Bu benim yeğenim, Stella.
Bir yaşına yeni girdi ve yürümeye başladı.
Bir yaşındakilerin yaptığı gibi harika bir şekilde yürüyor,
biraz sendeliyor, "bedenim ayaklarım için fazla hızlı hareket ediyor" tarzı.
Kesinlikle harika.
Şu an en sevdiği şeylerden biri
aynada kendine bakmak
Yansımasını kesinlikle seviyor.
Kıkırdıyor, ciyaklıyor ve kendine şu büyük, ıslak öpücüklerden veriyor.
Bu harika.
Anlaşılan tüm arkadaşları bunu yapıyor ve annem benim de yaptığımı söyledi
ve bu bana şunu düşündürdü:
Bunu yapmayı ne zaman bıraktım?
Görünüşümüzü sevmek ne zaman birdenbire yanlış oldu?
Çünkü belli ki yapmıyoruz.
Her ay on bin kişi Google'da
"Ben çirkin miyim" diye aratıyor.
Bu Faye. 13 yaşında ve Denver'da yaşıyor.
Her ergen gibi beğenilmek ve kabul edilmek istiyor.
Pazar gecesi.
Okul haftasına hazırlanıyor.
Ve hafifçe ürküyor, biraz kafası karışık
çünkü annesi ona sürekli güzel
olduğunu söylemesine rağmen,
okulda her gün, biri ona çirkin olduğunu söylüyor.
Annesinin ve okuldaki arkadaşlarının
veya akranlarının söylediklerinin farklılığından dolayı,
kime inanacağını bilmiyor.
Bu yüzden, kendisinin bir videosunu çekiyor. Youtube'a gönderiyor
ve insanlara bir yorum yazmalarını rica ediyor:
"Ben tatlı mıyım yoksa çirkin mi?"
Şimdiye kadar Faye 13,000 yorum aldı.
Bazıları çok iğrenç, düşünmeye layık değil.
Bu ortalama, sağlıklı görünen ergen bir kız ve hayatındaki
duygusal olarak en hassas zamanındaki bu geri bildirimi alıyor.
Binlerce insan bunun gibi videolar yolluyor,
çoğunlukla ergen kızlar bu yönteme başvuruyor.
Fakat onları bunu yapmaya iten ne?
Bugünün ergenleri nadiren yalnız.
Her zaman çevrimiçi ve uygun olma baskısı altındalar
konuşma, mesajlaşma, beğenme, yorum yapma, paylaşma, gönderme --
asla bitmez.
Daha önce hiç bu kadar bağlı,
sürekli, anlık, genç olmamıştık.
Ve bir annenin bana söylediği gibi, yatak odalarında her gece bir parti var gibi.
Basitçe, gizlilik yok.
Ve buna eşlik eden sosyal baskılar acımasız.
Bu sürekli açık çevre, çocuklarımızı aldıkları
beğeni sayısıyla ve yorum türleriyle
kendilerine değer vermeye itiyor.
Çevrimiçi ve çevrimdışı yaşam arasında bir fark kalmadı.
Neyin gerçek olup neyin olmadığını söylemek gerçekten zor.
Ve ayrıca neyin gerçek ve neyin dijital olarak
oynanmış olduğunu söylemek de gerçekten zor.
Birinin yaşamındaki özel bir ana karşı gündelik yaşamdaki normal nedir?
Ve ilham için nereye bakarlar?
Bugün haber kaynaklarını kaplayan kız
resimlerinin türlerini görebilirsiniz.
Sıfır beden modeller hala podyumlara egemen.
Makyaj bugün sıradan.
Ve modalar #kalçaboşluğu, #incebel,
#bikiniköprüsü ve #proana.
Bilmeyenler için, #proana anoreksiya yanlısı anlamındadır.
Bu modalar günümüz popüler kültüründeki kadınların klişeleştirmesi
ve pervasızca nesneleştirilmesi ile oluşturulmuştur.
Kızların kendilerini ne ile kıyasladıklarını görmek çok zor değil.
Ancak erkekler de bu durumdan etkilenmiyor değil.
Süper kahraman rolündeki spor yıldızlarının ve de zampara müzik yıldızlarının muntazam yüz hatlarına
ve baklava kaslarına imreniyorlar.
Peki tüm bunlardaki problem nedir?
Elbette çocuklarımızın sağlıklı büyümesini, iyi yetişmiş bireyler olmasını istiyoruz.
Ancak şekil takıntılı kültürde, çocuklarımızı
kişiliklerindeki diğer niteliklere rağmen,
görünüşlerine daha fazla kafa yormaları ve zaman harcamaları için yetiştiriyoruz
Bu yüzden, ilişkilerinde, fiziksel gelişimlerinde
ve eğitimlerinde sorunlar ortaya çıkıyor.
Her 10 kızdan altısı hiçbir şey yapmamayı tercih ediyor,
çünkü yeterince güzel olmadıklarını düşünüyorlar.
Bunlar önemsiz aktiviteler de değiller.
Bunlar, insani gelişimlerine yardımcı olacak,
topluma ve iş gücüne yararlı bireyler olmalarını sağlayacak temel aktiviteler.
Yüzde 31 oranında, neredeyse her üç gençten birisi
sınıftaki münazaralardan geri çekiliyor.
Bu tartışmalarda başarısız oluyorlar,
çünkü görünümleri üzerine dikkat çekmek istemiyorlar.
Beşte biri bu konuda iyi hissetmedikleri günlerde
hiç sınıfa uğramıyorlar bile.
Sınav zamanı geldiğinde ise
eğer yeterince iyi göründüğünü düşünmüyorsan,
özellikle yeterince zayıf olduğunu düşünmüyorsan,
sınavda bu konuda endişesi olmayan arkadaşlarının
ortalamasından daha düşük not alırsın.
Bu çıkarım, aslında kaç kilo olduğunuzdan bağımsız olarak
Finlandiya, Amerika ve Çin'de tutarlılık gösteriyor.
Açıkça belirtmek gerekirse, burada konuştuğumuz şey
nasıl göründüğünüzü düşündüğünüz, aslında nasıl göründüğünüz değil.
Düşük beden özgüveni, akademik başarıyı da düşürüyor.
Bir yandan da sağlığa zarar veriyor.
Beden özgüveni düşük olan gençler, daha az fiziksel aktivite yapıyorlar
ve daha az sebze, meyve yiyorlar.
Yemek yeme problemlerine neden olabilecek
sağlıksız kilo kontrol yöntemlerine daha çok başvuruyorlar.
Özsaygıları da düşük.
Etrafındaki insanlardan kolayca etkileniyorlar
ve depresyona daha çok yatkınlar.
Bütün bu sebeplerden dolayı;
alkol ve uyuşturucu kullanımı, sıkı rejim, estetik ameliyat,
korunmasız erken seks ve kendine zarar verme gibi aktivitelerle daha çok risk almaya
yatkın olduklarını düşünüyoruz.
Mükemmel vücuda sahip olma arzusu, sağlık hizmetlerimiz üzerinde baskıya neden oluyor
ve her yıl ülkelerimizin milyarlarca dolar harcamasına neden oluyor.
Bu sorundan bir türlü kurtulamıyoruz.
Gerçekte olup olmadığını umursamadan
fazla kilolu olduğunu düşünen kadınlar
daha yüksek işe devamsızlık oranlarına sahipler.
Kadınların yüzde 17'si
dış görünüşleri hakkında
kendilerine güvenmedikleri günlerde iş mülakatlarına katılmıyorlar.
Bir an için bu davranışın
bizim ekonomimize ne yaptığını düşünün.
Eğer üstesinden gelebilseydik
nasıl bir fırsat elde edecektik.
Bu potensiyelin açığa çıkartılması
her birimizi ilgilendiriyor.
Ama bunu nasıl yapabiliriz?
Şöyle ki, konuşmak, kendi başına, sizi sadece bir yere kadar götürür.
Sadece konuşmak yeterli değildir.
Eğer gerçekten bir fark yaratmak istiyorsanız,
bir şeyler yapmalısınız.
Ve biz burada üç kilit yol olduğunu gördük:
İlk olarak beden özgüveni için eğitim vermeliyiz.
Gençlerimizin dış görünüşle ilgili
baskıların üstesinden gelmeleri ve öz-saygılarını geliştirmeleri için
stratejiler geliştirmeliyiz.
Şimdi, iyi haber ise dışarıda
bunu yapabilen bir sürü program var.
Kötü haber ise bunlardan çoğu bir işe yaramıyor.
Aslında birçok iyi niyetli programın farkında olmadan
durumu daha beter hale getirdiklerini öğrendiğimde
şok oldum.
Bu yüzden çocuklarımızın
alacağı bu eğitimlerin sadece
olumlu etki göstermekle kalmayıp aynı zamanda
kalıcı bir etkiye sahip olduğundan da emin olmalıyız.
Araştırma gösteriyor ki en iyi eğitim programları
şu altı kilit noktaya değiniyor:
İlki ailenin, arkadaşların ve ilişkilerin etkisi.
İkincisi medya ve ünlüler kültürü,
sataşmanın ve alay edilmenin nasıl üstesinden gelineceği,
görünüşe göre nasıl yarıştığımız
ve karşılaştırma yaptığımız,
dış görünüş hakkında konuşmamız
- bazıları buna vücut konuşması veya şişko konuşması diyor -
ve son olarak kendine bakma
ve saygı duyma temelleri.
Bu altı madde;
beden özgüveni hakkında işe yarayan
eğitim vermek isteyen herkes için çok önemli.
Eğitim şart,
ama bu problemle mücadele etmek
her birimizin ve herkesin güçlenmesini
ve hayatımızdaki kadınlar ve genç kızlar için daha iyi
rol modeller olmamızı gerektiriyor.
Kendi çevremizde, kadınların nasıl göründüğü ve
haklarında nasıl konuşulduğunun mevcut durumuyla mücadele ederek.
Politikacılarımızın
katkısını saçlarına veya göğüs ölçülerine göre yargılamamız
veya olimpik sporcunun kararlılığını
veya başarısının nedeninin o sporcunun
seyirci olmamasına bağlı olduğunu çıkarmamız doğru değil.
İnsanları nasıl göründüklerine göre değil
ne yaptıklarına göre değerlendirmeye başlamalıyız.
Sosyal ağlarımızda yayınladığımız
resimlerin ve yorumların
sorumluluğunu alarak başlayabiliriz.
İnsanların dış görünüşlerine göre değil
çabalarına ve davranışlarına
göre iltifat edebiliriz.
Size şunu sormama izin verin,
en son ne zaman
aynayı öptünüz?
Son olarak, kendi kültürümüzü
gerçekten değiştirmek adına topluluklar, hükümetler
ve işletmeler olarak beraber çalışmalıyız,
öyle ki çocuklarımız kendilerine değer vererek,
kişiliklere, farklılığa ve birleştiriciliğe değer vererek büyüsünler.
Gerçekten fark yaratan insanları,
hayatta gerçekten fark yaratanları
baş tacı etmeliyiz.
Onlara yayın zamanı vermeliyiz
ancak o zaman farklı bir dünya yaratırız.
Çocuklarımızın kendilerinin en iyi versiyonu olabildikleri,
dış görünüş kaygısının,
gerçekten oldukları gibi olmalarını
veya hayatta istediklerini başarmalarını
engellemediği bir dünya.
Bunun sizin hayatınızdaki biri için ne anlama gelebileceğini düşünün.
Aklınızda kim var? Karınız mı?
Kız kardeşiniz mi?
Kız çocuğunuz mu?
Yeğeniniz mi?
Arkadaşınız mı? Bugün sizden sadece
bir kaç koltuk uzaklıktaki bayan da olabilir.
Daha uzun bacaklı,daha ince butlu,
daha küçük mideli,
daha küçük ayaklı olmasını
söyleyerek ona kusur bulan içsel eleştiri sesinden kurtulması
onun için ne ifade ederdi?
Bunun üstesinden gelseydik ve onun potansiyelini
açığa çıkartsaydık bu onun için ne ifade ederdi?
Şu anda, kültürümüzün şekille ilgili takıntısı
hepimizi engelliyor.
Buna rağmen gelin çocuklarımıza doğruyu gösterelim.
Onlara nasıl göründüklerinin kimliklerinin
sadece bir parçası olduğunu,
ve onları;
oldukları kişi oldukları için
yaptıkları şeyler için
ve bize nasıl hissettirdikleri için sevdiğimiz gerçeğini gösterelim.
Gelin okul müfredatlarımıza öz-saygıyı yerleştirelim.
Her birimizin ve hepimizin; konuşma
ve kendimizi başkalarıyla karşılaştırma şeklini değiştirelim.
Halklardan hükümetlere kadar
topluluklar olarak beraber çalışalım,
öyle ki bugünün mutlu bir yaşındaki bebekleri
yarının kendinden emin
değişim öncüleri olsunlar.
Hadi bu işi bitirelim.
(Alkış)