Absolutnie nie znałyśmy się na dziennikarstwie i tworzeniu filmów
(Śmiech)
Nawet nie wiedziałyśmy, gdzie znaleźć SuperGejów,
więc musiałyśmy wierzyć, że jakoś nam się to uda w trakcie.
Wybrałyśmy 15 krajów w Azji, Afryce i Ameryce Południowej.
Te nie-zachodnie kraje różniły się pod względem praw gejów.
Kupiłyśmy kamerę wideo,
zamówiłyśmy podręcznik o tworzeniu reportaży,
(Śmiech)
wiele można się nauczyć w naszych czasach,
i wyruszyłyśmy w podróż dookoła świata.
JC: Jednym z pierwszych krajów, które odwiedziłyśmy, był Nepal.
Mimo wszechobecnej biedy, wojny domowej trwającej od dekad
oraz ostatnich niszczycielskich trzęsień ziemi,
Nepal poczynił krok milowy w kwestii walk o równouprawnienie.
Jedną z głównych postaci działającą w tym ruchu
jest Bhumika Shrestha.
Piękna, energiczna transseksualna kobieta.
Bhumika musiała pogodzić się z wydaleniem ze szkoły
oraz aresztowaniem z powodu przynależności seksualnej.
Jenak w 2007 roku Bhumika oraz Nepalska Organizacja Gejów i Lesbijek
uzyskała w nepalskim Trybunale Konstytucyjnym
ochronę przed dyskryminacją gejów.
Oto Bhumika:
(Wideo) BS: Z czego jestem dumna?
Jestem transseksualistką.
Jestem dumna ze swojego życia.
21. grudnia 2007 roku
Trybunał Konstytucyjny zadecydował
o wydaniu transseksualistom dowodów osobistych
oraz pozwolił im na małżeństwa.
LD: Podziwiam jej pewność siebie.
Zwykłe toalety publiczne
są ogromnym wyzwaniem, gdy nie pasujesz
do ścisłych oczekiwań społecznych.
Podróżując przez Azję
często przerażałam kobiety w toaletach.
Nie były przyzwyczajone do widzenia takich osób jak ja.
Musiałam wyjść im na przeciw, żeby móc się spokojnie załatwić.
(Śmiech)
Zawsze przy wchodzeniu do toalety
wypinałam pierś do przodu, żeby pokazać swoje damskie atuty.
Próbowałam jak najmniej zagrażać.
Otwierałam ręce, mówiąc "Cześć",
żeby tylko mogli usłyszeć mój damski głos.
Jest to dość męczące, ale taka właśnie jestem.
Nie mogę być kimś innym.
JC: Po Nepalu pojechałyśmy do Indii.
Z jednej strony Indie to kraj hinduski,
bez tradycyjnej homofobii.
Z drugiej strony jest to społeczeństwo głęboko zakorzenione w patriarchalizmie,
który odrzuca wszystko, co zakłóca damsko-męski porządek.
W rozmowach z działaczami usłyszałyśmy,
że nadanie praw zaczyna się od zapewnienia równości płci,
gdy społeczne prawa kobiet są ustanowione.
W ten sposób może zostać też uznany status osób homoseksualnych.
LD: Spotkałyśmy tam księcia Manvendra.
Jest pierwszym oficjalnym księciem-gejem.
Książę Manvendra ujawnił się w programie Opry Winfrey,
bardzo międzynarodowo.
Rodzice go wydziedziczyli
i oskarżyli o zhańbienie rodziny królewskiej.
Rozmawiałyśmy z księciem Manvendrą
o tym, czemu zdecydował ujawnić się publicznie.
Oto i on:
(Wideo) Książę Manvendra: Czułem potrzebę przerwania
piętnowania i dyskryminacji obecnych w społeczeństwie.
To przekonało mnie do ujawnienia się oraz do mówienia o sobie samym.
Nieważne czy jesteś gejem, lesbijką, transseksualistą, czy biseksualistą,
czy którąkolwiek mniejszością seksualną.
Wszyscy musimy się zjednoczyć i walczyć o swoje prawa.
Walka o prawa gejów nie toczy się na posiedzeniach rządów,
lecz w ludzkich sercach i umysłach.
JC: Podczas strzyżenia
fryzjerka spytała:
"Masz męża?".
Bałam się tego pytania,
które często zadawali miejscowi podczas moich podróży.
Gdy jej wyjaśniłam, że jestem z kobietą, a nie z mężczyzną,
nie mogła w to uwierzyć.
Zaczęła zadawać mi mnóstwo pytań dotyczących reakcji moich rodziców
albo czy mi smutno, że nigdy nie będę mieć dzieci.
Powiedziałam jej, że nie mam takich ograniczeń,
oraz że Lisa i ja chcemy założyć pewnego dnia rodzinę.
Była gotowa spisać mnie na straty
jako kolejną wariatkę z Zachodu.
Nie mgła uwierzyć, że taki fenomen
mógłby wydarzyć się w jej kraju.
Dopóki nie pokazałam jej zdjęć SuperGejów,
z którymi rozmawiałam w Indiach.
Poznała księcia Manvendrę z telewizji.
Wkrótce zeszły się inne fryzjerki,
które chciały mnie poznać.
(Śmiech)
Tego wieczora
miałam szansę zapoznać cały salon piękności
ze zmianami, jakie działy się w ich własnym kraju.
LD: Z Indii wyruszyłyśmy do Afryki Wschodniej,
do regionu znanego z nietolerancji w stosunku do gejów i lesbijek.
W Kenii 89% ludzi, którzy ujawnili się przed swoimi rodzinami,
zostało wydziedziczonych.
Homoseksualizm jest przestępstwem i może skończyć się aresztem.
W Kenii spotkaliśmy cichego Davida Kurię.
Misja Davida polega na pracy dla biednych
oraz poprawie rządu.
Postanowił ubiegać się o posadę senatora.
Jest pierwszym kandydatem w Kenii, który się ujawnił.
David chciał prowadzić kampanię, nie ukrywając tego, kim jest.
Jednak my się bałyśmy o niego,
bo zaczął dostawać listy z pogróżkami.
(Wideo) David Kuria: W tym momencie bałem się,
bo zaczęli prosić, żebym został zabity.
Tak,
są ludzie, którzy się tym zajmują i myślą,
że wypełniają boskie polecenie.
JC: David nie czuł się źle z tym, kim był.
Pomimo gróźb
pozostał autentyczny.
LD: Na drugim końcu spektrum jest Argentyna.
92% populacji Argentyny to zadeklarowani katolicy.
Mimo to mają bardziej rozwinięte prawa gejów
niż w Stanach.
W 2010 roku Argentyna stała się pierwszym krajem Ameryki Łacińskiej
i dziesiątym krajem na świecie, który uznał małżeństwa gejów
Tam spotkałyśmy Marię Rachid.
Maria była siłą napędową tego ruchu.
Maria Rachid (hiszpański): Zawsze mówię, że tak naprawdę
skutki równości związków
nie dotyczą tylko tych par, które zawierają związki.
Dotyczą też ludzi, którzy może nigdy nie wezmą ślubu,
ale będą postrzegani inaczej przez współpracowników,
rodziny, sąsiadów,
przez narodową opinię.
Jestem dumna z Argentyny,
bo jest dziś wzorem równości.
Miejmy nadzieję, że wkrótce
te same prawa opanują cały świat.
JC: Kiedy złożyłyśmy wizytę w kraju moich przodków,
marzyłam o tym, żeby pokazać rodzicom, co tam znalazłyśmy.
Oto kogo tam spotkałyśmy:
(Wideo) Raz, dwa, trzy. Witamy gejów w Szanghaju!
(Śmiech)
Całe społeczeństwo młodych, pięknych chińskich homoseksualistów.
Jasne, nie było im łatwo.
Ale walczyli.
W Szanghaju miałam okazję porozmawiać z miejscową grupką lesbijek
oraz opowiedzieć im naszą historię moim łamanym mandaryńskim.
W Tajpej podczas każdego przejazdu metrem
widziałyśmy parę lesbijek trzymających się za ręce.
Dowiedziałyśmy się też, że największe imprezy gejowskie w Azji
mają miejsce zaledwie kilka przecznic od domu moich dziadków.
Gdyby tylko rodzice o tym wiedzieli.
LD: Kończąc naszą nieprostą podróż dookoła świata,
(Śmiech)
przejechałyśmy 80 000 km
i nagrałyśmy 120 godzin filmu.
Zjechałyśmy 15 krajów,
rozmawiałyśmy z 50 Super Gejami.
Okazało się, że wcale nie było trudno ich znaleźć.
JC: Owszem, tragiczne historie dalej się zdarzają
na tej wyboistej drodze do równości.
Nie zapominajmy, że 75 państw dalej karze za homoseksualizm.
Istnieją też historie o nadziei oraz odwadze
w każdym zakątku świata.
Z tej podróży wyciągnęłyśmy na pewno to,
że równość nie jest wytworem Zachodu.
LD: Jedną z głównych sił napędowych równości jest pęd.
Pęd do coraz większej akceptacji samego siebie
oraz używania wszelkich środków
do zmiany swojej części świata.
Pęd, w którym coraz więcej państw
widzi u siebie nawzajem wzory równości.
Kiedy Nepal wystąpił przeciwko dyskryminacji gejów i lesbijek,
Indie zadziałały jeszcze silniej.
Gdy Argentyna uznała małżeństwa gejów,
Urugwaj i Brazylia podążyły za nią.
Gdy Irlandia dała równości zielone światło,
(Brawa)
świat przestało już to obchodzić.
Trybunał Konstytucyjny USA podejmuje działania,
z których możemy być dumni.
(Brawa)
JC: Przeglądając materiał filmowy
zdałyśmy sobie sprawę, że oglądamy historię miłosną.
Nie takiej historii miłosnej oczekiwano ode mnie,
ale jest ona wypełniona wolnością, pasją i miłością,
jakich nigdy sobie nie wyobrażałam.
Rok po powrocie z podróży
wolność małżeństw zawitała do Kalifornii.
Nareszcie wierzymy, że miłość ostatecznie zwycięży.
(Wideo) Mocą nadaną mi
przez stan Kalifornia
oraz przez Boga Wszechmogącego
ogłaszam was małżeństwem.
Możecie się pocałować.
(Brawa)