ผมอยากแนะนำให้คุณรู้จักผู้หญิง ที่น่าทึ่งคนหนึ่ง
เธอชื่อ ดาวิเนีย
ดาวิเนียเกิดในประเทศจาไมกา เธออพยบมาจากสหรัฐอเมริกาตอนอายุ 18 ปี
และขณะนี้ อาศัยอยู่นอกกรุงวอชิงตัน ดีซี
เธอไม่ได้เป็นเจ้าพนักงานทางการเมือง ที่มีอำนาจมากมาย
ไม่ได้เป็นนักวิ่งเต้นเจรจา
เธออาจจะบอกคุณว่า เธอเป็นคนธรรมดา ๆ
แต่เธอทำให้เกิดกระแสที่น่าทึ่งที่สุด
สิ่งที่เหลือเชื่อเกี่ยวกับเธอ
คือ เธอยินดีที่จะใช้เวลาทุก ๆ สัปดาห์
ให้ความสนใจกับผู้คนซึ่งไม่ใช่เธอ กล่าวคือ
ผู้คนที่ไม่ใช่เธอ ในละแวกบ้านของเธอ ในรัฐของเธอ แม้แต่ในประเทศของเธอ --
ผู้คนที่เธอไม่น่าจะได้เคยพบปะ
กระแสที่เกิดจากดาวิเนียเริ่มขึ้นเมื่อไม่กี่ปีก่อน
เมื่อเธอทาบทามเพื่อน ๆ ทั้งหมดของเธอ บนเฟสบุค
และขอให้พวกเขา บริจาคเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ
เพื่อที่เธอจะใช้เป็นทุนการศึกษา สำหรับบรรดาเด็กผู้หญิง
เธอไม่ได้คาดหวังว่า จะได้รับการตอบรับอย่างมากมาย
ในเวลาต่อมา แต่ด้วยเงิน 700,000 เพนนี
ตอนนี้เธอได้ส่งเด็กผู้หญิงกว่า 120 คน ไปโรงเรียน
เมื่อเราพูดกันสัปดาห์ก่อน
เธอบอกผมว่า เธอมีชื่อเสียงไม่ค่อยดีเท่าไร ต่อธนาคารท้องถิ่น
ทุกครั้งที่เธอเข้าไป พร้อมกับเหรียญเพนนีเต็มรถเข็น
ขณะนี้ -- ดาวิเนีย ไม่ได้ทำโดดเดี่ยว
แต่ตรงกันข้ามทีเดียว
เธอเป็นส่วนของการเคลื่อนไหว ที่กำลังเติบโตขึ้น
และเราเรียกคนแบบเดียวกับ ดาวิเนีย ว่า
พลเมืองโลก (global citizens)
พลเมืองโลก คือใครสักคน ที่ระบุตัวเองว่าสิ่งแรกและสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ
พวกเขาไม่ได้เป็นคนของรัฐใด เผ่าใด หรือชาติใด
แต่เป็นสมาชิกคนหนึ่ง ของมวลมนุษย์
และเป็นใครสักคน ที่เตรียมพร้อมจะปฏิบัติตามความเชื่อนั้น
เพื่อต่อสู้กับความท้าทาย ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
งานของเรา มุ่งความสำคัญไปที่การค้นหา
การสนับสนุน และการกระตุ้นพลเมืองโลก
พวกเขาอยู่ในทุก ๆ ประเทศ
และในทุก ๆ กลุ่มประชากร
ผมอยากจะอภิปรายกับท่านในวันนี้
ว่าอนาคตของโลกนั้น ขึ้นอยู่กับพลเมืองโลก
ผมเชื่อมั่นว่า หากเรามีพลเมืองโลก ที่กระตือรือร้น ในโลกของเรามากกว่านี้
แล้วความท้าทายสำคัญ ๆ ทุกเรื่อง ที่เราเผชิญอยู่ --
จากความยากจน การเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ ความไม่เท่าเทียมกันทางเพศ --
ปัญหาเหล่านี้ ก็ได้รับการแก้ไข
เรื่องเหล่านี้เป็นสุดยอดปัญหาระดับโลก
และท้ายที่สุดแล้ว มันจะสามารถถูกแก้ไข
ได้ด้วยพลเมืองโลกที่เรียกร้อง การแก้ปัญหาระดับโลกจากผู้นำของพวกเขา
ครับ ปฏิกริยาที่บางคนมีต่อแนวคิดนี้ ในทันทีทันใด
คือ มันออกจะเป็นดินแดนในอุดมคติไปหน่อย หรือแม้กระทั่งเป็นการขู่คุกคาม
ผมจึงอยากจะเล่าเรื่องของผม ให้ท่านฟังนิดหน่อยในวันนี้
ว่า ผมมาอยู่ ณ จุดนี้ได้อย่างไร
มันเกี่ยวโยงกับดาวิเนีย
และเกี่ยวกับท่านอย่างไร หวังว่านะครับ
ผมเติบโตในกรุงเมลเบิร์น ออสเตรเลีย
เป็นหนึ่งในพวกเด็กเล็ก ๆ ที่กวนประสาทน่ารำคาญ
ที่ไม่เคยเลย ที่จะหยุดถามคำถามว่า "ทำไม"
คุณก็อาจเคยเป็นเด็กแบบนั้น
ผมเคยถามคุณแม่ ด้วยคำถามที่น่ารำคาญที่สุด
ผมถามเธอ เช่นว่า "แม่ครับทำไมผมแต่งตัวสวย ๆ
แล้วเล่นกับตุ๊กตาทั้งวันไม่ได้ล่ะ"
"ทำไมต้องกินมันฝรั่งทอดกับสิ่งนั้นด้วย"
"กุ้งคืออะไร และ
ทำไมเราต้องโยนมันใส่ตุ๊กตาบาร์บี้ด้วย"
(เสียงหัวเราะ)
"และแม่ครับ -- ทรงผมแบบนี้
ทำไมล่ะครับ"
(เสียงหัวเราะ)
มันเป็นทรงผลที่แย่ที่สุด ผมว่าอย่างนั้นนะ
และก็ยังคงแย่อยู่
ในฐานะเจ้าหนู "ทำไม" ผมเคยคิดว่าผมอาจเปลี่ยนแปลงนี้โลกได้
และเป็นไปไม่ได้ที่จะให้ผมเชื่อเป็นอย่างอื่น
และเมื่อผมอายุ 12 ขวบ และเป็นปีแรกในชั้นมัธยม
ผมเริ่มเรี่ยรายเงิน ให้กับชุมชนในประเทศที่กำลังพัฒนา
เราเป็นเด็กที่มีความกระตือรือร้นอย่างมาก
และเราก็เรี่ยรายเงินได้มากกว่า โรงเรียนใด ๆ ในออสเตรเลีย
และผมก็ได้รับโอกาสให้ไปฟิลิปปินส์ เพื่อเรียนรู้เพิ่มเติม
ตอนนั้นเป็นปี ค.ศ. 1998
เราถูกพาไปที่สลัมแห่งหนึ่ง ในเขตชานกรุงมนิลา
ที่นั่น ผมได้กลายเป็นเพื่อนกับ ซันนี่ บอย
ซึ่งอาศัยอยู่บนกองขยะที่ร้อนระอุ
"ภูเขาควัน" พวกเขาเรียกมันว่าอย่างนั้น
แต่อย่าให้ความโรแมนติกของชื่อ หลอกลวงคุณเอาได้ได้
เพราะมันไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่า หลุมฝังกลบขยะเหม็น ๆ
ซึ่งเด็ก ๆ อย่างเช่น ซันนี่ บอย ใช้เวลาหลายชั่วโมง ทุก ๆ วัน
คุ้ยเขี่ยเพื่อหาบางสิ่งบางอย่าง อะไรก็ตามที่มีมูลค่า
การที่ผมได้อยู่กับซันนี่ บอย และครอบครัวของเขา ในคืนนั้นเปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล
เพราะ เมื่อถึงเวลาจะเข้านอน
เราก็เอนกายลงบนแผ่นคอนกรีต ขนาดครึ่งหนึ่งของห้องนอนของผม
ตัวผมเอง ซันนี่ บอย และคนในครอบครัวที่เหลือ
เราเจ็ดคน เรียงเป็นแถวยาว
ท่ามกลางกลิ่นขยะรอบ ๆ ตัวเรา
และแมลงสาป ก็คลานอยู่รอบ ๆ
ผมไม่ได้หลับแม้แต่งีบเดียว
รู้สึกตัวตื่นตลอดเวลา คิดกับตัวเองว่า
"ทำไมใครสักคน จะต้องมาใช้ชีวิตอยู่แบบนี้
ในขณะที่ตัวผมมีมากมายเหลือเกิน
ทำไมการที่ ซันนี่ บอย จะทำตามฝันของเขา
ต้องถูกกำหนดด้วยสถานที่ที่เขาเกิด
หรือที่ วาร์เร็น บัฟเฟ็ทท์ เรียกว่า "ถูกล็อตเตอรี่รังไข่"
ผมไม่เข้าใจมันเลย
และผมจำเป็นต้องเข้าใจให้ได้ว่าทำไม
ครับ ต่อมาไม่นาน ผมก็เข้าใจ
ว่าความยากจนที่ผมเห็นในฟิลิปปินส์นั้น
เป็นผลจากการตัดสินใจ หรือ การไม่ตัดสินใจ ของมนุษย์
โดยการสืบต่ออำนาจอาณานิคม และรัฐบาลที่คดโกง
ซึ่งลึก ๆ ลงไปแล้ว ไม่ได้ให้ความสนใจ ต่อ ซันนี่ บอย เลย
แน่นอน พวกเขาไม่ได้สร้างภูเขาควันขึ้นมา แต่ก็อาจทำให้มันเกิดขึ้น
และถ้าเราจะช่วยเด็ก ๆ อย่าง ซันนี่ บอย
มันคงจะไม่ได้ผล ถ้าเราแค่ส่งเงิน ไม่กี่ดอลลาร์ไปให้เขา
หรือแค่พยายามทำความสะอาด บริเวณที่ทิ้งขยะที่เขาอยู่อาศัย
เพราะว่าแก่นของปัญหาอยู่ที่อื่น
และเมื่อผมทำงานโครงการพัฒนาชุมชน ในหลายปีต่อมา
พยายามช่วยสร้างโรงเรียน
ฝีกครู และจัดการกับ HIV และเอดส์
ผมจึงเริ่มเห็นว่าการพัฒนาชุมชนนั้น
ควรจะถูกผลักดันด้วยชุมชนเอง
และแม้ว่าการกุศลนั้นจะจำเป็น มันก็ไม่เพียงพอ
เราจำเป็นต้องเผชิญกับสิ่งท้าทายเหล่านี้
ในระดับโลกและในแบบที่เป็นระบบ
และสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมทำได้
คือพยายามระดม ให้คนกลุ่มใหญ่ที่บ้านเกิดของผม
ยืนกรานให้ผู้นำของเราทำให้เกิด การเปลี่ยนแปลงอย่างเป็นระบบ
และนั่นคือเหตุผลว่าทำไม ในไม่กี่ปีต่อมา
ผมร่วมกับเพื่อนมหาวิทยาลัยกลุ่มหนึ่ง
ในการนำเอาการรณรงค์ "ทำให้ความจนเป็นอดีต" มาสู่ออสเตรเลีย
เรามีความฝัน ที่จะจัดเวทีคอนเสิร์ตเล็ก ๆ นี้ขึ้น
กับศิลปินท้องถิ่นออสซี่ ในเวลาไล่เลี่ยกับการประชุม G20
และทันใดนั้น มันก็ปะทุขึ้นในวันหนึ่ง
เมื่อเราได้รับโทรศัพท์จากโบโน ดิเอ็จ และเพิร์ล แจม
ซึ่งได้ตกลงจะมาเป็นวงแสดงนำ ในคอนเสิร์ตของเรา
ผมรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้างในวันนั้น อย่างที่คุณเห็น
(เสียงหัวเราะ)
แต่เราก็ต้องประหลาดใจ
เมื่อรัฐบาลออสเตรเลีย ได้ข่าวการเรียกร้องร่วมกันของเรา
และพวกเขาตกลงที่จะลงทุนเรื่อง สุขอนามัยโลกและการพัฒนาเป็นสองเท่า
เพิ่มเงินให้อีก 6.2 พันล้านดออลลาร์
มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนว่า --
(เสียงปรบมือ)
มันทำให้ผมรู้สึกว่า การตอบรับนี้ช่างน่าเหลือเชื่อ
โดยการเรี่ยรายพลเมืองเข้ามาร่วมกัน เราได้ช่วยชักจูงรัฐบาลของเรา
ให้ทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด
และปฏิบัติเพื่อแก้ปัญหา ที่ห่างไกลออกไปมากจากเรา
แต่เรื่องของเรื่องก็คือ
มันไม่ได้คงทนถาวร
ครับ มีการเปลี่ยนรัฐบาล
หกปีต่อมา เงินทั้งหมดที่จะได้มาใหม่นั้น
ก็หายวับไปกับตา
เราได้เรียนรู้อะไรบ้างน่ะหรือครับ
เราได้เรียนรู้ว่า การทำอะไรสุดโต่ง เพียงครั้งเดียวนั้นมันยังไม่พอ
เราต้องการการเคลื่อนไหวที่ยั่งยืน
ไม่ใช่เพียงการทำให้นักการเมือง เกิดความอ่อนไหวเพียงครั้งเดียว
หรือ การทำให้เกิดการระแคะระคาย เรื่อง เศรษฐกิจถดถอย
และมันจำเป็นต้องเกิดขึ้นในทุก ๆ ที่
ไม่เช่นนั้นแล้ว รัฐบาลแต่ละรัฐบาล ก็จะมีกลไกเพื่อแก้ตัว
ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะแบกภาระ การปฏิบัติงานระดับโลกตามลำพัง
สิ่งนี้จึงเป็นสิ่งที่เราเริ่มลงมือทำ
และเมื่อเราเริ่มลงมือทำสิ่งท้าทายนี้ เราได้ถามตัวเองว่า
เราจะทำอย่างไรเพื่อหาแรงกดดัน และสร้างกลุ่มคนได้มากพอ
เพื่อชนะการต่อสู้นี้ในระยะยาว
เราสามารถคิดได้เพียงทางเดียว
เราจำเป็นต้องเปลี่ยน ความตื่นเต้นช่วงสั้น ๆ
ของคนที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับการรณรงค์ "ทำให้ความจนเป็นอดีต"
ไปเป็นความปรารถนาแรงกล้าระยะยาว
มันต้องเป็นส่วนหนึ่ง ของเอกลักษณ์ของพวกเขา
ปีค.ศ. 2012 เราจึงร่วมก่อตั้งองค์กร ที่มีสิ่งนั้นแหละเป็นเป้าหมายของมัน
และก็มีเพียงชื่อเดียว
พลเมืองโลก
แต่นี่ไม่ได้เป็นเรื่อง เกี่ยวกับองค์กรใดองค์กรหนึ่ง
นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับพลเมือง ที่ออกมามีปฏิบัติการ
และข้อมูลวิจัยบอกเราว่า
ประชากรทั้งหมดที่สนใจปัญหาของโลก
เพียง 18 เปอร์เซ็นเท่านั้น ที่ลงมือทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับมัน
มันไม่ใช่ว่า ผู้คนไม่ต้องการจะลงมือทำ
แต่พวกเขามักจะไม่รู้ว่า จะลงมือทำอย่างไร
หรือไม่ก็ พวกเขาเชื่อว่า การลงมือทำของเขาจะไม่มีผลอะไร
เราจึงต้องทำอย่างไรก็ได้ เพื่อเกณฑ์ และกระตุ้นประชากรหลายล้านคน
ในหลายสิบประเทศ
ให้กดดันผู้นำของพวกเขา ให้ปฏิบัติ โดยเห็นแก่ประโยชน์ของผู้อื่น
และขณะที่เราทำเช่นนั้น เราค้นพบ บางอย่างนั้นตื่นเต้นเร้าใจมาก
ว่าเมื่อคุณทำให้การเป็นพลเมืองโลก เป็นหน้าที่ของคุณ
ทันใดนั้น คุณก็พบว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่ง ของกลุ่มพันธมิตรที่ไม่ธรรมดา
ความยากจนสุดขั้วไม่ได้เป็นปัญหาพื้นฐาน เพียงปัญหาเดียวของโลก
การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ก็เช่นกัน
สิทธิมนุษยชน ความเท่าเทียมกันทางเพศ
แม้กระทั่ง ความขัดแย้ง
เราพบว่าพวกเราร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่
กับคนที่มีความปรารถนาแรงกล้า ในการจัดการกับปัญหาที่เกี่ยวข้อง
แต่เราไปเกณฑ์คน
และให้พวกเขามาร่วมกัน ทำหน้าที่พลเมืองโลกได้อย่างไร
ครับ เราใช้ภาษาสากล
ซึ่งก็คือ ดนตรี
เราจัดงานเทศกาลพลเมืองโลก
ในใจกลางกรุงนิยอร์ค ในเซ็นทรัล ปาร์ค
เราชักชวนศิลปินยิ่งใหญ่ระดับโลก บางคนมาเข้าร่วม
เราจัดการให้แน่ใจว่างานเทศกาลนี้ จะมีขึ้นพร้อม ๆ กับ
การประชุมสมัชชาสหประชาชาติ
เพื่อให้ผู้นำซึ่งเราต้องการให้ได้ยิน เสียงเรียกร้องของเรา
ไม่สามารถเพิกเฉยต่อเสียงเหล่านั้นได้
แต่มันก็มีจุดเปลี่ยน
คุณซื้อตั๋วไม่ได้
คุณต้องมีคุณสมบัติที่คู่ควรจะได้รับมัน
คุณต้องปฏิบัติภาระกิจตามจุดประสงค์เพื่อโลก
เมื่อคุณได้ทำสิ่งนั้นจนได้คะแนนพอเท่านั้น จึงจะมีคุณสมบัติรับตั๋วได้
การเคลื่อนไหวเหมือนเป็นอัตราแลกเปลี่ยนเงิน
ผมไม่มีความสนใจความเป็นพลเมือง ในฐานะที่มันเป็นเพียงสิ่งที่ทำให้รู้สึกดี
สำหรับผม ความเป็นพลเมือง หมายถึงคุณต้องลงมือทำ นั่นคือสิ่งที่เราต้องการ
และก็น่าแปลก มันได้ผล
ปีที่แล้ว พลเมืองมากกว่า 155,000 คน ในบริเวณกรุงนิวยอร์คแห่งเดียว
ทำคะแนนได้มากพอจนได้คุณสมบัตินั้น
ขณะนี้เรามีพลเมืองกลุ่มนี้ ในกว่า 150 ประเทศทั่วโลก
ปีที่แล้ว เราได้สมาชิกใหม่ มากกว่า 100,000 คน
ในทุก ๆ สัปดาห์ตลอดทั้งปี
เห็นไหมครับ เราไม่จำเป็นต้องสร้างพลเมืองโลก ขึ้นจากการไม่มีอะไรเลย
มีพวกเราอยู่แล้วทุกหนทุกแห่ง
เราแค่เพียงต้องจัดระบบขึ้นมา
และสร้างแรงจูงใจให้เริ่มมีปฏิบัติการ
และนี่คือสิ่งที่ผมเชื่อว่า เราสามารถเรียนรู้ ได้มากมายจาก ดาวิเนีย
ผู้ที่เริ่มลงมือในฐานะเป็นพลเมืองโลก ย้อนกลับไปในปี ค.ศ. 2012
นี่คือสิ่งที่เธอได้ทำ
มันไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย
เธอเริ่มจากการเขียนจดหมาย
ส่งอีเมลไปที่สำนักงานของนักการเมือง
เธอสละเวลาในชุมชนท้องถิ่นของเธอ
นั่นเป็นตอนที่เธอสร้างความเคลื่อนไหว ในสื่อสังคมออนไลน์
และเริ่มเก็บสะสมเงิน --
เงินจำนวนมากมาย
ถึงตรงนี้ ฟังดูอาจจะไม่มากสำหรับคุณ
มันจะเอาไปทำอะไรได้อย่างนั้นหรือ
ครับ มันทำอะไรได้มากมาย เพราะว่าเธอไม่ได้เดียวดาย
การกระทำของเธอพร้อมกับ พลเมืองโลกคนอื่น ๆ 142,000 คน
ทำให้รัฐบาลสหรัฐให้ลงทุนเป็นสองเท่า
กับ โกโบล พาร์ทเนอร์ชิพ ฟอร์ เอ็ดดูเคชัน
และคนนี้ คือ ดร. ราจ ชาห์ (Raj Shah)
หัวหน้าองค์กร USAID กำลังประกาศเรื่องนั้น
เห็นไหมครับ เมื่อพลเมืองหลายพันคน ได้แรงบันดาลใจจากกันและกัน
มันน่าทึ่งที่ได้เห็นพลังที่มารวมกัน ของพวกเขา
พลเมืองโลกอย่าง ดาวิเนีย ได้ช่วยชักจูงธนาคารโลก
เพื่อสนับสนุนเงินลงทุน ในเรื่องนํ้าและสุขอนามัย
นี่คือ จิม คิม (Jim Kim) ประธานของธนาคาร กำลังประกาศเรื่องเงิน 15 พันล้านดอลล่าร์
บนเวทีพลเมืองโลก
และนายกรัฐมนตรี โมดี่ (Modi) ของอินเดีย ก็ยืนยันคำสัญญาของเขา
ที่จะให้มีส้วม ในทุก ๆ ครัวเรือน และโรงเรียนทั่วอินเดีย ตอนปี ค.ศ. 2019
พลเมืองโลกได้แรงสนับสนุนจากพิธีกรรายการตอนดึก สตีเฟน โคแบร์ (Stephen Colbert)
ที่เปิดการโจมตีทางทวิตเตอร์ต่อนอร์เวย์
เออร์นา ซอลเบิร์ท (Erna Solbert) นายกรัฐมนตรีของประเทศทราบเรื่อง
และให้คำมั่นสัญญาจะลงทุนเป็นสองเท่า ในการศึกษาสำหรับเด็กหญิง
พลเมืองโลกพร้อมกับสมาชิกสโมสรโรตารี่ เข้าพบรัฐบาล แคนาดา อังกฤษ
และรัฐบาลออสเตรเลีย
เพื่อกระตุ้นสนับสนุนการลงทุน ในเรื่องการกำจัดโรคโปลิโอ
พวกเขามาพบกัน และสัญญา จะให้เงินจำนวน 665 ล้านดอลลาร์
แต่ถึงแม้ว่าจะมีแรงกระตุ้นทั้งหมดนี้
เราก็เผชิญกับสิ่งท้าทายบางเรื่องที่ใหญ่มาก
ครับ คุณอาจจะกำลังคิดกับตัวเองว่า
เราจะชักชวนบรรดาผู้นำของโลก
ให้ยังคงจดจ่อกับปัญหาของโลก อย่างต่อเนื่องได้หรือ
แต่นอนครับ ทิพ โอนีล (Tip O'Neill) นักการเมืองชื่อดังชาวอเมริกันเคยกล่าวว่า
"การเมืองทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องท้องถิ่น"
นั่นคือ สิ่งที่ทำให้นักการเมือง ได้รับการเลือกตั้งเสมอมา
เพื่อแสวงหา ไขว่คว้ามา และยึดถืออำนาจไว้
ผ่านทางการพยายามเพื่อผลประโยชน์ ของท้องถิ่น หรือที่ดีที่สุดคือของชาติ
ผมมีประสบการณ์เรื่องนี้เป็นครั้งแรก เมื่ออายุ 21 ปี
ผมเข้าไปประชุม
กับผู้ที่ต่อมาเป็นดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีต่างประเทศ ออสเตรเลีย คนเราจะไม่กล่าวชื่อ --
[อเล็กซานเดอร์ ดาวเนอร์]
(เสียงหัวเราะ)
และในห้องที่ปิด
ผมบอกเขาถึงแรงบันดาลใจ ที่จะกำจัดความยากจน
ผมบอก "ท่านรัฐมนตรี -- ออสเตรเลียมีโอกาสครั้งเดียวในชั่วชีวิตนี้
ที่จะช่วยให้เป้าหมายการพัฒนา แห่งสหัสวรรษสำเร็จได้
เราทำสิ่งนี้ได้ครับ"
และเขาก็หยุดชงัก
มองมาที่ผมด้วยสายตาเย็นชาไม่ไยดี
และพูดว่า "ฮิวจ์
ไม่มีใครจะมาจริงใจ เรื่องการช่วยเหลือต่างชาติหรอก"
แต่เขาไม่ได้ใช้คำว่า "จริงใจ"
แล้วเขาก็พูดต่อ
เขาบอกว่า เราจำเป็นต้องดูแล หลังบ้านของเราเองก่อน
นี่มัน ผมเชื่อนะ
มันล้าสมัยไปแล้ว และเป็นแนวคิดที่อันตราย
อย่างที่คุณตาของผมที่เสียไปแล้ว อาจบอกว่า
มันโคตรไร้สาระ
ความใจแคบ ทำให้เกิดมีการแบ่งขั้วที่ผิด ๆ นี้
เพราะว่ามันเอาคนยากจนในประเทศหนึ่ง ไปเทียบกับคนยากจนในอีกประเทศหนึ่ง
มันเป็นการเสแสร้งว่าเราสามารถแยกตัวเราเอง และชาติของเราออกจากกัน
โลกทั้งโลก คือหลังบ้านของเรา
และการที่เราไม่เอาใจใส่มัน ก็จะเป็นอันตรายกับเรา
เห็นไหมครับ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เมื่อเราไม่สนใจรวันดา
เมื่อเราไม่เอาใจใส่กับซีเรีย
เมื่อเราไม่สนใจ การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
ผู้นำทางการเมืองควรจะให้ความจริงใจ
เพราะผลกระทบของการเปลี่ยนสภาพภูมิอากาศ และความยากจน
ได้มาตั้งอยู่ต่อหน้าเราแล้ว
ครับ พลเมืองโลก -- พวกเขาเข้าใจเรื่องนี้
เราใช้ชีวิตอยู่ในช่วงเวลา ที่เอื้อต่อพลเมืองโลก
อยู่ในยุคที่ทุก ๆ เสียงนั้น ได้ยินได้ฟังถึงกันได้
ครับ พวกคุณจำได้ไหม
เมื่อเป้าหมายการพัฒนาแห่งสหัสวรรษ ได้ถูกลงนาม ย้อนกลับไปในปี ค.ศ. 2000
ที่สุดที่เราทำได้ในเวลานั้น คือรีบส่งจดหมายออกไป
แล้วก็คอยการเลือกตั้งครั้งต่อไป
ตอนนั้นไม่มีสื่อสังคมออนไลน์
วันนี้ ประชากรหลายพันล้าน มีเครื่องมือเพิ่มมากขึ้น
เข้าถึงข้อมูลได้มากขึ้น
มีความสามารถที่จะชักจูงมากกว่าแต่ก่อน
ทั้งปัญหาและเครื่องมือที่จะแก้ปัญหานั้น มาอยู่ตรงหน้าเราแล้ว
โลกได้เปลี่ยนไปแล้ว
และพวกเราทั้งหลาย ซึ่งมองเลยไปกว่าชายแดนของเรานั้น
เลือกข้างทางประวัติศาสตร์ที่ถูกต้อง
แล้วเราอยู่ตรงไหนน่ะหรือครับ
เราจัดทำเทศกาลที่น่าทึ่งนี้
เราได้ทำชัยชนะเชิงนโยบายใหญ่ ๆ มาบ้าง
และประชากรทั่วโลกก็กำลังเข้ามาร่วม
แต่เราบรรลุเป้าหมายแล้วใช่ไหมครับ
ยังไม่ใช่
เรายังมีเส้นทาอีกยาวไกล
แต่นี่เป็นโอกาสที่ผมเห็น
แนวคิดของความเป็นพลเมืองโลก
ที่เป็นพยานในตรรกะของมันเอง แต่จนถึงเดี๋ยวนี้ ยังไม่เป็นไปในทางปฏิบัติในหลายเรื่อง
เข้ากันสนิทกับช่วงเวลาตอนนี้ ที่เราได้สิทธิพิเศษในการมีชีวิตอยู่
พวกเรา ในฐานะพลเมืองโลก
ขณะนี้มีโอกาสที่หาไม่ได้ที่ไหน ในการเร่งการเปลี่ยนแปลงเชิงบวกระดับใหญ่
ไปทั่วโลก
ดังนั้น ในอีกหลายเดือนหรือหลายปีข้างหน้า
พลเมืองโลกจะให้ผู้นำของโลกรับผิดชอบ
เพื่อให้แนใจได้ว่าเป้าหมายของโลก เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนนั้น
จะได้รับการติดตามและปฏิบัติ
พลเมืองโลกจะจับร่วมทำงาน กับองค์กรเอ็นจีโอชั้นนำของโลก
เพื่อให้โรคภัยไข้เจ็บ เช่นโปลิโอ และมาลาเรีย หมดสิ้นไป
พลเมืองโลกจะเข้ามารวมตัวกัน ในทุกมุมของโลก
เพื่มความถี่ คุณภาพ
และผลกระทบจากปฏิบัติการของเขา
ความฝันเหล่านี้อยู่ไม่เกินเอื้อมมือของเรา
ลองคิดถึงกองทัพหลายล้านคน
ที่เติบโตขึ้นจนกลายเป็นหลายหมื่นล้านคน
เชื่อมโยงกัน รู้เรื่องราว ทำงานต่อเนื่อง
และไม่เต็มใจที่จะรับคำตอบที่ว่า ไม่
ตลอดเวลาหลายปี
ผมได้พยายามติดต่อ ซันนี่ บอย
น่าเศร้าใจ ที่ผมไม่สามารถติดต่อกับเขาได้
เราพบกันก่อนที่จะมีสื่อสังคมออนไลน์นานมาก
และที่อยู่ของเขาตอนนี้ ก็ถูกย้ายไปที่อื่นโดยรัฐ
อย่างที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ กับสลัม
ผมอยากจะนั่งลงจับเข่าคุยกับเขามาก
ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหนก็ตาม
และเล่าให้เขาฟังว่า ตอนที่ผมอยู่บนภูเขาควัน ผมได้แรงบันดาลใจ
ขอบคุณเขาและคุณอื่น ๆ อีกมากมาย
ผมได้เข้าใจถึงความสำคัญ ในการมีส่วนต่อการเคลื่อนไหวของผู้คน --
เด็กหนุ่มที่เต็มใจละสายตาจากจอ และมองออกไปยังโลกภายนอก
ไปสู่การเป็นพลเมืองโลก
พลเมืองโลกที่ยืนหยัดอยู่ด้วยกัน
ผู้ที่ถามคำถามว่า "ทำไม"
ผู้ไม่ยอมรับคนที่คิดว่าจะทำไม่ได้
และโอบอุ้มความเป็นไปได้ที่น่าทึ่ง ของโลกที่เราอยู่ร่วมกัน
ผมเป็นพลเมืองโลก
แล้วคุณล่ะครับ
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)